บทที่ 93 การกลับมาของนายหญิง[รีไรท์]

เจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็น จ้าวเหมิงลู่ นั่นเอง

นางได้ก้าวเข้ามายังในเรือนพร้อมกับผู้ติดตามอีกสองคน

เมื่อนางได้ก้าวเข้ามายังในเรือน นางถึงกลับแปลกใจที่มีคนมากมายยืนอยู่ในลานกลางเรือน

หลิงไช่หยุน เมื่อนางเห็นจ้าวเหมิงลู่เดินเข้ามาในเรือน นางลุกขึ้นกระโดดดีใจแล้ววิ่งเข้าไปหาจ้าวเหมิงลู่ทันที “ท่านแม่ ท่านกลับมาแล้ว!”

จ้าวเหมิงลู่เมื่อได้ยินคำเรียกเช่นนี้ นางถึงกับหน้าแดงทันที นางก้มลงไปรับตัวหลิงไช่หยุนมาอุ้มไว้ด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

จ้าวเหมิงลู่กระซิบข้างหูหลิงไช่หยุนว่า “พ่อของเจ้ายังไม่ได้ยอมรับน้าเลย เจ้าเรียกน้าว่าแม่แบบนี้เดี๋ยวพ่อของเจ้าจะดุเอานะ”

“แล้วท่านไม่อยากเป็นแม่ของข้าเหรอ?” หลิงไช่หยุนกระซิบถามตอบ

จ้าวเหมิงลู่เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางจึงหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ อย่างเขินอาย ไม่รู้ว่าจะตอบเด็กน้อยคนนี้อย่างไรดี

คำเรียกของหลิงไช่หยุนดึงดูดความสนใจของคนอื่น ๆ ในลานกลางเรือนทั้งหมด มี่ไลและหลิงเฟ่ยเฟ่ย พวกนางตกใจอย่างมาก พวกนางมองหน้ากันและกันโดยไม่รู้ตัว พวกนางไม่นึกว่าจะได้เจอกับนายหญิงตัวจริงเข้าแล้ว พวกนางค่อนข้างกังวลและสงสัยว่านายหญิงผู้นี้จะทำอะไรกับพวกนางต่อ

ในเวลานี้เด็กคนอื่น ๆ ได้วิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังจ้าวเหมิงลู่และทักทายนางอย่างเบิกบานใจ พวกเขาคิดว่าผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิงคนแรกที่พ่อของพวกเขาพาเข้าเรือนและควรจะเป็นผู้หญิงที่เหมาะสมที่สุดในตอนนี้ที่จะเป็นแม่ของพวกเขา

สถานการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้ติดตามทั้งสองคนที่ติดตามจ้าวเหมิงลู่มาสับสนมาก นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณหนูของพวกเขาถึงกลายเป็นแม่ของเด็กเหล่านี้ซะอย่างนั้น?

“ทำไมเจ้าถึงไปนานขนาดนี้?” หลิงตู้ฉิงผละออกจากตู้เหลยโตวและเดินไปหาจ้าวเหมิงลู่พร้อมกับถามขึ้น

จ้าวเหมิงลู่ตอบอย่างรวดเร็ว “ก็ข้ามีเรื่องต้องจัดการอะไรตั้งหลายอย่างนี่นา!” นางกำลังสาปแช่งอยู่ในใจ จริง ๆ นางลงแรงหนักมากเพื่อกลับมา แต่หลิงตู้ฉิงกลับใช้คำพูดแบบนี้เพื่อทักทายนางงั้นเหรอ?

“แล้วเจ้าได้บอกเรื่องของเรากับพ่อแม่ของเจ้าแล้วหรือยัง?” หลิงตู้ฉิงถามตรง ๆ “และเจ้าจะเป็นแม่ของลูก ๆ ข้าไหม?”

เมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้ต่อหน้าธารกำนัลมากมาย จ้าวเหมิงลู่แทบอยากเอาหัวมุดดินลงไปให้รู้แล้วรู้รอด ทำไมไม่ถามคำถามนี้ในตอนที่อยู่กันสองต่อสอง!?

อย่างไรก็ตามนางที่เคยเห็นนิสัยตรงไปตรงมาของหลิงตู้ฉิงมาหลายต่อหลายครั้ง นางจึงได้แต่ทอดถอนหายใจ

“ปู่ของข้ารู้เรื่องเราแล้ว” จ้าวเหมิงลู่ก้มหัวลงด้วยความอับอายและพูดว่า “เขาเห็นด้วยกับพวกเรา สำหรับพ่อแม่ของข้าคงไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน ในเมื่อท่านปู่ได้อนุญาตพวกเขาย่อมไม่มีทางคัดค้านแน่นอน”

“ถ้าเช่นนั้นต่อไปนี้เจ้าคือแม่ของพวกเขา!” หลิงตู้ฉิงตัดสินใจและชี้ไปยังเด็ก ๆ

จ้าวเหมิงลู่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยในความซื่อตรงและซื่อบื้อของหลิงตู้ฉิง

นางมองไปที่หลิงตู้ฉิงอย่างเอาผิดและพูดว่า “ครั้งที่แล้วท่านไม่ได้บอกว่าตัวท่านเป็นหลานชายของแม่ทัพหลิงเจิ้งสง! ท่านควรอธิบายให้ข้าเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!”

ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องส่วนตัวกันราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ

เมื่อเห็นว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาได้รับการยืนยันในที่สุด เด็ก ๆ ก็เรียกจ้าวเหมิงลู่ด้วยความเคารพด้วยคำว่า ‘แม่’ จ้าวเหมิงลู่เมื่อได้ยินเช่นนั้น หน้านางแดงขึ้นมาทันที หลังจากเด็ก ๆ เรียกแม่ไปแล้ว ต่อมาโม่หยูถัง และคนอื่น ๆ ค่อย ๆ ทยอยกันเดินเข้ามาหาและทักทาย ‘นายหญิง’ ทีละคน ทำให้จ้าวเหมิงลู่รู้สึกเขินอายและไม่แน่ใจว่าต้องทำอย่างไรต่อ

ตู้เหลยโตว และคนอื่น ๆ ที่อยู่ในลานเฝ้าสังเกตสถานการณ์นี้แบบงุนงง

ตู้เหลยโตวเมื่อได้จังหวะเขาจึงพูดแทรกขึ้นว่า “เจ้าหนุ่ม สรุปเจ้าจะว่ายังไงเรื่องที่จะส่งลูก ๆ ของเจ้ามาเข้าเรียนที่สถาบันหงส์เพลิงของข้า? “

จ้าวเหมิงลู่ที่อยู่ด้านข้างรู้สึกประหลาดใจและรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

หลิงตู้ฉิงหน้ามุ่ย “ตาแก่คนนี้มาชวนลูก ๆ ของเราไปเข้าสถาบันหงส์เพลิงของเขา”

ความคิดเห็น