บทที่ 986 ความผิดร้ายแรงต่อเผ่าพันธุ์

อันที่จริงกุยไห่ไป๋ฉวนจับตาดูกลุ่มของหลิงตู้ฉิงอยู่ตลอด เขารู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่คิดว่าตอนนี้มีกลุ่มคนของตำหนักไร้หทัยมาอาศัยอยู่ในบ้านของเขา ดังนั้นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันจึงอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา

จริง ๆ แล้วในตอนแรกเขาอยากจะเข้าไปห้ามเหมือนกัน แต่เมื่อเขาคิดว่าเหตุการณ์เช่นนี้มันอาจจะทำให้เขาได้รู้ข้อมูลของหลิงตู้ฉิงมากขึ้น เขาจึงปล่อยเลยตามเลยไปก่อน และถ้าหากเขาแน่ใจแล้วว่าหลิงตู้ฉิงเป็นคนของตำหนักไร้หทัยจริง ๆ เขาจะจบเรื่องด้วยการให้น้องชายของเขาขอโทษซะ

อย่างไรก็ตาม น้องชายของเขานั้นไม่รู้ตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้วว่ากลุ่มของหลิงตู้ฉิงเป็นใคร ดังนั้นเขาจึงสามารถใช้ข้ออ้างนี้ในการสะสางปัญหาได้ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตัวตนอย่างตำหนักไร้หทัยคงไม่ลดตัวมาเอาเรื่องอะไรมากมายกับผู้เยาว์อย่างพวกเขาอยู่แล้วจริงไหม?

แต่แล้วเมื่อเขาเห็นว่าหลิงตู้ฉิงสามารถมองเห็นจิตสำนึกของน้องชายตัวเองได้ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างมันชักจะไม่เข้าท่า

เขาคิดว่าหลิงตู้ฉิงน่าจะฝึกฝนวิชาดวงตาเทวะมาแน่นอน และนั่นยิ่งเป็นสิ่งยืนยันว่ามีโอกาสสูงที่หลิงตู้ฉิงจะเป็นคนของตำหนักไร้หทัยจริง ๆ แต่แล้วต่อมาหลิงตู้ฉิงกลับเห็นตัวตนของเขาที่ซ่อนอยู่ และยิ่งไปกว่านั้นยังกล้าเอ่ยชื่อพ่อของเขาโดยแสดงสีหน้าราวกับว่าไม่ใส่ใจอะไรเลยสักนิด สิ่งนี้มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกขนพอง

พ่อของเขาคือหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเทวะราชาแถวหน้า

ผู้เชี่ยวชาญปกติที่ไหนจะกล้าเรียกชื่อพ่อของเขาห้วน ๆ แบบนี้?

ต่อให้เป็นผู้คนของตำหนักไร้หทัย มันก็คงมีแค่ศิษย์สามคนของเจ้าตำหนักและไอ้กิเลนตัวนั้นและคนสุดท้ายก็คือ…

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขารีบพุ่งไปขวางน้องชายของตัวเองทันที

“แขกผู้มีเกียรติทั้งหลายข้าต้องขออภัยพวกท่านด้วยจริง ๆ ที่น้องชายของข้าแสดงท่าทีหยาบคายต่อพวกท่าน ข้าคิดว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกัน ขอพวกท่านโปรดอภัยให้กับน้องชายของข้าด้วย!” กุยไห่ไป๋ฉวนรีบพูดขึ้นทันที “หนานชาน เจ้ายืนบื้ออยู่ทำบ้าอะไร รีบเอ่ยขออภัยแขกของเราเร็วเข้า!”

หากชายตรงหน้าเป็นคนที่เขาคิดจริง ๆ วันนี้มันจะถือว่าเป็นวันซวยของตระกูลเขามาก ๆ!

อย่างไรก็ตาม เขายังคงรู้สึกไม่แน่ใจเพราะชายตรงหน้าให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปเป็นอย่างมาก

กุยไห่หนานชานถามกลับด้วยสีหน้าตกตะลึงปนงุนงง “ท่านพี่ นี่ท่านไม่สบายรึเปล่า?”

พี่ของเขาจะให้เขาผู้เชี่ยวชาญขอบเขตราชาศักดิ์สิทธิ์ขอโทษกลุ่มคนที่เพิ่งจะสำเร็จเต๋าเนี่ยนะ? นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน?

“คนกลุ่มนี้ขโมยของของข้าไป แต่ท่านกลับให้ข้าขอโทษพวกเขาเนี่ยนะ?” กุยไห่หนานชานถามสวน

กุยไห่ไป๋ฉวนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเดือดดาลทันที “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เล่ห์กลของเจ้า! ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามีแผนอะไร แต่เจ้าต้องหยุดและขออภัยพวกเขาเดี๋ยวนี้!”

กุยไห่หนานชานแสดงสีหน้าโง่งมเมื่อได้ยินเช่นนี้ จากนั้นเขาสื่อสารกับพี่ชายของตนเองผ่านโทรจิต “ท่านพี่ ข้าไม่เข้าใจ ชายคนนี้เป็นลูกนอกสมรสของท่านพ่อรึไง?”

กุยไห่ไป๋ฉวนพ่นลมหายใจ “พวกเขาคือคนของตำหนักไร้หทัย! เร็วเข้ารีบทำตามที่ข้าบอกไปก่อน เอาไว้รอท่านพ่อมาพวกเราค่อยมาคุยกันใหม่อีกที!”

ตอนนี้เขามั่นใจว่าหลิงตู้ฉิงเป็นคนของตำหนักไร้หทัยแน่นอน แต่สิ่งที่เขาไม่มั่นใจและต้องให้พ่อของเขามายืนยันอีกทีก็คือ หลิงตู้ฉิงเป็นคนที่เขาคิดจริงรึเปล่า ซึ่งเขาหวังว่าคำตอบที่เขาจะได้รับมันคงไม่ตรงกับในความคิดของเขา

“ท่านพ่อจะมางั้นเหรอ?” กุยไห่หนานชานแสดงสีหน้าตกตะลึง แต่แล้วเมื่อผ่านไปครู่หนึ่งจู่ ๆ เขาก็หัวเราะออกมา “พี่ใหญ่ ท่านเลิกล้อเล่นกับข้าได้แล้ว มันจะเป็นไปได้ยังไงที่คนกลุ่มนี้มาจากตำหนักไร้หทัย? และอีกอย่างข้าคงปล่อยพวกเขาไปไม่ได้ง่าย ๆ เพราะพวกเขาเกี่ยวพันกับการทะลวงระดับของข้า!”

กุยไห่ไป๋ฉวนขมวดคิ้วและถามกลับ “พวกเขาเกี่ยวกับการบ่มเพาะของเจ้าได้ยังไง?”

“หญิงสาวที่อยู่ในกลุ่มนี้มีร่างกายจันทราศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งตี๋ฮ่าวต้องการมัน ตราบใดที่ข้ามอบตัวหญิงสาวคนนี้ให้กับตี๋ฮ่าวได้สำเร็จ ข้าจะได้รับชาฟู่ซางจากเผ่าอีกาทองคำและนั่นมันคือโอกาสที่ข้าจะทะลวงระดับการบ่มเพาะของข้า! และอีกอย่างตอนนี้ตี๋ฮ่าวได้ติดต่อให้ผู้อาวุโสของเขามาที่ตระกูลของเราแล้ว ซึ่งข้าคิดว่าพี่ใหญ่คงจะรับมือไม่ไหวแน่นอน ดังนั้นเพื่อความปลอดภัย พวกเราควรจะมอบตัวหญิงสาวคนนี้ให้กับตี๋ฮ่าวไปซะ” กุยไห่หนานชานตอบกลับ