บทที่ 985 ถูกขับไล่

กุยไห่หนานชานรู้สึกโล่งใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของตี๋ฮ่าว

หากเป็นคนในตระกูลของเขา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ตกลง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นแค่เพียงแขกที่เพิ่งมาพักที่บ้านของเขา และกลุ่มของนางยังเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญที่เพิ่งสำเร็จเต๋าทั้งกลุ่ม ซึ่งเขาไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไรกับกลุ่มคนที่อ่อนแอแบบนี้

เอาหญิงสาวที่ไหนไม่รู้มาแลกเปลี่ยนกับชาฟู่ซางที่จะทำให้เขาทะลวงระดับเร็วขึ้น ทำไมเขาถึงจะไม่รับข้อเสนอที่ดีงามเช่นนี้? และที่สำคัญมากไปกว่านั้น ตี๋ฮ่าวยังบอกอีกว่าเดี๋ยวจะมีผู้อาวุโสจากเผ่าอีกาทองคำเดินทางมาอีกต่างหาก

ด้วยความแข็งแกร่งของเผ่าอีกาทองคำ ผู้อาวุโสที่กำลังเดินทางมาอย่างน้อย ๆ ก็ต้องอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แน่นอน ดังนั้นเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นกับตระกูลเขา เขาจำเป็นต้องตัดสินใจให้ถูกต้อง

หญิงสาวคนนั้นไม่ใช่คนตระกูลของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นการที่เขาจะส่งตัวนางออกไปเพื่อแลกกับผลประโยชน์ และไม่ทำให้ตระกูลของเขาตกที่นั่งลำบากมันก็ถือว่าคุ้มค่าจริงไหม?

กุยไห่หนานชานพยักหน้า “องค์ชาย ถึงแม้ว่ากลุ่มคนพวกนั้นจะไม่ใช่คนของตระกูลข้า แต่การที่พวกเขาเข้ามาพักในตระกูลของข้าได้มันก็แสดงว่าพวกเขารู้จักกับตระกูลของข้าเหมือนกัน ดังนั้นข้าคงไม่อาจลงมือตรง ๆ ได้ ข้าคงต้องหาใครสักคนมาบีบให้พวกเขาออกไปจากตระกูลของข้า และเมื่อพวกเขาออกไปแล้ว ข้ามั่นใจว่าองค์ชายคงจะสามารถจัดการต่อได้จริงไหม?”

ตึ๋ฮ่าวหัวเราะ “เอาแบบนั้นก็ได้! เอาล่ะพี่หนานชาน หลังจากนี้ข้าจะส่งชาฟู่ซางให้ท่าน 10 กล่อง!”

กุยไห่หนานชานหัวเราะอย่างพึงพอใจ

ด้วยชาฟู่ซาง 10 กล่อง เขามั่นใจว่าตัวเองจะทะลวงขอบเขตไปยังขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ได้แน่นอน และเมื่อถึงเวลาที่แม่น้ำมหาดาราสงบ เขาจะสามารถเข้าไปด้านในได้ปลอดภัยมากขึ้น

เมื่อคุยกันเสร็จ กุยไห่หนานชานรีบกลับไปที่ตระกูลของเขาทันที

ในเวลาเดียวกัน ตอนนี้กลุ่มของหลิงตู้ฉิงก็กำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนรับแขกขนาดใหญ่ของตระกูลกุยไห่

“สามี คฤหาสน์ของตระกูลกุยไห่ช่างใหญ่โตจริง ๆ ก่อนหน้านี้ข้าคิดว่าตำหนักศักดิ์สิทธิ์ของพี่สามใหญ่มากแล้ว ข้าไม่นึกเลยว่าที่นี่จะใหญ่มากกว่าหลายเท่า!” เย่ชิงเฉิงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าชื่นชม

หลิงตู้ฉิงหัวเราะ “หากเจ้าคิดว่าที่นี่ใหญ่แล้ว เอาไว้เจ้าไปเห็นตำหนักของข้าก่อนเจ้าจะคิดว่าที่นี่มันเล็กไปเลย!”

“สามีตำหนักของท่านใหญ่กว่านี้อีกเหรอ? มันใหญ่แค่ไหนกัน?” จ้าวเหมิงลู่เอ่ยถามขึ้นแทรกทันที

มี่ไลเหล่มองไปที่หลิงตู้ฉิง จากนั้นนางตอบแทนว่า “ตำหนักของเขาใหญ่กว่าที่นี่เกินร้อยเท่า! แต่อันที่จริงคฤหาสน์นี้เป็นเพียงแค่สถานที่พักชั่วคราวของตระกูลกุยไห่เพื่อเอาไว้รอเข้าแม่น้ำมหาดาราเท่านั้น คฤหาสน์หลักจริง ๆ ของพวกเขาก็ใหญ่กว่านี้เหมือนกันและมันไม่ได้อยู่ที่นี่ ส่วนตำหนักไร้หทัยนั้นนับได้ว่าเป็นตำหนักที่ติด 1 ใน 3 อันดับที่ใหญ่ที่สุดของโลก”

“น่าเสียดายที่ในอดีตข้าไม่มีโอกาสได้ขึ้นมาบนโลกเบื้องบน ไม่งั้นข้าคงมีตำหนักสวย ๆ เป็นของตัวเองสักหลัง…” หวงซีเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าหดหู่

เมื่อเห็นสีหน้าหดหู่ของหวงซี หลิงตู้ฉิงรีบพูดขึ้นทันที “ไม่ต้องกังวล ในอนาคตข้าจะสร้างตำหนักให้พวกเจ้าทุกคนในแบบที่พวกเจ้าต้องการ ข้ารับรองว่าตำหนักของพวกเจ้าจะไม่น้อยหน้าใครแน่นอน”

ในระหว่างที่พวกเขาทุกคนกำลังคุยกัน จู่ ๆ หลิงตู้ฉิงก็เหลือบไปมองด้านนอกเรือนด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย

เขาเหลือบไปอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเขาแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ต่อ

ไม่นานต่อมากลุ่มของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตศักดิ์สิทธิ์สามัญจำนวนหนึ่งบุกเข้ามาด้านในเรือน พร้อมกับหนึ่งในกลุ่มคนตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าเดือดดาล “พวกเจ้าบังอาจมากเกินไปแล้ว! นายของข้าอุตส่าห์อนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามาอยู่อาศัยได้อย่างสบาย แต่พวกเจ้ากลับไม่สำนึกบุญคุณทำตัวเป็นหัวขโมย! พวกเจ้ารีบคืนสมบัติของคุณชายรองมาเดี๋ยวนี้!”

หลิงตู้ฉิงมองไปที่กลุ่มของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตศักดิ์สิทธิ์สามัญที่จู่ ๆ ก็เข้ามากล่าวหาเขาแบบลอย ๆ ด้วยสายตาขบขัน จากนั้นเขาชี้ไปที่มุมหนึ่งของกำแพงเรือน ซึ่งอยู่ในมุมอับและพูดว่า “ใช้อาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนั้นรึเปล่าที่พวกเจ้ากำลังตามหา?”

เมื่อพูดจบหลิงตู้ฉิงส่งพลังไปปลดผนึกที่ปกปิดอาวุธระดับศักดิ์สิทธิ์ให้คลายออกทันที ส่งผลให้ทุกคนเห็นได้อย่างชัดเจนว่าที่มุมกำแพงเรือนมีธงเล็ก ๆ ธงหนึ่งซ่อนอยู่