บทที่ 595 ไม่เป็นไปตามแผน

ในตอนนี้เย่เจียงไห่สบถด่าหลิงตู้ฉิงอยู่ในใจยกใหญ่ จากนั้นเขาหันไปหาเย่ชางคง และพูดว่า “ท่านพ่อ ในตอนนี้สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ยังคงมีอีกหลายอย่างให้ต้องจัดการ ข้าคิดว่าท่านควรรีบกลับไปก่อน ส่วนท่านแม่ ท่านอยู่กับข้าก่อนจะดีกว่าขอให้ข้าได้ดูแลท่านไปอีกสักระยะเถอะ”

ในตอนนี้เขาไม่กล้าที่จะรั้งให้เย่ชางคงอยู่ต่ออีกแล้ว ไม่เช่นนั้นหากเย่ชางคงเกิดเปลี่ยนความคิดคืนของทั้งหมดขึ้นมาอีกคน เรื่องมันจะยิ่งบานปลายไปกันใหญ่

ส่วนมู่หลงหยาน เขาจำเป็นต้องรั้งนางเอาไว้ก่อนเพราะเขาต้องหาวิธีการใหม่โน้มน้าวให้นางรับการทดแทนบุญคุณของเขาอีกที

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เจียงไห่ เย่ชางคงก็รีบพยักหน้ารับ “จริงของเจ้า ที่สำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์ในตอนนี้ยังมีเรื่องอยู่อีกมากให้ข้าต้องกลับไปสะสาง ถ้างั้นก็หยานเอ๋อ เจ้าอยู่ที่นี่กับเจียงไห่ไปก่อนก็แล้วกัน”

เย่เจียงไห่รีบพูดขึ้นทันที “ท่านพ่อ ถ้าอย่างนั้นข้าจะออกไปส่งท่านเอง”

เมื่อพูดจบ เย่เจียงไห่ก็รีบพาเย่ชางคงออกจากตำหนัก และยืนมองเย่ชางคงกับคนของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์จากไปจนลับตา

ส่วนทางด้านของเย่ชางคง เมื่อเขาจากไปจู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าตนเองรู้สึกเศร้าใจมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างบอกไม่ถูก แต่เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเหมือนกันว่าได้สูญเสียอะไรไป

ด้านในของตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน หลิงตู้ฉิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเขาเห็นว่าเย่ชางคงถูกส่งตัวออกไปแล้ว

“สามีท่านหัวเราะอะไรงั้นเหรอ?” เย่ชิงเฉิงถามขึ้นด้วยความสงสัย

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบว่า “ข้าหัวเราะพี่สามของเจ้า พี่ของเจ้าช่างโชคไม่ดีเอาซะจริง ๆ เลย”

เย่เจียงไห่ที่เดินกลับมาพอดี เขามองไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสายตาขุ่นเคืองและพูดว่า “นี่เจ้ายังกล้าหัวเราะอีกงั้นเหรอ?”

หลิงตู้ฉิงเอ่ยขึ้นว่า “ข้าจะไม่ตลกเจ้าได้ยังไง? แม่ของเจ้าเป็นคนที่มีวาสนาธรรมดาซะเมื่อไหร่ เมื่อตอนที่นางเห็นข้าที่อาณาเขตนภา นางก็จัดแจงน้องสาวของเจ้าให้แต่งงานกับข้า และเมื่อครู่นางก็ได้เห็นดอกบัวเพลิงพิพากษาแถมยังเจอกับต้นเทวะศาสตรา! เจ้าคงเคยได้ยินตำนานของต้นเทวะศาสตราอยู่แล้วใช่ไหม? แม่ของเจ้าได้รับอาวุธศักดิ์สิทธิ์มาจากต้นเทวะศาสตราซะด้วย ซึ่งข้าบอกไว้เลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้มันไม่ใช่ข้าเลยที่เป็นผู้จงใจทำให้มันเกิดขึ้น”

มู่หลงหยานไม่ได้ถูกชี้นำโดยหลิงตู้ฉิงแม้แต่น้อย ที่นางปฏิเสธเย่เจียงไห่นั้นเป็นเพราะความรักอันบริสุทธิ์ของผู้เป็นแม่ที่มีให้กับลูกชายของตัวเองล้วน ๆ ซึ่งมันทำให้เย่เจียงไห่ในตอนนี้ติดค้างมากขึ้นไปอีกอย่างไม่จบสิ้น

เมื่อมู่หลงหยานได้ยินคำพูดของหลิงตู้ฉิง นางก็เริ่มจะนึกอะไรออกและยิ่งเมื่อนางนึกไปถึงสิ่งที่เย่ชางคงได้รับไปจากเย่เจียงไห่มากมาย สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปอย่างมากทันที

“ตู้ฉิง เรื่องนี้มันมีเหตุผลอื่นอยู่เบื้องหลังใช่ไหม?” มู่หลงหยานรีบถามขึ้นทันที

เย่เจียงไห่รีบเอ่ยขึ้นทันที “ท่านแม่มันไม่มีเหตุผลอะไรอื่นหรอก!”

มู่หลงหยาน จู่ ๆ ก็เข้าใจเหตุการณ์ทันที “การที่เจ้ามอบสิ่งของมากมายให้กับพ่อและสหายของเจ้านั่นเป็นเพราะเจ้าต้องการชดใช้ทุกอย่างคืนใช่ไหม? นี่เจ้า! ตอนที่ข้าและพ่อของเจ้าให้กำเนิดเจ้ามา พวกข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นเจ้าตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียนหรืออะไรทั้งนั้น พวกข้าเลี้ยงดูเจ้ามาด้วยความรักและความห่วงใยโดยที่ไม่มีเจตนาอื่นแม้แต่น้อย แล้วดูสิ่งที่เจ้าทำกับพวกข้าที่เป็นพ่อแม่ของเจ้าในตอนนี้มันหมายความว่ายังไง!? ได้! งั้นข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป จงเอาของที่ข้าได้จากตำหนักเจ้าคืนไปให้หมดและไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าจะจากไปในทันที ส่วนเจ้าเองก็จงเป็นเจ้าตำหนักบ้าบอแห่งนี้ให้สมใจอยาก ต่อจากนี้เจ้ากับข้าไม่ใช่แม่ลูกกันอีกต่อไป!”

เย่เจียงไห่รีบคุกเข่าลงและอ้อนวอนทันที “ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้ว!”

“ข้าไม่ใช่แม่ของเจ้าอีกต่อไปแล้ว!” มู่หลงหยานเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห “นี่คือขวดโอสถที่ข้าหยิบมาจากตำหนักของเจ้าและนี่คืออาวุธและสมบัติต่าง ๆ ส่วนคล็ดวิชาที่ข้าได้อ่านไปข้าจะลบความทรงจำตรงส่วนนั้นของข้าออกทั้งหมดเอง แต่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ข้าได้มานั้นมันไม่เกี่ยวกับเจ้า ข้าได้มาเพราะลูกเขยของข้าพาข้าไปเจอกับผู้อาวุโสต้นเทวะศาสตราและข้าได้รับมาจากผู้อาวุโส ดังนั้นข้าจะเก็บมันเอาไว้!”

เย่เจียงไห่รีบตะโกนขึ้นอีกรอบทันที “น้องเขย ช่วยข้าพูดที!”