บทที่ 318 วางหลุมพลางศิษย์ร่วมสำนัก[ฟรี]

บทที่ 318 วางหลุมพลางศิษย์ร่วมสำนัก[ฟรี] บทที่ 318 วางหลุมพลางศิษย์ร่วมสำนัก[ฟรี]

เมื่อได้รับการแจ้งว่าหานซ่งหยวนมาขอเข้าพบ เย่ชิงเฉิงจึงยุติการสนทนาเรื่องเกี่ยวกับหินจันทราศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ก่อนและพูดว่า “สามี ศิษย์พี่ของข้าคงมาเพื่อคุยเรื่องสิทธิ์เข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ ก่อนหน้านี้ข้าได้บอกกับพวกเขาว่าให้พวกเขาตัดสินใจกันเองว่าใครจะได้เข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับและจงใจให้พวกเขาขัดแย้งกันเอง ตอนนี้ข้าคิดว่าผลลัพธ์คงออกมาแล้ว”

“อืม!” หลิงตู้ฉิงพยักหน้าและส่งสัญญาณให้เปียนเฉียวเฉียว ไปแจ้งหานซ่งหยวนเข้ามาพบได้

เมื่อเห็นหานซ่งหยวนเดินเข้ามา เย่ชิงเฉิงก็ถามล่วงหน้า “ศิษย์พี่หานผลออกมาคือท่านเป็นผู้เข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับงั้นเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ชิงเฉิง ใบหน้าที่แต่เดิมของหานซ่งหยวนนั้นที่ไม่น่าดูอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งน่าเกลียดหนักเข้าไปกว่าเดิม

“ศิษย์น้อง ข้าหวังว่าเจ้าจะให้โอกาสข้า!” หานซ่งหยวนพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “ถ้าศิษย์น้องยินยอม ภายหน้าหากศิษย์น้องมีคำขอข้าจะตอบตกลงเจ้าอย่างแน่นอน”

เย่ชิงเฉิงแสร้งทำหน้าหนักใจขณะที่นางพูด “เฮ้อ ศิษย์พี่ นี่ท่านกำลังทำให้ข้าลำบากใจอยู่นะ ถ้าข้าตกลงกับท่านแล้วศิษย์พี่หยูล่ะ?”

นังเลว! จู่ ๆ เจ้าก็ถือวิสาสะริบสิทธิ์ของพวกข้าทั้งที่มีคำสั่งของสำนักสั่งมาแล้ว แล้วตอนนี้เจ้ากลับมาทำหน้าทำตาลำบากใจเนี่ยนะ!?

หานซ่งหยวนสาปแช่งอยู่ในใจ แล้วพูดกับเย่ชิงเฉิงว่า “ตราบใดที่ศิษย์น้องยอมรับเงื่อนไขของข้า ต่อให้ศิษย์น้องมีคำขอที่ไม่สมเหตุสมผลข้าก็จะตกลงกับเจ้าแน่นอน”

เย่ชิงเฉิงครุ่นคิดสักครู่แล้วแสร้งทำเป็นพูด “ศิษย์พี่หาน ในฐานะที่ท่านเป็นศิษย์หลักของหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องไว้หน้าท่านอยู่แล้วศิษย์พี่หาน ดังนั้นข้าจะขอพูดกับท่านตรง ๆ เลยก็แล้วกัน ตอนนี้ทางฝั่งข้าเองมีความจำเป็นต้องใช้ของวิเศษอันล้ำค่าอยู่ 2 ชนิดที่มีอยู่ในคลังสำนักของเรานั่นก็คือ หินจันทราศักดิ์สิทธิ์ และ หินแก่นแท้ปฐพี ถ้าศิษย์พี่หานสามารถตกลงในนามครอบครัวของท่านที่จะให้ข้าได้รับของทั้งสองสิ่งนี้ ข้าก็สามารถให้สิทธิ์การเข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับแก่ท่านได้”

หานซ่งหยวนเงียบพลางคิดในใจ เขาจะตกลงให้ของล้ำค่าเช่นนี้กับผู้อื่นง่าย ๆ ได้ยังไงกัน?

เย่ชิงเฉิงยิ้ม “ศิษย์พี่หานค่อย ๆ ไตร่ตรองดูก็ได้ แต่ข้าคิดไว้ว่าถ้าหากศิษย์พี่หยูเข้ามาคุยกับข้า ข้าเองก็จะแจ้งเงื่อนไขเดียวกันนี้ให้กับเขาเช่นกัน ดังนั้นถ้าหากท่านไม่ได้รับสิทธิ์การเข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับ ท่านก็อย่าตำหนิข้าที่ไม่ให้โอกาสท่าน”

“อันที่จริงแล้วแม้ว่าของทั้งสองนี้จะมีค่า แต่มันก็เป็นสมบัติของสำนัก ในอดีตเมื่อผู้อาวุโสสงได้เสี่ยงชีวิตไปชิงพวกมันมา เขาก็หวังเช่นกันว่าลูกหลานของเขาจะสามารถใช้มันได้และไม่ทิ้งร้างมันไว้ในคลังตลอดไป”

“นอกจากนี้ของทั้งสองสิ่งนี้ จุดประสงค์ที่ข้าจะนำไปใช้นั่นก็คือเพื่อช่วยเหลือพ่อของข้าที่เป็นเจ้าสำนักของท่าน หากแผนการทุกอย่างสำเร็จท่านเองก็จะได้หน้าไปด้วยและต่อให้เรื่องการช่วยเหลือพ่อของข้ามันจะเป็นเรื่องในอนาคตที่ไกลไปหน่อย แต่ท่านลองคิดถึงเรื่องที่ท่านจะได้เข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับที่กำลังจะเปิดขึ้นให้ดี หากศิษย์พี่หานสามารถเข้าสู่เขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับและบังเอิญได้พบสมบัติที่สามารถใช้เพื่อฝ่าขีดจำกัดของตัวท่านเองได้ อนาคตในการบ่มเพาะของท่านจะสดใสได้ขนาดไหน ท่านลองคิดดูก็แล้วกัน”

หลังจากได้ยินคำพูดของเย่ชิงเฉิง หานซ่งหยวนคิดอยู่พักหนึ่งและพูดว่า “ก็ได้! ข้าสามารถเป็นตัวแทนตระกูลของข้าได้ และตกลงตามเงื่อนไขของเจ้า”

“ถ้าเช่นนั้นศิษย์พี่หานโปรดสาบานต่อกฎแห่งสวรรค์!” เย่ชิงเฉิงพูดทันที “และท่านไม่ต้องห่วง ข้าเองก็จะสาบานที่จะมอบสิทธิ์ในการเข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับให้กับท่านเช่นกัน”

หานซ่งหยวนพยักหน้าและสาบานทันที จากนั้นเมื่อเย่ชิงเฉิงสาบานภายใต้กฎแห่งสวรรค์เสร็จสิ้นในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจ

เขาพึมพำในใจ ไอ้คนแซ่หยู ข้าอุตส่าห์เสนอผลประโยชน์ให้เจ้ามากมาย แต่เจ้ากลับยังต้องการแข่งขันกับข้างั้นเหรอ? มาดูกันว่าคราวนี้เจ้าจะแข่งกับข้ายังไง!

หลังจากตกลงกับเย่ชิงเฉิงเสร็จแล้ว หานซ่งหยวนก็จากไปด้วยใบหน้าเบิกบาน

ในขณะที่เขากำลังเดินกลับ เมื่อเขาเห็นหยูจิ้งเฉิงเองก็กำลังเดินไปที่หมู่ตึกหยูอี่ เขาก็เยาะเย้ยอยู่ในใจ แต่การแสดงออกภายนอกเขากลับยิ้มให้หยูจิ้งเฉิง และกล่าวทักทายว่า “น้องหยู เจ้าก็มาหาศิษย์น้องด้วยเหรอ?”

หัวใจของหยูจิ้งเฉิงเต้นผิดจังหวะทันทีเมื่อได้เห็นสีหน้าอันเบิกบานของหานซ่งหยวน พลางคิดในใจ ‘นี่สิทธิ์เข้าเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับถูกแย่งชิงไปแล้วงั้นเหรอ?’

หยูจิ้งเฉิงพยักหน้าและพูดว่า “อ๋อ ข้าไม่ได้เห็นศิษย์น้องมา 2-3 วันแล้ว ข้าเลยลองแวะมาดูว่าศิษย์น้องจะถูกใครรังแกรึเปล่าก็แค่นั้น!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์น้องได้แต่งงานแล้วกับคนแซ่หลิง ตอนนี้นางคงไม่จำเป็นต้องให้น้องหยูคอยดูแลนางแล้ว ข้าคิดว่าเราควรไปหาที่ร่ำสุรากันจะดีกว่ารึเปล่า?” หานซ่งหยวนพูดไปหัวเราะไป

นี่เป็นการจงใจยั่วหยูจิ้งเฉิงอย่างโจ่งแจ้ง

ยิ่งหานซ่งหยวนหัวเราะอย่างมีความสุขมากเท่าไหร่ หยูจิ้งเฉิงก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้มันดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองที่เคยดีต่อกันเริ่มน้อยลงไปเรื่อย ๆ และเรื่อย ๆ