บทที่ 598 ไปพบกับดอกไม้เทวะหยินหยางอีกครั้ง

เมื่อได้ยินคำกล่าวนี้ของหลิงตู้ฉิง สีหน้าของเย่เจียงไห่ก็ดูสลดลงทันที

เมื่อคิดว่าเขาต้องมอบครึ่งหนึ่งของสมบัติเขาให้กับหลิงตู้ฉิง เขาก็รู้สึกว่าเนื้อย่างตรงหน้าไม่อร่อยอีกแล้ว

“น้องเขย สมบัติทั้งหมดนั่นมันเป็นของที่ข้าใช้เวลาเก็บออมมาตั้งหลายแสนปีเมื่อชีวิตที่แล้ว เจ้าจะใจร้ายเอามันไปถึงครึ่งหนึ่งเลยเชียวเหรอ?” เย่เจียงไห่ส่งสายตาอ้อนวอน

เมื่อเห็นว่าลูกของนางแสดงท่าทีเจ็บปวด มู่หลงหยานก็อดไม่ได้และช่วยพูดเสริมขึ้นว่า “ตู้ฉิง ทำไมเจ้าถึงไม่เอาน้อยลงหน่อยล่ะ เจียงไห่ยังต้องเลี้ยงดูคนของเขาอีกตั้งหลายแสนชีวิตที่นี่ ถือซะว่าเห็นแก่หน้าของชิงเฉิงได้ไหม?”

หลิงตู้ฉิงยิ้ม จากนั้นเขาพยักหน้าให้เย่เจียงไห่ และพูดว่า “ถ้างั้นข้าจะเอาไปแค่ 2 ใน 10 ส่วนของสมบัติเจ้า แต่ในอนาคตเมื่อไหร่ที่ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าจะต้องตอบรับทันที”

เย่เจียงไห่รีบตอบกลับด้วยความตื่นเต้น “นั่นไม่มีปัญหาเลย! ไม่ว่าจะยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าเจ้าเรียกเมื่อไหร่ข้าจะไปช่วยทันทีเลย”

“ก็ดี ถ้างั้นก็เป็นอันตกลงว่าข้าจะเอาสมบัติเจ้าไป 2 ใน 10 ส่วน” หลิงตู้ฉิงพยักหน้า “เอาล่ะตอนนี้เจ้าไปเปิดคลังสมบัติของเจ้าได้แล้วรึยัง? หลังจากที่ข้าได้สมบัติแล้วข้าจะได้ไปจากตำหนักของเจ้าสักที”

“ได้เลย!” เย่เจียงไห่รีบตอบกลับ

หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็ได้เดินมาถึงภูเขาจำลองที่เป็นสถานที่สำหรับเอาไว้เก็บสมบัติ ซึ่งเย่เจียงไห่ก็ใส่กุญแจทั้งสามเข้าไปและท่องคาถาบางอย่าง ซึ่งไม่นานภูเขาจำลองก็แยกออกจากกันส่งผลให้ทุกคนได้เห็นประตูมิติที่อยู่ด้านในอีกที

หลิงตู้ฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ “โชคของเจ้าไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ สามารถที่จะมีพื้นที่มิติส่วนตัวได้แบบนี้”

“ถึงแม้ว่าโชคของข้าจะค่อนข้างดี แต่มันก็คงไม่เท่ากับเจ้าหรอกว่าไหม?” เย่เจียงไห่หัวเราะ

จากนั้นเย่เจียงไห่ก็เป็นคนแรกที่เดินเข้าไปในประตูมิติ

เมื่อทุกคนเข้าไปในประตูมิติ ทุกคนก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมห้องหนึ่งที่มีความกว้าง 300 ลูกบาศก์เมตร ซึ่งเต็มไปด้วยสมบัตินานาชนิดไม่ว่าจะเป็น โอสถ อาวุธ วัสดุ สมุนไพรและอื่น ๆ อีกมากมาย

เย่เจียงไห่หัวเราะ “ของที่อยู่ด้านนอกทั้งหมดมันสำหรับเอาไว้ให้บรรดาลูกศิษย์เอาไว้ใช้ ส่วนของที่อยู่ในนี้มันคือคลังสมบัติส่วนตัวของข้าที่เอาไว้ใช้เอง เอาล่ะน้องเขยเจ้าหยิบได้เลย ส่วนท่านแม่และชิงเฉิงหากถูกใจอะไรจะหยิบไปก็ได้เช่นกัน สำหรับคนอื่น ๆ ในเมื่อพวกเจ้าสามารถเข้ามาในที่นี่ได้แล้วข้าถือว่าวาสนาของพวกเจ้านั้นดีเป็นอย่างมาก ดังนั้นข้าอนุญาตให้พวกเจ้าหยิบได้คนละ 1 ชิ้น!”

สำหรับหลิงตู้ฉิง สิ่งที่เขาหยิบไปน้อยที่สุดก็เป็นพวกอาวุธหรือสมบัติที่เป็นชิ้นสมบูรณ์ ส่วนใหญ่เขาเลือกแต่พวกวัสดุต่าง ๆ หรือไม่ก็เป็นโอสถและสิ่งของอย่างอื่นที่มีประโยชน์กับคนในครอบครัวของเขาเท่านั้น

หลังจากผ่านไปสักพัก หลิงตู้ฉิงก็เก็บสมบัติไปครบทั้งหมด 2 ใน 10 ส่วนจากในคลังสมบัติ

เย่เจียงไห่ส่ายหัวและพูดว่า “น้องเขย เจ้านี่ช่างเถรตรงและซื่อสัตย์ดีจริง ๆ เจ้าบอกว่า 2 ส่วน เจ้าก็หยิบไปแค่ 2 ส่วนจริง ๆ ไม่มีขาดไม่มีเกินแม้แต่น้อย!”

หลิงตู้ฉิงตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ของที่ข้าเลือกไปทั้งหมดมันมีแต่สิ่งที่ลูก ๆ และภรรยาของข้าต้องการทั้งนั้น เจ้าคิดว่าเป็นข้าเองที่สนใจเหล่าสมบัติของเจ้าจริง ๆ งั้นเหรอ?”

หากจะพูดถึงมูลค่า แค่กิ่งไม้ที่เขาได้รับไปมูลค่าของมันก็มีมูลค่ามากกว่าตำหนักศักดิ์สิทธิ์หลีเทียน 2 ตำหนักรวมกันแล้ว

จากนั้นหลิงตู้ฉิงก็พูดต่อ “ข้ายังเหลือดอกไม้เทวะหยินหยางที่ยังไม่ได้นำไป แต่เพื่อความเท่าเทียม ข้าจะมอบน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาให้กับเจ้าเพื่อเป็นการชดเชย”

เย่เจียงไห่ถอนหายใจ “หากไม่ใช่เพราะว่าข้าไม่สามารถรั้งพวกมันเอาไว้ได้ ต่อให้เจ้าจะเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งความเมตตาสัก 10 ขวดมาแลกกับข้า ข้าก็คงไม่มีทางตกลงแน่นอน”

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “จงพอใจกับสิ่งที่เจ้าได้รับไปแล้วเถอะ นี่มันก็ตั้งล้านปีแล้วที่พวกมันอยู่ช่วยเจ้าดูแลทุ่งสมุนไพรให้!”

ในระหว่างที่พวกเขาคุยกันไปสักพัก คนอื่น ๆ ต่างก็เลือกสมบัติที่ตัวเองถูกใจเสร็จพอดี

“ตู้ฉิง เสร็จจากที่นี่แล้วเจ้าจะทำอะไรต่อ?” มู่หลงหยานถามขึ้น

หลิงตู้ฉิงหัวเราะและตอบว่า “ต่อไปข้าคงจะกลับไปที่อาณาเขตนภา แต่ก่อนหน้านั้นข้าคงจะไปเยี่ยมลูกสาวของข้าที่สำนักเต๋าสวรรค์ก่อน จริงสิ ประตูเคลื่อนย้ายของสำนักอักขระศักดิ์สิทธิ์เชื่อมโยงกับประตูเคลื่อนย้ายของสำนักเต๋าสวรรค์รึเปล่า?”