บทที่ 389 โชคที่มาจากความเจ็บปวด

เมื่อหลิงตู้ฉิงนำกลุ่มไปยังบ่อน้ำต้นกำเนิดชีวิต

ทางด้านของใน ‘ป่ากระบี่’ ร่างที่ดูเหมือนจะไร้ชีวิตที่ไม่ได้เคลื่อนไหวมานานก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

“นี่ข้ายังไม่ตาย?” ตงฟางจุนพึมพำ

ในขณะนี้ในป่ากระบี่ ไม่มีปราณกระบี่ที่สามารถทำร้ายร่างกายของเขาได้อีกต่อไป หรืออาจพูดได้ว่าปราณกระบี่ที่อยู่ในป่ากระบี่นี้ทั้งหมดได้หลอมรวมเข้าสู่ร่างกายของเขาจนกลายเป็นหนึ่งเดียวกันไปแล้ว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จร่างกระบี่ขั้นปลาย

ด้วยการก้าวย่างที่ดูไม่มั่นคง ตงฟางจุนก็ค่อย ๆ เดินออกจากป่ากระบี่

แต่แล้วในขณะที่เขาพึ่งออกจากป่ากระบี่ ใครบางคนที่ผ่านมาพอดีก็ได้เห็นเขาในสภาพร่างกายที่กำลังดูอ่อนแอ คนผู้นั้นจึงคิดฉวยโอกาสนี้เพื่อลอบโจมตีเขาทันที

ในตอนนี้ ตงฟางจุนกำลังอยู่ในสภาวะอ่อนแอเพราะเขาเพิ่งผ่านประสบการณ์ถูกเฉือนนับหมื่นครั้งมา ซึ่งมันทำให้เขาไม่สามารถโคจรพลังวิญญาณในร่างกายได้

เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกลอบโจมตี ตงฟางจุนจึงยกแขนขึ้นป้องกันและถอยหนีโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตามในขณะที่เขายกแขนขึ้น ปราณกระบี่สองสายก็พุ่งออกมาจากแขนของเขาเข้าโจมตีผู้ที่กำลังจะลอบทำร้ายเขา

ผู้เชี่ยวชาญที่พยายามลอบทำร้ายตงฟางจุน เมื่อเผชิญกับปราณกระบี่ที่รุนแรงเช่นนี้เขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก เนื่องจากเขาไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ดูอ่อนแอตรงหน้าเขาคนนี้จะสามารถปลดปล่อยพลังที่น่ากลัวเช่นนี้ได้

เขาร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นก็พยายามกระโดดตัวขึ้นหลบปราณกระบี่ที่กำลังพุ่งเข้ามา ซึ่งถึงแม้เขาจะสามารถหลบปราณกระบี่ไม่ให้โดนจุดสำคัญได้แต่ เขาก็ยังถูกปราณกระบี่ปะทะตรงที่หัวเข่าทั้งสองข้างส่งผลให้เขากระเด็นร่วงลงกับพื้นในสภาพที่ขาทั้งสองใช้การไม่ได้ทันที

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เลวร้ายขนาดนี้ ชายผู้นั้นจึงทำลายอักขระที่อยู่ในห้วงจิตสำนึกเพื่อออกไปจากเขตแดนวิญญาณผู้ล่วงลับทันทีไม่เช่นนี้หากเขายังรั้งอยู่ต่อ ชะตากรรมของเขาก็คงไม่พ้นต้องตายหรือไม่ก็พิการถาวรแน่นอน แต่ถ้าเขาออกไปข้างนอกทันในเวลานี้ บรรดาคนที่รอเขาอยู่ด้านนอกคงจะสามารถช่วยเชื่อมต่อขาที่หักของเขาได้

ในตอนนี้ตงฟางจุนมองไปที่มือของเขาด้วยความไม่เชื่อ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “เทพสวรรค์! ไม่ใช่แค่ข้ายังไม่ตาย แต่ร่างกายของข้ายังกลายเป็น ร่างกระบี่ อีกด้วย!?”

เขามองไปที่มือของเขาอย่างตื่นเต้น เมื่อเกิดมาในสำนักวิญญาณกระบี่ เขาย่อมรู้ว่าร่างกระบี่คืออะไรและยังรู้ว่ามันหายากเพียงใด

“ว่าแต่ร่างของข้ากลายเป็น ร่างกระบี่ ได้ยังไง?” ทันใดนั้นเขาก็หันกลับไปมองที่ป่ากระบี่ ซึ่งก่อนหน้านี้เขาไม่เคยนึกไม่เคยฝันว่าเขาจะต้องเข้าไปอยู่ข้างในนั้นมาก่อนเพราะเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปอยู่แล้วว่าใครที่ล่วงล้ำเข้าไปในนั้นจะต้องตายอย่างทรมาน

เมื่อครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นเขาจึงลองโคจรวิชากระบี่ของเขา และจากนั้นกระบี่ยาวหนึ่งเมตรครึ่งก็ปรากฎขึ้น ซึ่งมันทำเขารู้สึกราวกับว่าอำนาจของเขาในตอนนี้สามารถถล่มภูเขาที่อยู่โดยรอบได้ง่าย ๆ

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังขนาดนี้ เขาก็มองไปที่มือของเขาด้วยความงุนงง แต่แล้วทันใดนั้นร่างที่มีสภาพน่าสังเวชก็ปรากฏขึ้นข้าง ๆ ตงฟางจุน

“พี่ตงฟางเกิดอะไรขึ้นกับท่าน?” ซือกงจิ้งถามอย่างสงสัย

ตงฟางจุนหันไปหาเจ้าของเสียงด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเขาคว้าแขนซือกงจิ้ง แล้วพูดว่า “น้องซือกง ตอนนี้ข้าสำเร็จร่างกระบี่แล้ว …”

แต่ก่อนที่ตงฟางจุนจะได้พูดจนจบประโยค ซือกงจิ้งก็ส่งเสียงกรีดร้อง พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากแขนของเขา ซึ่งมันเป็นผลมาจากปราณกระบี่ที่ออกมาจากร่างของตงฟางจุน ซึ่งมันทะลุแขนของซือกงจิ้งจนเป็นรู

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ตงฟางจุนจึงรีบปล่อยมือด้วยความตกใจและรีบขอโทษ “น้องซือกง ข้าขอโทษ! ข้ามียารักษาอยู่ 2-3 เม็ด เจ้ารีบเอาไปเร็วเข้า!”

แต่ในขณะที่ตงฟางจุนยื่นมือออกไปเพื่อพยายามจะส่งโอสถให้ ปราณกระบี่อีกสายก็พุ่งออกมาอีกครั้ง

แต่รอบนี้โชคดีที่ซือกงจิ้งเตรียมพร้อมแล้ว เขาบิดตัวหลบได้ทันควันพร้อมกับพูดกับตงฟางจุนว่า “ท่านหยุดเดี๋ยวนี้เลย! อย่าเข้ามาใกล้ข้า!”