บทที่ 594 ปฏิบัติอย่างเท่าเทียม

เย่เจียงไห่ตระหนักดีว่ากุญแจตำหนักนั้นมีความสำคัญต่อเขามาก เนื่องจากหากไม่มีมัน เขาจะต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากในการเปิดคลังสมบัติของตัวเอง ซึ่งหนึ่งในนั้นอยู่ในมือของหลิงตู้ฉิงแล้ว ดังนั้นมันจึงเป็นหน้าที่ของเขาที่ต้องทวงคืนอีก 2 ดอกด้วยตัวเอง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ บรรพบุรุษของทั้งสำนักเบญจธาตุและสำนักสวรรค์สัประยุทธ์ต่างก็ลุกขึ้นพร้อมกับถือกุญแจไว้ในมือด้วยสีหน้าซับซ้อน

“บอกเงื่อนไขของพวกเจ้ามา!” เย่เจียงไห่ถามขึ้น

บรรพบุรุษของสำนักเบญจธาตุเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ข้าต้องการนำตัวคนของสำนักข้าทั้งหมดพร้อมกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์คืน”

เย่เจียงไห่มองไปที่บรรพบุรุษของสำนักเบญจธาตุ จากนั้นเขาโยนอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเบญจธาตุที่อยู่ในมือให้ไปและพูดว่า “ข้าอนุญาตให้เจ้านำคนของเจ้ากลับไปได้และเจ้ายังสามารถนำสิ่งของที่พวกเจ้าหาได้ 1 ใน 10 ส่วนติดตัวกลับกลับไปได้ด้วยเช่นกัน เนื่องจากข้าถือว่ามันเป็นวาสนาของพวกเจ้าที่สามารถพบตำหนักของข้าได้ ส่วนพวกเจ้าสำนักสวรรค์สัประยุทธ์ หากพวกเจ้าไม่มีเงื่อนไขอื่นในใจ พวกเจ้าสามารถยื่นเงื่อนไขแบบเดียวกับสำนักเบญจธาตุได้”

บรรพบุรุษของสำนักสวรรค์สัประยุทธ์ ตอบกลับทันที “พวกเราไม่มีเงื่อนไขอื่น”

การที่พวกเขาได้รับสิ่งของ 1 ใน 10 จากที่หาได้ในตำหนักแห่งนี้มันถือว่ามากโขแล้ว เนื่องจากเหล่าโอสถที่มีอายุนับล้านปีที่พวกเขาได้มานั้น ในยุคนี้มูลค่าของพวกมันแทบจะประเมินไม่ได้

เมื่อตกลงกันได้เสร็จ เหล่าผู้คนของทั้งสำนักเบญจธาตุและสำนักสวรรค์สัประยุทธ์ต่างก็คืนของ 9 ส่วนที่พวกเขาได้มาให้กับเย่เจียงไห่

เย่เจียงไห่เอ่ยขึ้นว่า “เอาล่ะ ตอนนี้พวกเจ้าไปได้แล้ว ส่วนเรื่องที่พวกเราจะเป็นมิตรหรือศัตรูนั้นในอนาคตค่อยว่ากันอีกที!”

เมื่อพูดจบ เขาก็โบกมือไล่ทั้งสองสำนักให้ออกไป

“นอกเหนือจากคนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนจงเก็บสิ่งที่ของที่หามาได้ไว้กับตัวเอง 1 ใน 10 ส่วนและที่เหลือก็จงคืนให้ข้า จงอย่าลืมว่าถ้าใครกล้าเล่นตลกกับข้า บทลงโทษมีเพียงอย่างเดียวคือ ตาย!” เย่เจียงไห่พูดกับบรรดาคนที่ยังเหลืออยู่

จากนั้นบรรดาผู้คนทั้งหลายต่างก็พากันโยนเหล่าสิ่งของที่ตัวเองเก็บมาได้ไว้ข้างหน้าของตนเอง ซึ่งเตาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ก็ไล่เก็บและเคลื่อนย้ายพวกมันกลับไปไว้ที่เดิม

แต่แล้วเมื่อเห็นว่าไม่มีใครโยนสิ่งของใด ๆ ออกมาอีก เย่เจียงไห่ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ากลับไม่รักษาเอาไว้ให้ดีถ้าอย่างนั้นก็จงตายไปซะ!”

เมื่อพูดจบในบรรดากลุ่มคนที่ยังเหลืออยู่กว่าแสนคนก็มีผู้คนราว 7,000-8,000 คนที่จู่ ๆ ก็ถูกเปลวเพลิงลุกท่วมร่างจนกลายเป็นเถ้าถ่าน และจากนั้นเย่เจียงไห่ก็ส่งคนเหล่านั้นให้ออกไปจากตำหนักของเขาทันทีเหลือไว้แค่เพียงคนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์

ในตอนนี้บรรดาผู้คนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่เห็นว่า เย่เจียงไห่ยังไม่ไล่ให้พวกเขากลับออกไป พวกเขาจึงดีใจและเข้าใจกันไปว่าเย่เจียงไห่จะต้องเห็นแก่ความสัมพันธ์ของพวกเขาและปฏิบัติต่อพวกเขาดีกว่าคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาแน่นอน

ซึ่งในความเป็นจริงความฝันของพวกเขากลับพังทลายลงทันทีด้วยคำพูดต่อไปนี้ของเย่เจียงไห่ที่เอ่ยว่า “นอกจากพ่อแม่ของข้า เย่หลิงหลิง เย่เสี่ยวหัว หานจุนและหานเมิ่ง พวกเจ้าทุกคนต้องคืนสิ่งของที่พวกเจ้าเก็บไปมาให้ข้า 9 ส่วน ซึ่งส่วนที่เหลือข้าอนุญาตให้พวกเจ้าเก็บเอาไว้ได้!”

เมื่อผู้คนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็ตกตะลึงพลางคิดในใจ การปฏิบัติเช่นนี้มันไม่ต่างอะไรกับคนอื่น ๆ เลยนี่นา?

ชายชราผู้หนึ่งรีบพูดขึ้นทันทีโดยหวังว่าความใกล้ชิดที่ผ่านมาจะช่วยได้ “เจียงไห่ ข้าคือลุงสามของเจ้า…”

“เจียงไห่ ข้าเห็นเจ้ามาตั้งแต่เล็กจนโต แถมข้ายังเคยให้โอสถประสานดารากับเจ้า เพื่อช่วยเจ้าให้ทะลวงขอบเขตไปยังรวมแสงดาราอีกต่างหาก!”

ในตอนนี้เหล่าคำพูดหยิบยกเรื่องราวเก่าก่อนต่างดังขึ้นเรื่อย ๆ

“หุบปากให้หมด!” เย่เจียงไห่ตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ที่ข้าให้พวกเจ้า 1 ส่วนนั้นก็ถือว่าข้าไว้หน้าพวกเจ้ามากแล้ว หากพวกเจ้ายังดึงดันกันอีกล่ะก็อย่าหาว่าข้าโหดร้าย!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนที่กำลังส่งเสียงต่างรีบหยุดและรีบหยิบสิ่งของอีก 9 ส่วนที่พวกเขาได้ไปออกมาทันที

จากนั้นพวกเขาก็ถูกโยนออกไปจากตำหนักโดยเย่เจียงไห่

ส่วนบรรดาผู้คนที่ถูกขานชื่อ เย่เจียงไห่ยิ้มให้กับพวกเขาและพูดว่า “เนื่องจากข้ากับพวกเจ้ารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กและมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกันมาโดยตลอด ดังนั้นในเมื่อตอนนี้ข้าขอตอบแทนน้ำใจของพวกเจ้าโดยการมอบสิ่งที่พวกเจ้าได้มาทั้งหมดให้กับพวกเจ้าเป็นของขวัญ! หากในอนาคตมีโอกาส พวกเจ้าก็สามารถมาหาข้าที่นี่เพื่อเยี่ยมเยียนข้าได้”