บทที่ 307 หญิงสาวผู้ร่ำรวย

บทที่ 307 หญิงสาวผู้ร่ำรวย บทที่ 307 หญิงสาวผู้ร่ำรวย

เมื่อเย่ชิงเฉิงตื่นขึ้นจากห้วงแห่งความฝัน นางมองไปที่หลิงตู้ฉิง ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาประหลาดใจ

วิชาที่สูญหายไปนับหมื่นปีเหตุใดจึงปรากฏขึ้นกับคนผู้นี้?

นอกจากนี้มันยิ่งทำให้นางเริ่มสับสนหนักเข้าไปใหญ่ว่า หลิงตู้ฉิงเน้นการฝึกฝนไปในทิศทางไหนกันแน่

ในตอนแรกนางคิดว่า หลิงตู้ฉิงเป็นผู้เชี่ยวชาญอักขระเวทย์ แต่หลังจากสนทนากับสีเป่ยเซียะ นางก็พบว่าหลิงตู้ฉิงเป็นนักหลอมโอสถที่น่าทึ่ง และเมื่อครู่ตอนที่นางนั่งอยู่ตรงหน้าเขา เขากลับกำลังสร้างอาวุธวิเศษระดับราชวงศ์ขั้นสูงสุดโดยเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยด้วยซ้ำ คน ๆ หนึ่งจะมีความสามารถหลากหลายแบบนี้ได้ยังไง?

นางเหม่อมองไปที่หลิงตู้ฉิงอยู่สักพัก จากนั้นก็ถามว่า “เจ้าเรียนรู้ วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์ มาได้ยังไง?”

หลิงตู้ฉิงมองไปที่เย่ชิงเฉิง และพูดอย่างเรียบเฉย “ครั้งหนึ่งมีชายคนหนึ่งพยายามใช้วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์เพื่อสังหารข้า แต่เขาทำไม่สำเร็จและถูกข้าสังหารลง หลังจากนั้นข้าจึงได้เรียนรู้วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์”

ได้ยินเช่นนี้ เยว่ชิงเฉิงก็ยิ่งงุนงงหนักเข้าไปใหญ่ นางพูดอย่างติด ๆ ขัด ๆ “วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์นี้เป็นวิชาลับของอารามจินตภาพ ซึ่งมีแต่ผู้สืบทอดเท่านั้นที่จะได้รับการถ่ายทอดมา นี่เจ้ารู้บ้างรึเปล่าว่าการเลือกผู้สืบทอดของอารามจินตภาพนั้นยากแค่ไหน หากอารามจินตภาพรู้เรื่องนี้นักบวชพวกนั้นจะต้องล่าหัวเจ้าไปจนสุดขอบฟ้า!”

“งั้นมันก็คงจะยากหน่อย” หลิงตู้ฉิงเอ่ยอย่างไม่แยแส

คนผู้นั้นมันก็เป็นแค่ผู้สืบทอดและคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมดก็ถูกเขาฆ่าตายไปจนหมดแล้ว

เย่ชิงเฉิงพูดไม่ออก วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์ที่หายสาบสูญไปนานนับหมื่นปี และเป็นไปได้ว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้อาจมีผู้สืบทอดบางคนอาจโชคดีไปเจอมันโดยบังเอิญ แต่แล้วการสืบทอดมรดกนี้กลับถูกทำลายโดยบุคคลตรงหน้านาง หนี้แค้นระดับเช่นนี้ต่อให้เป็นสมณะที่อยู่มาเป็นพันปีก็คงยากที่จะระงับอารมณ์ตัวเองไม่ให้เด็ดหัวชายผู้นี้!

แน่นอนว่านางไม่รู้ว่าคนที่ทำลายมรดกของอารามจินตภาพเมื่อหลายหมื่นปีก่อน เขาคนนั้นได้นั่งอยู่ตรงหน้านางตอนนี้

“ข้าแนะนำว่าเจ้าอย่าได้เที่ยวไปบอกใครดีกว่าว่าเจ้ารู้ วิชาห้วงนิทราแห่งราชันย์ หรือที่เจ้าเคยไปสังหารคนที่ได้รับมันมา” เย่ชิงเฉิงเตือน

“โอ้ น่าเสียดายที่เจ้าบอกช้าเกินไปแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าได้ถ่ายทอดมันให้กับคนอื่นไปแล้ว!” หลิงตู้ฉิงกล่าวอย่างไม่แยแส

แม้ว่ามันจะเป็นวิชาที่ดี แต่มันก็ไม่ใช่วิชาที่ไร้เทียมทานอะไรมากมายสำหรับเขา ดังนั้นเขาจึงถ่ายทอดมันให้กับจิ๋นชานได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก

เย่ชิงเฉิงจ้องไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยความงุนงง และไม่รู้จะพูดอะไรไปได้ชั่วขณะ หลังจากนั้นไม่นานนางก็หัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นในเมื่อเจ้าได้ถ่ายทอดมันให้กับคนอื่นไปแล้ว ทำไมเจ้าถึงไม่ถ่ายทอดมันให้ข้าบ้างล่ะ?”

อารามจินตภาพได้ทำมรดกนี้หายไปนับหมื่นปี หากนางสามารถส่งมรดกนี้กลับคืนไปได้ นางคงจะได้รับค่าตอบแทนเป็นสมบัติวิเศษจำนวนนับไม่ถ้วนแน่นอน

“เจ้าไม่สามารถเรียนรู้มันได้!” หลิงตู้ฉิงมองไปที่เย่ชิงเฉิง “ยิ่งจิตใจของผู้ฝึกซับซ้อนมากเท่าไหร่โอกาสที่จะเรียนรู้วิชานี้ได้ก็จะน้อยลงเท่านั้น”

เยว่ชิงเฉิงจ้องมองไปที่หลิงตู้ฉิง และตะคอกกลับ “ถ้าเจ้าไม่อยากสอนข้า เจ้าก็ไม่ต้องสอน แต่ทำไมต้องมาเหน็บแนมข้าด้วย? ช่างเถอะ ๆ กลับมาพูดถึงเรื่องการกลับไปที่สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ของข้าต่อกันก่อน เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าหลังจากที่เจ้าได้เห็นสถานที่นั้นแล้วเจ้าจะช่วยพวกข้าได้?”

หลิงตู้ฉิงขมวดคิ้วและพูดว่า “อันที่จริงหมอกนั่นที่พวกเจ้าเห็นว่าระยะจากจุดศูนย์กลางของมันเป็นระยะ 50 กิโลเมตร แต่จริง ๆ แล้วระยะที่แท้จริงของมันคือ 30 กิโลเมตร จากที่ข้าคาดเดาแล้วพื้นที่ที่เจ้าและแม่ของเจ้าเข้าไปนั้นไม่ใช่อาณาเขตจริงของมัน”

“ไม่ใช่อาณาเขตจริงงั้นเหรอ?” เย่ชิงเฉิงนิ่งแข็งไป และทันใดนั้นก็กรีดร้อง “แล้วเจ้ารู้ใช่ไหมว่าจริง ๆ แล้วอาณาเขตนั้นมันคืออะไร? เจ้าต้องรู้แน่ ๆ เลยใช่ไหม? ใช่ไหม?”

เย่ชิงเฉิงกระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้นและตะโกนใส่หลิงตู้ฉิงโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของนางเลย

สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ของนางไม่เคยเข้าใจเลยว่ามันคืออะไรมาเป็นเวลาหลายพันปีและไม่มีผู้เชี่ยวชาญคนไหนที่รู้เช่นกันว่ามันคืออะไร แต่ตอนนี้คนตรงหน้านางผู้นี้กลับดูเหมือนจะรู้เรื่องของมัน เรื่องของหมอกปริศนานี่ที่เป็นปัญหารบกวนสำนักของนางมาเป็นพัน ๆ ปี!

เมื่อมองไปที่หญิงสาวที่กำลังทำตัว ‘บ้า ๆ บอ ๆ’ ตรงหน้า หลิงตู้ฉิงก็ตะลึงไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะพยักหน้าและพูดว่า “แน่นอนข้ารู้!”