บทที่ 92 เนื้อหอม[รีไรท์]

บทที่ 92 เนื้อหอม[รีไรท์]

บทที่ 92 เนื้อหอม[รีไรท์]

ทางด้านของหวงตู้กู่และหวงหลิงซาน ขณะนี้ได้กลับมาถึงเรือนของพวกเขาแล้ว สองพ่อลูกนั่งมองหน้ากันอยู่สักพักโดยไม่พูดอะไรกัน ด้วยความโลภ ในตอนแรกหวงตู้กู่คิดว่าหากเขาทำงานให้กับเจิ้นป่าเจ่าได้สำเร็จ ครอบครัวเขาคงจะได้อยู่สุขสบายไปอีกนาน แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาเกือบจะทำให้ลูกสาวตัวเองตายเพราะความโลภ

ในฐานะพ่อตอนนี้เขารู้สึกอับอายที่ต้องเผชิญหน้ากับหวงหลิงซาน

“พ่อไม่คิดว่าโอสถพวกนั้นจะเป็นโอสถคุ้มคลั่ง…” หวงตู้กู่พูดอย่างขมขื่น “ไม่งั้นพ่อจะไม่สัญญากับเจิ้นป่าเจ่าและพ่อจะไม่ให้เจ้ากินโอสถเหล่านั้นเด็ดขาด!”

“ท่านพ่อ ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก” หวงหลิงซานยิ้มขณะที่นางปลอบโยนพ่อของนาง “ข้ากินแค่เม็ดเดียวดังนั้นพรสวรรค์และอายุขัยของข้าคงไม่ลดลงมากนักหรอก”

“แต่พ่อเกือบทำให้เจ้าต้องตาย!” หวงตู้กู่ตำหนิตัวเอง

“แต่ตอนนี้ข้าก็ยังไม่ตายนี่ท่านพ่อ จริงไหม?” หวงหลิงซานหัวเราะ

หวงตู้กู่รู้สึกละอายใจมากขึ้น เขาสะอื้นและพูดว่า “พ่อเกือบจะทำผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่โชคดีที่หลิงตู้ฉิงบอกว่าเขาสามารถช่วยเจ้าได้ คนอย่างเขาไม่น่าจะพูดอะไรออกมาเล่น ๆ พ่อจะพาเจ้าไปหาเขาในวันพรุ่งนี้และขอร้องให้เขาลบผลข้างเคียงของโอสถคลุ้มคลั่งให้กับเจ้า ถึงแม้ว่าพ่อต้องแลกด้วยอะไรพ่อก็จะยอมทั้งหมด” หวงหลิงซานเงียบไป นางรู้สึกละอายเล็กน้อยที่จะไปหาพ่อของหลิงยู่ชานเพื่อขอความช่วยเหลือ

เนื่องจากฝ่ายของนางเองที่เป็นคนปองร้ายหลิงยู่ชาน และตอนนี้นางกับพ่อกำลังจะไปหาพ่อของหลิงยู่ชานเพื่อขอความช่วยเหลือให้ลบอาการข้างเคียงของโอสถคลุ้มคลั่ง นางรู้สึกละอายอย่างมาก แต่อย่างไรก็ตามผลค้างเคียงของโอสถคลุ้มคลั่งนั้นมีผลเสียต่ออนาคตของนางเป็นอย่างมาก ในเมื่อนางมีโอกาสที่จะลบผลของมัน นางจึงจำเป็นต้องเก็บความขมขื่นนี้ไว้ในใจ

“ซานเอ๋อ พักผ่อนเถอะ เช้าพรุ่งนี้เราจะไปที่เรือนหลิงหาครอบครัวหลิงกัน” หวงตู้กู่เมื่อกล่าวจบเขาจึงเดินกลับห้องตัวเองไป เขาตัดสินใจอย่างลับๆ ไม่ว่าพรุ่งนี้จะต้องจ่ายแพงแค่ไหนเขาก็จะช่วยลูกสาวของเขาให้ได้

เช่นเดียวกันกับหวงตู้กู่ หยุนซ่งเจียงเองก็คิดอย่างนี้เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นลูกชายของเขากินโอสถคลุ้มคลั่งเข้าไปมากถึงสามเม็ด พวกเขาเองจึงตัดสินใจที่จะไปเรือนหลิงในเช้าวันพรุ่งนี้เพื่อขอร้องกับหลิงตู้ฉิง

ในอีกด้านหนึ่งหลังจากที่ตู้เหลยโตวและอธิการบดีของสถาบันคนอื่น ๆ ต่างได้เห็นศักยภาพของหลิงตู้ฉิงกับลูกชายของเขาแล้ว พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะไปเรือนหลิงในเช้าวันพรุ่งนี้เช่นกัน

เป้าหมายของพวกเขาคือการเชิญบุคคลที่แข็งแกร่งเช่นหลิงตู้ฉิงมาเป็นอาจารย์ในสถาบันของตัวเอง และถ้าพวกเขาไม่สามารถเชิญหลิงตู้ฉิงได้ พวกเขาก็ต้องเชิญเด็ก ๆ ของตระกูลหลิงมาเล่าเรียนที่สถาบันการศึกษาให้ได้!

เช้าวันรุ่งขึ้น

กิจกรรมในเรือนหลิงได้ดำเนินไปตามปกติ ทุกคนตื่นเช้า อาบน้ำ ล้างหน้า แปลงฟันเสร็จจากนั้นมารวมกันที่ลานกลางเรือนเพื่อฟังบทเรียนของถังชี่หยุน

ส่วนสมาชิกใหม่ของเรือนอย่างเสี่ยวเยว่เฟิง ในตอนแรกนางเองคิดว่าบทเรียนของถังชี่หยุนคงไม่มีอะไรน่าสนใจมากนัก แต่เมื่อถังชี่หยุนได้เริ่มบทเรียนขึ้น นางถึงกลับแปลกใจจนต้องนำเก้าอี้ออกมานั่งฟังอย่างตั้งใจ

ชั้นเรียนของถังชี่หยุนในวันนี้ นางจะบรรยายต่อจากชั้นเรียนคราวที่แล้วที่นางเกือบหมดสติไป หัวข้อ กฎแห่งฤดูกาลทั้งสี่ วันนี้นางจะบรรยายถึงกฎของสองฤดูกาลที่เหลือ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูเหมันต์

ในระหว่างบรรยาย บรรยากาศในลานกลางเรือนก็เปลี่ยนไป นางสอนทวนจากฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง ซึ่งรอบที่แล้วยังสอนไม่จบ สอนไปได้ครึ่งหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิเท่านั้นต่อ ในระหว่างที่บรรยาย ในลานกลางเรือนได้บังเกิดภาพลวงตาเป็นภาพของเหล่าใบไม้สีเหลืองที่แห้งเหี่ยวกำลังร่วงหล่นบนกลางลาน

เมื่อนางบรรยายจนจบบทฤดูใบไม้ผลิ ถังชี่หยุนหยุดพักอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของนางซีดลงเล็กน้อย

เมื่อหลิงตู้ฉิงเห็นถังชี่หยุนหยุด เขายื่นมือไปหามี่ไลเพื่อให้นำหลิงจู้มาให้กับเขา

เมื่อหลิงตู้ฉิงได้รับหลิงจู้มาไว้ในมือแล้ว เขาจึงเริ่มใช้หลิงจู้วาดอักขระเวทย์ขึ้นไปบนอากาศ และปัดมันเข้าใส่ถังชี่หยุน

ถังชี่หยุนเมื่อถูกอักขระเวทย์ที่หลิงตู้ฉิงวาดซัดเข้าใส่ สีหน้าของนางก็เริ่มดีขึ้น นางพยักหน้าไปทางหลิงตู้ฉิงหนึ่งครั้งเป็นการขอบคุณ จากนั้นนางจึงค่อย ๆ เริ่มบรรยายฤดูถัดไปที่เป็นฤดูสุดท้าย ฤดูเหมันต์

เมื่อการบรรยายฤดูเหมันต์เริ่มขึ้น บรรยากาศในลานเปลี่ยนไปอีกครั้ง ภาพลวงตาของฤดูใบไม้ผลิจางหายไปทันที บรรยากาศที่หนาวเย็นเริ่มเข้ามาแทน ซึ่งแตกต่างจากด้านนอกเรือนโดยสิ้นเชิงที่กำลังร้อนระอุ

หวงตู้กู่ตอนนี้ได้พาหวงหลิงซานได้มาถึงยังหน้าเรือนหลิงแล้ว พวกเขาจึงทำการเคาะประตู

เมื่อเคาะไปได้สักพักกลับไม่มีใครออกมาเปิดประตูให้ พวกเขาจึงถือวิสาสะลองเปิดประตูเข้าไปด้วยตนเอง

แต่เมื่อพวกเขาเปิดประตูเข้าไปแล้ว บรรยากาศที่หนาวเย็นภายในลานทำให้พวกเขาถึงกับผงะ แต่ถึงจะหนาวเย็นพวกเขากลับไม่ได้หยุดฝีเท้า พวกเขาเดินเข้ามาใกล้กับจุดที่คนในเรือนหลิงนั่งกันอยู่ จนได้ยินการบรรยายของถังชี่หยุน

ในเวลาเดียวกับที่หวงตู้กู่พึ่งเข้าไป หยุนเฟยหาวและหยุนซ่งเจียงพ่อของเขาก็ได้มาถึงที่เรือนหลิงเช่นกัน พวกเขาที่เห็นประตูถูกแง้มอยู่เล็กน้อยจึงถือวิสาสะเดินเข้าไปเหมือนกับหวงตู้กู่ จากนั้นพวกเขาสองคนพ่อลูกก็มีอาการเดียวกับหวงตู้กู่และหวงหลิงซานที่มาก่อนหน้าพวกเขา

หลังจากนั้นเพียงครู่เดียว เฮ่อเจี้ยนปิงและหยิงหวูเจี้ยงได้เดินทางมาถึงและก็เข้าไปในเรือนหลิงแล้วก็ยืนหยุดฟังนิ่งตะลึงค้างกับการบรรยายของถังชี่หยุนเหมือนกับทุกคนที่มาก่อนหน้าพวกเขา

จากนั้นบรรดาพวกเจ้าของสถาบันต่าง ๆ รวมถึงตู้เหลยโตวก็ได้มาถึง และทุกคนต่างเข้าไปในลานกลางเรือนหลิงเช่นกัน ส่งผลให้ตอนนี้ในลานเริ่มมีผู้คนยืนออกันจำนวนมากที่ฝั่งทางออกประตูในลานกลางเรือน

บรรดาเจ้าของสถาบันต่าง ๆ เมื่อได้ยินถังชี่หยุนบรรยายพวกเขาจึงได้เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมหลิงยู่ชานถึงได้ฉลาดนัก

เมื่อผ่านไปได้ 1 ชั่วโมง การบรรยายถึงกฎฤดูเหมันต์ได้จบลง ผู้คนที่อยู่ในลานจึงเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มอุ่นขึ้น

จากนั้นถังชี่หยุนจึงเริ่มสอนบทเรียนทั่วไปในหนังสือปกติ อีก 1 ชั่วโมง ชั้นเรียนของถังชี่หยุนจึงจบลง

“วันนี้ ครูขอจบชั้นเรียนแต่เพียงเท่านี้ เอาล่ะแยกย้ายกันไปได้แล้ว” ถังชี่ยหยุนเอ่ยขึ้น

เมื่อถังชี่หยุนเอ่ยจบนางได้หันไปหาหลิงตู้ฉิงและพยักหน้าอีกครั้ง “ท่านหลิง ข้าขอบคุณมากสำหรับความช่วยเหลือของท่าน หากไม่ได้ท่าน ข้าคิดว่าวันนี้ข้าอาจจะต้องล้มลงไปกับพื้นอีกรอบ”

หลิงตู้ฉิงเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาส่ายหัวและพูดขึ้น “ไม่มีปัญหา เดี๋ยวหลังจากนี้ข้าจะสอนเคล็ดวิชาพลังชีพหวนคืนให้เจ้า เจ้าจะได้ฝึกฝนมันเพื่อทำการรักษาอาการบาดเจ็บภายในของตัวเจ้าที่ยังหลงเหลืออยู่จากการบรรยายรอบที่แล้ว”

“ขอบคุณมากท่านหลิง” ถังชี่หยุนยิ้มตอบ และจึงไปเดินหาที่นั่งที่ว่างอยู่ในลานและมองไปยังเหล่าผู้คนที่เข้ามายังลานกลางเรือน

ส่วนบรรดาเด็ก ๆ เมื่อจบชั้นเรียนของถังชี่หยุน พวกเขาจึงได้แยกย้ายกันไปฝึกฝนตามปกติที่เคยได้ฝึกอยู่ทุกวัน

ยกเว้นก็แต่เพียงหลิงยู่ชานที่ยังคงยืนอยู่ เขามองไปยังหวงหลิงซานและหยุนเฟยหาว และถามขึ้น “พวกเจ้ามาที่นี่ทำไมกัน?”

เนื่องจากเมื่อวานหลิงยู่ชานได้หมดสติไปหลังจากปล่อยหมัดสุดท้าย เขาจึงไม่ทราบเรื่องราวของโอสถคลุ้มคลั่งและเรื่องที่หลิงตู้ฉิงรับปากจะรักษาผลข้างเคียงของโอสถให้กับหวงหลิงซานและหยุนเฟยหาว เขาจึงถามทั้งสองคนด้วยความสงสัย