บทที่ 209 ใครไม่อยากอยู่ข้าก็ไม่รั้ง![ฟรี]

บทที่ 209 ใครไม่อยากอยู่ข้าก็ไม่รั้ง![ฟรี] บทที่ 209 ใครไม่อยากอยู่ข้าก็ไม่รั้ง![ฟรี]

เมื่อเด็ก ๆ ทุกคนกินเสร็จและพวกเขาก็ลุกขึ้นมาออกกำลังกายเพื่อลดน้ำหนัก

หลิงตู้ฉิงได้เอาเลือดของอสูรทมิฬและเลือดของกวางวิเศษออกมา รวมถึงไปเลือดของบรรดาอสูรที่เขาให้ตระกูลมี่และตระกูลจ้าวส่งมาให้เมื่อก่อนหน้านี้ จากนั้นเขาก็ผสมเลือดทั้งหมดเข้าด้วยกันและเริ่มทำการต้มมัน

หลังจากที่เลือดทั้งหมดถูกต้มในหม้อแล้วเขาก็ตรงไปที่เตียง

เมื่อเขาเดินผ่านห้องของโจวจื่อซิน เขาก็เหลือบไปมองนางในถังเหล็กและใส่ก้านของสมุนไพรอีก 2-3 ก้านเข้าไปในถังที่นางกำลังแช่อยู่

โจวจื่อซินซึ่งอยู่ในถังขนาดใหญ่ได้ดูดซับพลังและฤทธิ์ของสมุนไพรอย่างต่อเนื่องในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา และทั้งร่างกายของนางในตอนนี้มีแต่กลิ่นหอมอย่างรุนแรงแพร่กระจายออกมา

ซึ่งกลิ่นที่รุนแรงนี้ หลิงตู้ฉิงไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ เขาก็ยังคงได้กลิ่น

“นายท่าน กลิ่นของข้าตอนนี้น่ากินไหม?” โจวจื่อซินพูดติดตลกกับหลิงตู้ฉิง

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่ต้องระวังที่สุด เนื่องจากสายเลือดของเจ้าตอนนี้กำลังจะตื่นขึ้น ถ้ามีคนกินเจ้าในเวลานี้คนผู้นั้นจะได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล”

“มีนายท่านคอยปกป้อง ข้าไม่กลัว!” โจวจื่อซินหัวเราะคิกคักและพูดว่า “แต่ถ้านายท่านอยากกินข้า ข้าก็ยอมให้ท่านกินข้าด้วยความเต็มใจ”

หลิงตู้ฉิงไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘กิน’ เขาพูดอย่างแผ่วเบา “จงโคจรวิชาควบแน่นโลหิตพฤกษาสวรรค์และดูดซับพลังของสมุนไพรของน้ำในถังนี้ทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายของเจ้า เมื่อสายเลือดของเจ้าตื่นรู้ขึ้น ความแข็งแกร่งของเจ้าน่าจะไปถึงขอบเขตรวมแสงดาราได้”

“เอ๊ะ? นี่ข้าไม่จำเป็นต้องบ่มเพาะขอบเขตประสานทะเลปราณระดับอื่น ๆ อีกแล้วงั้นเหรอ?” โจวจื่อซินถาม

“ร่างกายของเจ้ามีกฎของสวรรค์บางอย่างที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของเจ้าอยู่แล้ว ฉะนั้นเจ้าจึงไม่จำเป็นต้องขอบเขตประสานทะเลปราณอีกต่อไป และหลังจากนี้เมื่อสายเลือดของเจ้าตื่นรู้ขึ้น เส้นทางการไปสู่ขอบเขตสวรรค์ของเจ้าจะราบลื่นขึ้นอย่างมาก โชคดีจริง ๆ ที่เจ้าได้พบกับข้าก่อน ไม่งั้นเจ้าคงถูกใครจับกินไปนานแล้ว” หลิงตู้ฉิงพูด

“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าซาบซึ้งในตัวท่านเป็นอย่างมาก นายท่าน!” โจวจื่อซินพูดอย่างซาบซึ้ง “เมื่อสายเลือดของข้าตื่นรู้ขึ้น ข้าจะขอเป็นหนึ่งในผู้หญิงของนายท่าน”

“เรื่องนี้เราค่อยคุยกันทีหลัง!” จากนั้นหลิงตู้ฉิงก็จากไป

ด้วยชื่อเสียงของคฤหาสน์สราญรมย์ คนที่ยังมีสมองปกติย่อมไม่กล้าล่วงล้ำเข้ามาด้านใน นอกจากนี้ยังมีหลิงจู้และมี่ไลที่อยู่ใกล้ ๆโจวจื่อซิน ดังนั้นหลิงตู้ฉิงจึงไม่ต้องกังวลอะไร

มี่ไลเองในช่วงเวลาที่นางอยู่ใกล้ ๆ โจวจื่อซิน นางก็ได้รับผลประโยชน์มากมายเช่นกัน ด้วยพลังวิญญาณที่เปล่งออกมาจากร่างกายของโจวจื่อซินอย่างต่อเนื่อง มี่ไลเองก็ดูดซับมันเข้าไปเช่นกันเพื่อเพิ่มระดับการบ่มเพาะของนาง

ในช่วงสองวันที่ผ่านมานางได้รับประโยชน์จนถึงขนาดที่ระดับการบ่มเพาะของนางตอนนี้ไปถึงขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 5 แล้ว และอันที่จริงถ้าหากว่าไม่ใช่นางเชื่อฟังหลิงตู้ฉิงและพยายามยับยั้งการบรรลุระดับอยู่ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นระดับการบ่มเพาะของนางจะต้องสูงกว่านี้มากแน่นอน

ในวันถัดมา เหล่าเด็ก ๆ ที่อ้วนขึ้นทั้งหมดตามหลิงตู้ฉิงไปที่ศาลาศักดิ์สิทธิ์ และเมื่อคนอื่น ๆ เห็นสภาพร่างกายที่อ้วนขึ้นของบรรดาเด็ก ๆ พวกเขาก็แสดงสีหน้าสงสัยกันทันที

เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาอ้วนขนาดนี้ได้ยังไงในวันเดียว?

“ว่านถิงน้อย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” จูเหยียนถามอย่างสงสัย

“ศิษย์น้องยี่เทียนเจ้าอ้วนขนาดนี้ได้อย่างไร?” โกวเจี้ยนถามด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ

หลิงยี่เทียนหัวเราะเบา ๆ “ไม่มีอะไรหรอก พี่เจี้ยน ท่านพ่อของข้าสอนวิชาใหม่ให้พวกเราลองฝึกเท่านั้นเองน่ะพวกเราก็เลยกลายเป็นแบบนี้ ว่าแต่พี่เจี้ยนมานี่มา ๆ ข้าจะให้ท่านกินอะไรบางอย่างที่ท่านต้องชอบแน่ ๆ!”

หลังจากนั้นเขาจึงนำเนื้อกวางที่เก็บไว้ในแหวนมิติออกมาและมอบชิ้นส่วนเนื้อขนาดใหญ่ให้กับหลงเจี้ยน

“นี่คือเนื้ออะไร ทำไมหอมจัง?” หลงเจี้ยนถามอย่างสงสัย

“นี่เป็นเนื้อหายากที่ท่านพ่อหามาได้ข้ารับประกันได้ว่าไม่มีใครที่จะมีมันแน่นอน ข้าจึงอยากแบ่งมันให้ท่านลองชิมดู!” หลิงยี่เทียนพูดอย่างแบบเลี่ยงประเด็นคำถาม

เมื่อหลงเจี้ยนได้ยินว่าเป็นหลิงตู้ฉิงที่มอบมันให้กับเขาแถมยังเป็นของดี เขาก็พูดด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณเจ้ามาก น้องชายยี่เทียน”