บทที่ 471 ยื่นข้อตกลงกับอารามนวดารา

การปรากฏตัวของโม่เอ๋อทำให้สีหน้าของฉีหู่ และผู้อาวุโสระดับนักบุญมืดลงทันที

เมื่อเห็นเช่นนี้ พวกเขาเดาได้ทันทีว่าคนที่อยู่ในรถม้าจะต้องไม่ธรรมดา เนื่องจากทั้งคนขับรถม้า ทั้งสาวใช้ที่ออกมาจากในรถม้าต่างเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสวรรค์สามัญขึ้นไปทั้งนั้น

โดยเฉพาะระดับการบ่มเพาะของสาวใช้ที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นอยู่ถึงระดับเหนือล้ำเลยด้วยซ้ำ (ขอบเขตสวรรค์ระดับ3)

ใครกันที่เป็นเจ้าของรถม้า?

ความตั้งใจของพวกเขานั้นมีเพียงแค่จับมือร่วมกับสำนักอื่น ๆ เพื่อปล้นยึดอารามนวดาราที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ แต่ตอนนี้กลับต้องมาเผชิญกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง จิตใจของพวกเขาจึงรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก ต่อให้เสี่ยวเยว่เฟิงจะย้ำแล้วว่าพวกนางไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับอารามนวดารา แต่พวกเขาเองจะมั่นใจในคำพูดของนางได้ยังไง?

แม้ว่าพวกเขาจะมีความคิดที่อยากจะต่อต้านอยู่ในใจ แต่ฉีหู่และผู้อาวุโสของเขาก็ไม่กล้าที่จะหยุดพวกของหลิงตู้ฉิง เพราะพวกเขากลัวว่าสถานะของคนในรถม้าจะไม่ธรรมดาและกลายเป็นล่วงเกินตัวตนที่พวกเขาไม่อาจล่วงเกินได้

สำนักหมอกเมฆาของพวกเขาไม่ใช่สำนักที่แข็งแกร่งอะไรมากมาย ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงไม่รอโอกาสให้ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงของอารามนวดาราตกตายลงก่อนถึงจะลงมือแบบนี้

ตอนนี้โม่เอ๋อได้แสดงท่าทีข่มขวัญแล้วพวกเขาก็ยิ่งระมัดระวังการกระทำของพวกเขามากขึ้น

ดังนั้นพวกเขาจึงก้าวถอยออกไปโดยไม่เอ่ยอะไรต่อ

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่หลิงตู้ฉิงและคนของเขาจากไป ผู้อาวุโสผู้นั้นก็สั่งกับฉีหู่ทันที “แจ้งให้สำนักอื่นทราบโดยเร็วถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่!”

เมื่อได้ยินคำสั่ง ฉีหู่ก็รีบบินกลับไปแจ้งคนอื่น ๆ ทันที ซึ่งมันทำให้คนของสำนักอื่น ๆ โกรธกันเป็นอย่างมาก จากนั้นพวกเขาก็รีบเรียกประชุมกันอย่างลับ ๆ ทันที

ในอีกด้านหนึ่ง หลิงตู้ฉิงและคนของเขาได้ผ่านแนวป้องกันของสำนักอื่น ๆ มาเรียบร้อยแล้ว และกำลังมุ่งหน้าไปยังอารามนวดารา

ขณะที่พวกเขาเข้าใกล้อารามนวดารา ค่ายกลป้องกันสำนักของอารามนวดาราก็ถูกเปิดใช้งานทันที ซึ่งทำให้หลิงตู้ฉิงและคนของเขาต้องยืนรออยู่ด้านนอกไม่สามารถเข้าไปด้านในได้

“เจ้าเป็นใคร? มาที่สำนักของข้าทำไม?” ผู้เชี่ยวชาญระดับหลุดพ้นสามัญที่อยู่ด้านในตะโกนออกมาด้วยสีหน้าประหม่า

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลิงตู้ฉิงจึงเดินออกมาจากรถและถามผู้เชี่ยวชาญระดับหลุดพ้นสามัญผู้นั้นว่า “เจ้าสำนักของเจ้าคือใคร หรือใครเป็นผู้ดูแลอารามนวดาราตอนนี้?”

“เจ้าเป็นใครถึงมาถามอะไรแบบนี้? ไสหัวไปซะ!” ผู้เชี่ยวชาญระดับหลุดพ้นสามัญตะคอกกลับ

ถึงแม้ว่าเขาจะเบาใจลงที่เห็นว่าระดับการบ่มเพาะของหลิงตู้ฉิงอยู่เพียงแค่ขอบเขตประสานทะเลปราณระดับ 12 แต่สถานการณ์ในตอนนี้ที่คนจากสี่สำนักใหญ่กำลังปิดล้อมพวกเขาอยู่ เขาจะเปิดค่ายกลง่าย ๆ เพื่อนำหลิงตู้ฉิงเข้ามาได้อย่างไร?

ในเวลาเดียวกัน มีชายผู้หนึ่งที่อยู่ด้านในค่ายกลป้องกันของสำนักอารามนวดารา กำลังยืนมองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสีหน้าตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ชายผู้นั้นคือ หวางหมิงหยวน

หวางหมิงหยวน คือหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ที่เมืองหยูหลันตอนที่วิญญาณปีศาจอาละวาด ซึ่งเขาไม่เคยลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นได้เลย

ภาพของเจ้าสำนักของเขาที่อยู่ในระดับนภาครามถูกวิญญาณปีศาจสังหารอย่างง่ายดายยังคงตราตรึงอยู่ในสมอง และในตอนนี้คนที่จัดการกับวิญญาณปีศาจที่น่ากลัวตนนั้นได้กับมาปรากฎที่หน้าทางเข้าสำนักของเขาซะงั้น?

เป็นไปได้ไหมว่าคนผู้นี้มาที่นี่เพราะต้องการชำระแค้นที่ในตอนนั้นสำนักของเขามีส่วนร่วมในการปลดปล่อยวิญญาณปีศาจ?

ถ้าแม้แต่วิญญาณปีศาจที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังถูกสยบ แล้วอารามนวดาราของพวกเขาจะเอาอะไรไปต่อต้าน?

เมื่อนึกได้เช่นนี้ สีหน้าของหวางหมิงหยวนก็ซีดลงทันที

ทางด้านของหลิงตู้ฉิงที่ต้องการจะส่งคืนสมบัติวิเศษทั้งสองชิ้นให้กับอารามนวดารา แต่กลับได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นมิตรกลับมา เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่แยแสกับคนเหล่านี้โดยการโยนสมบัติวิเศษทั้งสองชิ้นลงไปที่พื้นหน้าค้ายกลป้องกันของสำนักอารามนวดาราแทนพร้อมกับพูดว่า “ที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะข้าได้รับปากคนของสำนักเจ้าไว้คนหนึ่งให้ช่วยส่งสมบัติระดับเซียนทั้งสองชิ้นนี้ให้กับพวกเจ้า แต่ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจที่จะต้อนรับข้า งั้นข้าจะโยนมันทิ้งไว้แบบนี้ก็แล้วกัน จากนั้นพวกเจ้าจะทำยังไงกับพวกมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าอีกต่อไป!”

เมื่อโยนของเสร็จและพูดจบ หลิงตู้ฉิงก็หันหลังเดินกลับไปที่รถม้าทันที

“เอ๋…นั่นมัน! นั่นมันคือสมบัติระดับเซียนของผู้อาวุโสจิว!” บรรดาศิษย์ของอารามนวดาราจำสมบัติที่ถูกโยนลงทิ้งไว้ที่พื้นได้ทันที

“ผู้อาวุโสจิว? ผู้อาวุโสจิวยังไม่ตายงั้นเหรอ?”