บทที่ 435 เจ้าต้องมาลากรถม้าให้ข้า!

เมื่อหลิงตู้ฉิงเดินออกจากรถม้า คนอื่น ๆ ก็ทำตาม

ในบรรดาคนกลุ่มใหญ่ที่เดินตามหลิงตู้ฉิงออกมา มีผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญเพียง 2 คนซึ่งก็คือ เสี่ยวเยว่เฟิงและโม่หยูถัง เท่านั้นส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็อยู่ในขอบเขตนภาและขอบเขตรวมแสงดารา

หลงเฉินและคนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจมากเมื่อเห็นคนกลุ่มนี้พลางคิดในใจ ‘คนพวกนี้คือเป้าหมายของเขาจริง ๆ งั้นเหรอ?’

เขาหันกลับไปและถามจางหมิง “ใช่คนพวกนี้รึเปล่า?”

“ใช่! เป็นพวกมัน! เป็นพวกมันทั้งหมด!” จางหมิงพยักหน้า

เขารู้จักหลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ อยู่แล้ว แถมเขาเองก็เป็นผู้ให้ข้อมูลของอาณาจักรจันทรากับอาณาจักรหลงซานด้วยตัวเอง แล้วเขาจะดูพลาดได้อย่างไร?

ครั้งล่าสุดที่เขามายังอาณาจักรจันทราก็ตั้งแต่ตอนที่เขาตามหยูเฉิงฮุยมาที่นี่ ซึ่งเขาก็เกือบพลาดถูกจับตัวได้ แต่ในตอนนั้นเขายังโชคดีที่หลิงว่านถิง ผู้น่าสงสารยังคงมีใจให้กับหยูเฉิงฮุย เขาจึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด

ตอนนี้ที่จางหมิงได้มาถึงอาณาจักรจันทราอีกครั้ง ครั้งนี้จางหมิงเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะเขาเชื่อว่าด้วยผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญจำนวนมากขนาดนี้ พวกเขาจะสามารถทำลายล้างตระกูลของหลิงตู้ฉิงได้อย่างแน่นอน

หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “ใช่แล้ว พวกข้าทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วพวกเจ้าน่าจะพอใจใช่ไหม?”

หลงเฉินมองไปที่หลิงตู้ฉิงและคนอื่น ๆ และถามว่า “จักรพรรดิของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิงยี่เทียนก็ก้าวออกมาและถามขึ้น “ข้าอยู่นี่ เจ้ามีอะไร?”

หลงเฉินยิ้มออกมา “ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงเห็นสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างชัดเจนแล้ว หากเจ้าฉลาดเจ้าก็ควรจะรู้ว่าอาณาจักรจันทราของเจ้าไม่มีโอกาสรอดแน่นอน ดังนั้นถ้าเจ้าไม่อยากตายเจ้าก็จงมอบสมบัติมิติและบอกความลับของทะเลชางหมางรวมถึงมอบผู้หญิงสองคนนั้นให้กับข้าแต่โดยดี!”

หลิงยี่เทียนหัวเราะและพูดว่า “พวกศัตรูของข้าหลายคนก็เคยพูดแบบนี้ แต่สุดท้ายพวกมันทั้งหมดถ้าไม่ตายก็ตกอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของอาณาจักรจันทราของข้า ซึ่งอาณาจักรหลงซานของเจ้าเองเดี๋ยวก็จะมีชะตากรรมไม่ต่างอะไรจากไอ้พวกศัตรูก่อนหน้านี้ของข้าเช่นกัน ส่วนสำหรับเจ้า ถ้าเจ้าอยากรอดชีวิต เจ้าก็จงมอบจักรพรรดิสุนัขของพวกเจ้าและไอ้สารเลวที่เรียกว่าหยูเฉิงฮุยมาให้ข้าโดยเร็วที่สุด!”

ในขณะที่พวกเขากำลังต่อล้อต่อเถียงกัน ผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญทั้ง 70 คน ที่หลงเฉินเป็นผู้พามาก็ได้ล้อมกรอบกลุ่มของหลิงตู้ฉิงไว้หมดทุกทิศทางแล้ว

แต่ครอบครัวของหลิงตู้ฉิงกลับเมินเฉยราวกับว่ากลุ่มคนพวกนี้ไม่มีค่าอะไรให้ใส่ใจ

“เจ้าหมายความว่าเจ้าต้องการขัดขืนจนถึงที่สุดเลยงั้นสิใช่ไหม?” หลงเฉินถามขึ้น

ก่อนที่หลิงยี่เทียนจะพูดอะไร หลิงตู้ฉิงยิ้มและถามว่า “เจ้าคือคนของเผ่ามังกรใช่ไหม?”

หลงเฉินรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง เขามองไปที่หลิงตู้ฉิงและพูดว่า “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าคือเผ่ามังกร เช่นนั้นก็จงรีบยอมจำนนซะตั้งแต่ตอนนี้ดี ๆ พูดตามตรงข้าเองก็ขี้เกียจจะเปลืองแรงลงมือกับพวกเจ้าเหมือนกัน”

หลิงตู้ฉิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ดีจริง ๆ ที่เจ้ามาจากเผ่ามังกร พวกเจ้าเผ่ามังกรนับได้ว่ามีความแข็งแกร่งพอใช้ได้เหมาะที่จะลากรถม้าให้ข้านับจากนี้ไป!”

แม้ว่าความเร็วของกงหนิวจะรวดเร็ว แต่เขาก็สามารถฝึกฝนได้ถึงขอบเขตนภาระดับ 10 เท่านั้น แม้ว่าหลิงตู้ฉิงจะมีวิธีการฝึกกงหนิวแต่ราคาที่เขาต้องจ่ายมันก็สูงเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้นจุดเริ่มต้นที่กงหนิวต้องมาลากรถม้านั้นก็เพราะเขาเคยทำผิดเอาไว้จึงต้องลากรถม้าเป็นการชดใช้ ดังนั้นด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้มันจึงไม่มีเหตุจำเป็นอะไรที่หลิงตู้ฉิงต้องทุ่มเทอะไรให้มันมากมายเพื่อเลี้ยงดูเขา

แต่ในเมื่อตอนนี้กลับมีมังกรระดับสวรรค์สามัญมาปรากฏตัวที่นี่ มันจึงกลายเป็นโอกาสเหมาะพอดีของหลิงตู้ฉิงที่จะเปลี่ยนสัตว์วิเศษตัวใหม่ให้มาลากรถม้าให้เขา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหลงเฉินมืดลงทันที เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ดูเหมือนว่าเจ้าอยากตายมากสินะ?”

กงหนิวที่ตอนนี้อยู่ในร่างกระทิงปีศาจอเวจีมองไปที่หลงเฉินด้วยสีหน้าซับซ้อน

เขาเคยเป็นคนหยิ่งผยอง แต่ก็ลงเอยด้วยการลากรถมาหลายสิบปี ซึ่งมันกลับกลายเป็นว่าการได้มาทำหน้าที่ลากรถม้านี้เขากลับได้ผลประโยชน์มาอย่างมหาศาล หากเขาต้องเลือกอีกครั้งเขาก็เต็มใจที่จะลากรถม้า