บทที่ 727 ตราประทับผนึกวิญญาณ

โม่หยูถังรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากที่จู่ ๆ หลิงตู้ฉิงก็หยุดเขาไม่ให้ส่งศพของอันซุยคืนไป

“นี่เจ้าจะทำกันเกินไปแล้วนะ!” เฮ่ยอี้ตะโกนขึ้นด้วยความเดือดดาล “ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะไม่ธรรมดา แต่ก็อย่าได้ทำให้ข้าไม่มีทางเลือก!”

หลิงตู้ฉิงหันไปหาคนของเขาและพูดว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเคยอธิบายให้พวกเจ้าฟังแล้วใช่ไหมว่าการถูกฆ่ากับการตายมันคนละเรื่องกัน ตอนนี้พวกเจ้าทั้งหมดคงคิดว่าอันซุยตายไปแล้ว แต่จริง ๆ แล้วสภาวะของเขาตอนนี้คือแค่ถูกฆ่าเท่านั้น ตอนนี้ข้าคิดวิธีได้เป็นสิบอย่างเพื่อทำให้เขาคืนชีพขึ้นมาได้อีกครั้ง ดังนั้นหากพวกเจ้าต้องการจะฆ่าใครสักคนให้ตายจริง ๆ พวกเจ้าต้องทำแบบนี้…”

เมื่อพูดจบ หลิงตู้ฉิงก็เริ่มท่องบทสวดส่งวิญญาณ

เมื่อเห็นเช่นนี้ สีหน้าของเฮ่ยอี้เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที จากนั้นเขาตะโกนขึ้นด้วยความเดือดดาลว่า “เจ้าทำกันเกินไปแล้ว! ในเมื่อเจ้าบีบให้ข้าจนมุมแบบนี้ถ้างั้นก็อย่าได้โทษข้าที่จำเป็นต้องฆ่าพวกเจ้าทั้งหมด!”

เมื่อพูดจบ ระดับการบ่มเพาะของเฮ่ยอี้ก็ปะทุขึ้นไปถึงขอบเขตจักรพรรดิในทันที ซึ่งลำพังแค่หยูเจิ้นไห่และหยูคงหมิงคงไม่สามารถต่อกรกับเขาได้แน่นอน!

หลิงตู้ฉิงยิ้มและพูดว่า “ข้าเองก็นึกว่าเจ้าจะทนได้นานกว่านี้อีกสักหน่อย เป็นไงตอนนี้ทนไม่ไหวแล้วสินะ?”

เมื่อพูดจบ หลิงตู้ฉิงก็เรียกง้าวเทวะพินาศจำลองมาถือไว้ ซึ่งหมิงยู่ก็รู้หน้าที่ นางหลอมรวมร่างของนางเข้ากับหลิงตู้ฉิงโดยไม่จำเป็นต้องบอก

“ปล่อยลูกชายของข้าเดี๋ยวนี้!” เฮ่ยอี้พูดขึ้นพร้อมกับปลดปล่อยรังสีฆ่าฟัน

มันเหมือนกับที่หลิงตู้ฉิงพูดไว้ไม่มีผิด หากเขาได้รับร่างของลูกชายกลับมา เขาจะสามารถใช้วิชาลับของเขาในการคืนชีพให้ลูกชายของเขาได้ แต่ถ้าหากหลิงตู้ฉิงทำลายดวงวิญญาณของลูกชายเขา นั่นจะกลายเป็นว่าลูกชายของเขาต้องตายไปจริง ๆ ซึ่งเขาเองก็หมดหนทางที่จะช่วยได้

ดังนั้นเมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงจำเป็นต้องเปิดเผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมา

อย่างมากที่สุดเขาก็แค่ต้องฆ่าพวกของหลิงตู้ฉิงให้หมด และจากนั้นตัวตนของเขาก็จะยังคงไม่ถูกเปิดเผย

หลิงตู้ฉิงยิ้มและจากนั้นเขาก็โบกมือ ส่งผลให้จู่ ๆ ประตูยมโลกปรากฏขึ้นเหนือร่างของอันซุย จากนั้นดวงวิญญาณของอันซุยก็ถูกประตูยมโลกดูดเข้าไปในทันที และบานประตูก็ปิดลงและค่อย ๆ สลายหายไป…

ตอนนี้อันซุยตายไปแล้วแบบจริงแท้แน่นอน

เมื่อเห็นการกระทำเช่นนี้ของหลิงตู้ฉิง เฮ่ยอี้ตะโกนขึ้นด้วยความเดือดดาลจนแทบกระอักเลือด “พวกเจ้าทั้งหมดต้องตายไปพร้อมกับลูกของข้า!”

“เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรพวกข้าได้งั้นเหรอ?” หลิงตู้ฉิงถามขึ้น “ว่าแต่เจ้าเป็นคนสาขาไหนของตำหนักดับเซียน? เจ้าเป็นผู้พิพากษาอยู่ภายใต้อำนาจของเทพมรณะหมายเลขไหน? อย่าได้พยายามปกปิดความลับนี้ต่อข้าอีก แค่ข้าเห็นเจ้าสามารถใช้ตราประทับผนึกวิญญาณกับลูกชายของเจ้าได้ ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าเป็นผู้พิพากษา”

“นี่เจ้ารู้เรื่องตราประทับผนึกวิญญาณได้ยังไง?” สีหน้าของเฮ่ยอี้เปลี่ยนเป็นตกตะลึง แต่รังสีฆ่าฟันของเขากลับยิ่งรุนแรงยิ่งขึ้น

หลิงตู้ฉิงยิ้มและตอบกลับ “เอาเป็นว่าข้าค่อนข้างคุ้นเคยกับตำหนักดับเซียนของเจ้าเป็นอย่างมากจนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็แล้วกัน”

เฮ่ยอี้จ้องไปที่หลิงตู้ฉิงด้วยสายตาอาฆาต “นับจากวันนี้ไป ข้าขอสาบานว่าข้าจะอุทิศชีวิตให้กลายเป็นฝันร้ายของเจ้า ข้าจะฆ่าทุก ๆ คนที่เจ้ารู้จักจนหมดให้ไม่มีเหลืออยู่บนโลกนี้แม้แต่คนเดียว!”

เมื่อพูดจบ ร่างของเฮ่ยอี้ก็ค่อย ๆ จางหายไป ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะหนี

ในตอนนี้เขาเลือกที่จะไม่สังหารหลิงตู้ฉิง แต่กลับเลือกที่จะหนีไปก่อนเพราะเขารู้สึกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันมีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ชายคนนี้ที่เขาเผชิญด้วยอยู่ถึงแม้จะมีระดับการบ่มเพาะที่ไม่สูงเท่าไหร่ แต่กลับมีความคุ้นเคยกับตำหนักดับเซียนเป็นอย่างดี สถานการณ์แบบนี้มันดูแปลกและเสี่ยงเกินไปที่เขาจะลงมือ!

ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะหนีไปก่อนเพื่อรีบกลับไปแจ้งเรื่องนี้ให้กับเทพมรณะที่ดูแลเขาได้ทราบ และตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับหลิงตู้ฉิง แต่แน่นอนว่าต่อให้เทพมรณะจะตัดสินใจยังไง เขาเองก็ตั้งใจเอาไว้เหมือนกันว่าเขาจะตามฆ่าหลิงตู้ฉิงอีกทีเมื่อเขามีโอกาสแน่นอน

แต่แล้วก่อนที่ร่างของเฮ่ยอี้จะจางหายไปจนสมบูรณ์ หลิงตู้ฉิงก็เขวี้ยงง้าวเทวะพินาศเข้าไปแยกร่างของเฮ่ยอี้ออกเป็น 2 ส่วนภายในพริบตา