บทที่ 50 ความมุ่งมั่นของเด็กน้อย[รีไรท์]

บทที่ 50 ความมุ่งมั่นของเด็กน้อย[รีไรท์] EnjoyBook บทที่ 50 ความมุ่งมั่นของเด็กน้อย[รีไรท์]

หลังจากได้ยินคำสั่งของหลิงตู้ฉิง หลิงยู่ชานกลับไปต่อสู้อีกครั้งกับเสื้อคลุมโลหิตผู้นั้น

แต่นักฆ่าผู้นั้นเป็นคนที่มีประสบการณ์ต่อสู้มาหลายร้อยครั้งและยังเผชิญกับการต่อสู้เป็นตายมานับไม่ถ้วน ส่วนหลิงยู่ชานที่ฝึกมายังไม่ถึงเดือนและไม่เคยมีประสบการณ์การต่อสู้กับคนอื่นมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสประสบการณ์ต่อสู้จริง

แม้ว่าเขาจะพยายามต่อสู้อย่างแข็งขันเพียงใด เขาก็ยังพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในฝั่งทางด้านของกลุ่มเสื้อคลุมโลหิต นักฆ่าที่กำลังสู้กับหลิงยู่ชานต้องพยายามยั้งมือตัวเองหลายครั้งหลายคราไม่ให้ลงมือหนักกับหลิงยู่ชานมากไป เนื่องจากเขาหวั่นเกรงว่าจะทำให้หลิงตู้ฉิงไม่พอใจ หลิงตู้ฉิงสามารถจำกัดระดับการบ่มเพาะของเขาได้ หากเขาไปสะกิดต่อมให้ไม่ถูกใจเมื่อไหร่หลิงตู้ฉิงคงฆ่าเขาได้เหมือนบี้มด

แต่ขึ้นชื่อว่าการต่อสู้จะไม่มีการสูญเสียได้อย่างไร

หลิงยู่ชานกระอักเลือดออกมาเต็มปากหลังจากเขาพ่ายแพ้อีกครั้ง เมื่อเห็นหลิงยู่ชานกระอักเลือด นักฆ่าเสื้อคลุมโลหิตออกอาการตัวสั่นด้วยความกลัวเขารีบเหลือบมองไปยังหลิงตู้ฉิง เขาคิดว่าหลิงตู้ฉิงต้องโกรธแน่ ๆ

แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับผิดคาด หลิงตู้ฉิงยังมีท่าทีเฉยเมยทำเหมือนเขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ตอนนี้เขาโล่งใจแล้ว เขาเริ่มโจมตีด้วยแรงที่มากขึ้นและผลก็คือหลิงยู่ชานบาดเจ็บมากขึ้น

เมื่อมองไปที่หลิงยู่ชานที่ได้รับบาดเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ และอยู่ในสภาพที่น่าสังเวช หลิงว่านถิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ พี่ใหญ่ถูกตีจนอยู่ในสภาพเช่นนี้ ท่านยังต้องการให้เขาเอาชนะอีกหรือ? ท่านน่าจะสังหารคนพวกนี้ทั้งหมดให้สิ้นเรื่อง จากนั้นเราจะได้อยู่กันอย่างสงบเสียที”

หลิงตู้ฉิงจ้องมองหลิงว่านถิงและพูดว่า “ถ้าเจ้าต้องการให้เรื่องนี้จบไว ๆ เช่นนั้นเจ้าก็ออกไปสู้เองไหมล่ะ เดี๋ยวพ่อจะหาคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมให้เจ้าอีกคน”

“แต่ข้ายังไม่ได้เริ่มบำเพ็ญเพียรเลยนะท่านพ่อ!” หลิงว่านถิงพูดอย่างขุ่นเคือง “ถ้าข้ามีโอกาสได้บ่มเพาะ ข้าก็ไม่กลัวพวกเขาหรอก!”

“เช่นนั้น พ่อหวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูดของตัวเจ้าเองนะ” หลิงตู้ฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม

พูดจบหลิงตู้ฉิงก็หันกลับไปมองหลิงยู่ชานที่กำลังโดนทุบตีและตะโกนว่า “ยู่ชาน เจ้าได้ยินสิ่งที่น้องสาวเจ้าพูดหรือไม่ นางเป็นห่วงว่าเจ้าจะไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้และนางก็อยากที่จะช่วยเหลือเจ้า”

“เจ้าเคยบอกว่าเจ้าจะพยายามฝึกฝนเพื่อปกป้องน้อง ๆ ของเจ้าและเจ้าก็ยังต้องการปกป้องข้าด้วยอีกต่างหาก วันนี้หากเจ้ายังไม่สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้กระจอก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าเจ้าได้ เจ้าก็อย่าได้หวังคิดไกลที่จะไปปกป้องใครได้ แม้แต่ตัวเจ้าเองตอนนี้ยังเอาตัวไม่รอดเพราะฉะนั้นลืมเรื่องเป็นห่วงคนอื่นไปได้เลย”

หลิงยู่ชานผู้ซึ่งพ่ายแพ้ไปจนถึงจุดที่เขาหมดกำลังใจทิ้งตัวลงบนพื้น เขารู้สึกว่าคู่ต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งเกินไป

ถึงแม้ว่าระดับของคู่ต่อสู้จะถูกพ่อของเขาลดมาจนอยู่ในขอบเขตหลอมรวมลมปราณระดับ 2 แต่ในด้านประสบการณ์ ความแข็งแกร่งของร่างกายและเทคนิค คู่ต่อสู้ของเขานั้นอยู่เหนือกว่าเขาหลายขุม

ยิ่งกว่านั้นเขาเพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียรมาน้อยกว่า 1 เดือน แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่น่าจะเคยฆ่าคนมาแล้วนับไม่ถ้วน เขาจะเอาชนะได้อย่างไร?

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิง หัวของเขาแทบจะระเบิด

แน่นอนว่าเขาจำได้ว่าเขาเคยบอกว่าจะปกป้องน้องชายและน้องสาวของเขา

ตอนนี้ความรู้สึกที่พรั่งพรูเข้ามาในสมองของเขาคือ ความเจ็บใจ! เขาเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะคนที่อยู่ข้างหน้าเขาได้ เขาควรทำอย่างไรดี ถ้าเขายังอ่อนแอแบบนี้ต่อไป ในอนาคตเขาจะปกป้องครอบครัว…เขาจะปกป้องน้อง ๆ ของเขาได้อย่างไร?

ไม่! เขาต้องเอาชนะศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเขาให้ได้!

ยิ่งกว่านั้นคนพวกนี้มาที่นี่เพื่อฆ่าพวกเขา และที่พวกเขายังรอดอยู่ได้ก็เป็นเพราะพ่อของพวกเขามีลูกเล่นบางอย่างที่ทำให้เขาสามารถควบคุมระดับของคนพวกนี้ได้ แต่ถ้าวันหนึ่งพ่อของเขาไม่ได้อยู่ด้วยล่ะจะเกิดอะไรขึ้น? หรือไม่ในวันหนึ่งมีบางสิ่งบางอย่างที่แม้แต่พ่อของเขาก็ไม่สามารถจัดการได้ปรากฏตัวขึ้นมา เมื่อวันที่น่ากลัวเหล่านั้นเกิดขึ้นจริง เขาต้องยืนเฉย ๆ รอรับชะตากรรมเช่นนั้นหรือ?

คำตอบของเขาคือ ‘ไม่!!’