บทที่ 210 นักศึกษาถอนตัว[ฟรี]

บทที่ 210 นักศึกษาถอนตัว[ฟรี] บทที่ 210 นักศึกษาถอนตัว[ฟรี]

พวกเขาทั้งสองคนที่เริ่มกินไปได้สักพัก จนในที่สุดจิ๋นชานและเหมยจู้ก็ไม่จำเป็นต้องถามแล้วว่าทุกคนอ้วนขึ้นได้อย่างไร

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันจนครบ หลิงตู้ฉิงพูดกับทุกคนว่า “พรุ่งนี้หลาย ๆ สำนักจะมาที่ สถาบันราชวงศ์เพื่อรับสมัครลูกศิษย์ พวกเจ้าสามารถไปลองเสี่ยงโชคได้เช่นกันไม่ว่าพวกเจ้าจะตัดสินใจอย่างไรตราบใดที่พวกเจ้าไม่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับข้าในอนาคต ข้าก็ไม่มีอะไรขัดข้อง สำหรับคนที่เต็มใจจะอยู่ต่อ ข้าคงจะสัญญากับพวกเจ้าไม่ได้ว่าข้าจะสามารถให้ความรู้พวกเจ้าได้มากกว่านี้รึเปล่า”

“เนื่องจากพวกข้าเองจะไม่อยู่ที่ศาลาศักดิ์สิทธิ์ไปตลอด ดังนั้นพวกเจ้าอย่าได้คาดหวังจากข้ามากเกินไป นี่เป็นทั้งหมดของสิ่งที่ข้าจะบอกต่อพวกเจ้าในวันนี้ ส่วนที่เหลือต่อจากนี้พวกเจ้าก็จงตัดสินใจกันเอาเองว่าจะเอายังไง”

กลุ่มนักศึกษามองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยการแสดงออกที่แตกต่างกัน สำหรับสิ่งที่พวกเขากำลังคิดมีเพียงตัวพวกเขาเองเท่านั้นที่รู้

หลังจากที่หลิงตู้ฉิงรวบรวมทุกคนและประกาศจุดยืนของเขาเรียบร้อย เขาก็พาบรรดาลูก ๆ ของเขากลับคฤหาสน์

ทันทีที่เด็ก ๆ กลับถึงคฤหาสน์พวกเขาก็ยุ่งกับการออกกำลังเผาผลาญพลังวิญญาณส่วนเกินที่มาจากเนื้อกวางวิเศษเพื่อลดน้ำหนัก

แน่นอนว่าพวกเขายังไม่มีความคิดที่จะกล้ากินเนื้อกวางปีศาจที่เก็บไว้ในแหวนมิติต่อ เพราะแค่ที่กินไปวันก่อน พวกเขายังเผาผลาญไม่หมดจนอ้วนเป็นลูกแตงโมอยู่ตอนนี้!

ในวันถัดมาเด็ก ๆ ในคฤหาสน์สราญรมย์ทุกคนต่างก็ไม่ได้ไปที่ศาลาศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากพวกเขากำลังยุ่งอยู่กับขั้นตอนการเผาผลาญและการกินต่อหมุนวนกันไปเป็นวัฏจักร

สำหรับหลิงตู้ฉิงเขาก็กินเนื้อกวางวิเศษเช่นกัน และยังคอยเฝ้าดูหม้อต้มเลือดอย่างใกล้ชิดเพื่อคอยสังเกตว่ามันหลอมรวมกันจนเป็นเนื้อเดียวกันหรือยัง

ในขณะเดียวกันเขาก็ได้เรียกให้ซือโถวเหวินหยวนเข้ามาพบ และได้มอบภารกิจให้กับเขาไป

ภารกิจของเขาคือการจำกัดระดับการบ่มเพาะของเขาทุกวันและใช้ทักษะการต่อสู้ทุกรูปแบบและเคล็ดวิชาต่าง ๆ ที่เขาเข้าใจเพื่อต่อสู้กับหลิงว่านถิง

แม้ว่าหลิงว่านถิงจะสัมผัสได้ถึงการไหลเวียนของพลังนภาคราม และนางยังสามารถมองออกถึงทักษะการต่อสู้ของซือโถวเหวินหยวนได้ แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่ห่างชั้นกันเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่านางจะรู้สึกแต่นางก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลา

ดังนั้นนางจึงได้แต่พ่ายแพ้ไปอย่างน่าสังเวช

แต่ถึงแม้ว่านางจะพ่ายแพ้ แต่นางก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ จากการซ้อมมือกับซือโถวเหวินหยวน เนื่องจากตาเฒ่าผู้นี้นั้นให้ความเคารพและทะนุถนอมนางเป็นอย่างมาก แม้ว่าเขาจะขยันเข้าโจมตีอย่างหนัก แต่ทุกการโจมตีนั้นจะถูกหยุดลงแทบจะทันทีที่ก่อนจะถึงตัวนาง

อีกวันหนึ่งผ่านไปและเมื่อหลิงตู้ฉิงกลับมาที่ศาลาศักดิ์สิทธิ์อีกครั้งเขาก็พบว่ามีนักศึกษาน้อยลงแล้ว

จ้าวปาเทียนกำลังรออยู่ที่นั่น เมื่อเขาเห็นหลิงตู้ฉิงปรากฏตัวเขาก็อธิบายกับหลิงตู้ฉิงทันที “มีนักศึกษาไม่กี่คนที่เหลืออยู่”

“อืม” หลิงตู้ฉิงพยักหน้า

จ้าวปาเทียนมองไปที่หลิงตู้ฉิงและพูดว่า “คนที่จากไปเข้าสำนักทั้งหมดส่วนใหญ่จะเป็นบรรดานักศึกษาที่ได้รับคัดเลือกเมื่อต้นปี นอกจากจิ๋นชาน และเหมยจู้แล้ว เกาหยู ก็ยังคงอยู่ที่นี่”

“เกาหยูขี้เกียจเกินไป ไม่มีสำนักใดต้องการเขา เขาจึงถูกมองข้าม ส่วนจิ๋นชานก็ดีกว่าหน่อย เมื่อจิ๋นชานแสดงออกว่าเขาไม่ต้องการเข้าสำนัก ก็ไม่มีใครบังคับเขาอีกต่อไป”

“อย่างไรก็ตาม เหมยจู้นั้นค่อนข้าจะลำบากสักหน่อย เนื่องจากบรรดาสำนักต่างใช้ทั้งไม้อ่อนเพื่อโน้มน้าวนาง แต่เมื่อได้รับการปฏิเสธหนัก ๆ เข้า พวกเขาก็เริ่มใช้ไม้แข็งฉุดกระชากลากถู จนในท้ายที่สุดข้าต้องเรียกใช้หุ่นเชิดที่เจ้าให้ข้ามาเพื่อควบคุมสถานการณ์ ส่วน 11 คนแรกนั้นไม่มีใครที่จากไปแม้แต่คนเดียว”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม “ตามคาด! ข้าเข้าใจความตั้งใจของพวกเขาตั้งแต่แรกเมื่อพวกเขาเข้าสู่ศาลาศักดิ์สิทธิ์แล้ว ว่าพวกเขาแต่ละคนล้วนมีเป้าหมายอะไรบางอย่างของตัวเอง! แต่สำหรับจิ๋นชานและเหมยจู้ พวกเขาก็เหมือนกับอีก 11 คนที่ค้นพบเส้นทางการบ่มเพาะของตัวเอง มันจึงไม่แปลกที่พวกเขาจะไม่เลือกที่จะเข้าสำนัก”

จ้าวปาเทียนถอนหายใจและพูดว่า “จริง ๆ แล้วข้ายังหวังว่าพวกเขาจะคงอยู่ที่นี่ต่อไป แต่น่าเสียดายที่ทุกคนมีความทะเยอทะยานของตัวเอง”

หลิงตู้ฉิงเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร

ขณะที่ทุกคนยังคุยกันอยู่ หมิงจู้ก็เหลือบมองออกไปข้างนอกศาลาศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นหันไปทางหลิงยู่ชานและพูดว่า “อุ้ย นั่นคนของเจ้านี่นา”

หลิงยู่ชานมองไปข้างนอกตามทิศทางที่หมิงจู้มอง และสังเกตเห็นหวงหลิงซานซึ่งยืนอยู่ข้างนอกกำลังมองเข้ามาในศาลาศักดิ์สิทธิ์

“ข้าไม่สนใจนาง!” หลิงยู่ชานพูด