ตอนที่ 13 ขอโทษสเตฟานี่

ร่างๆ หนึ่งขัดขวางความคิดของมิลลี่ขณะที่เธอกำลังท่องจำบทกลอน จึงทำให้เธอหน้าบึ้งทันที

“ช่วยหลีกทางด้วย” เธอพูดเสียงหนักแน่น

สเตฟานี่รู้สึกถึงสายตาอันเยือกเย็นของมิลลี่ที่ทิ่มแทง จนเธอตัวสั่นและต้องการถอยห่างตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อรู้ว่ายายโง่คนนี้ได้เข้าเรียนที่เครสต์วูดไฮแล้ว เธอก็นิ่งไป

สเตฟานี่กะพริบตาเพื่อปกปิดความอิจฉาริษยาของตัวเองอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเป็นสีหน้ายินดี

เธอเดินเข้าไปคว้าแขนของมิลลี่แล้วพูดว่า "เมื่อกี้ฉันแปลกใจไปหน่อยน่ะมิลลี่ อย่าถือสาเลยนะ”

“พี่ใช้เกรดของตัวเองเข้าเรียนที่เครสต์วูดไฮได้ยังไงน่ะ พี่แอบเข้าไปงั้นเหรอ”

น้ำเสียงของสเตฟานี่นั้นแหลมจนเกือบทำให้แก้วหูมิลลี่แตก

มิลลี่ดึงแขนของเธอออกและตีตัวออกห่างแล้วตอบว่า "นั่นไม่ใช่เรื่องของเธอ"

ด้วยระดับมันสมองของสเตฟานี่ เธอสอบได้หกร้อยคะแนนได้ยังไงกันเนี่ย

เธอคิดว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนตาบอดหรือไง พวกเขาจะยอมให้มีคนแอบเข้าออกบริเวณโรงเรียนได้เหรอ

แต่สเตฟานี่ก็มีความเชื่อมั่นในความเชื่อของตัวเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอเห็นมิลลี่เดินหนีไป สเตฟานี่ก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเดาถูก ความคิดในใจของเธอก็หายไปทันที แล้วรีบเดินตามมิลลี่ให้ทัน

“เฮ้ ช้าหน่อยสิ ฉันรู้ว่าพี่อยากทำให้พ่อแม่ภูมิใจด้วยการเข้าเรียนที่เครสต์วูดไฮ แต่พี่จะมาใช้กลอุบายไม่ได้นะ พี่ต้องไปยอมรับผิดกับอาจารย์ ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจะไม่ตำหนิพี่หรอก"

“ความหยิ่งทะนงส่งผลร้ายต่อทั้งตัวพี่เองและผู้อื่น ถ้าพี่ต้องการความเป็นเลิศด้านวิชาการจริงๆ ฉันช่วยสอนพี่ได้นะ ไม่ต้องห่วงหรอก ตราบใดที่พี่ใส่ใจ พี่จะต้องเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมปลายอันดับสองได้แน่ๆ”

มหาวิทยาลัยอันดับสองงั้นเหรอ

ฮ่าๆ ตลกดีนะ

มิลลี่หยุดเดินแล้วหันไปถามสเตฟานี่หน้าตายว่า "โอ้ เธออยากช่วยฉันงั้นเหรอ ตอนนี้เธอทำคะแนนเได้ท่าไหร่ล่ะ 750 คะแนนหรือเปล่า"

สเตฟานี่มีสีหน้าบึ้งตึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอสังเกตเห็นสีหน้าเยาะเย้ยของผู้คนที่เดินผ่านไปมา เธอจึงฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ฮ่าฮ่า พี่นี่ชอบพูดเล่นจริงๆ เลยนะ 750 นั่นมันคะแนนเต็มเลยนะ"

ยายบ้านี่ ฉันพนันได้เลยว่าเธอตั้งใจแน่ๆ ไม่มีใครทำคะแนนสอบเข้าวิทยาลัยได้เต็มหรอก

มิลลี่หัวเราะอย่างดูถูก “เธอทำคะแนนเต็มไม่ได้ ไม่อายเหรอที่มาเสนอตัวติวให้ฉันน่ะ”

“ฮึฮึ”

นักเรียนที่ผ่านไปผ่านมาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมากับการสนทนาของพวกเธอ

"นี่พี่..." ตาของสเตฟานี่แดงก่ำด้วยความอับอายจนเกือบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

แอนโทนีเห็นเหตุการณ์นี้ขณะที่เขาออกมาจากประตูโรงเรียน

สเตฟานี่หม่นหมอง ดวงตาของเธอแดงก่ำจนดูน่าสงสาร ในขณะเดียวกัน มิลลี่ก็มองดูอยู่ทางด้านข้างอย่างเย็นชาและถือตัว

แอนโทนีมายืนอยู่ข้างหน้าสเตฟานี่และเผชิญหน้ากับมิลลี่ "พี่แกล้งเธอเหรอ"

มิลลี่มองไปที่แอนโทนีที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวตรงหน้า เธอจึงเลิกคิ้วแล้วถามว่า "นายเห็นพี่รังแกเธอมั้ยล่ะ"

แอนโทนีกำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "สเตฟานี่เสียใจ พี่ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ"

สเตฟานี่ดึงแขนเสื้อของแอนโทนีด้วยดวงตาแดงก่ำแล้วพูดว่า "อย่าโทษพี่สาวฉันเลยแอนโทนี เธอไม่ได้ตั้งใจน่ะ"

มิลลี่เดาะลิ้นตัวเองเมื่อบทละครกำลังดำเนินไป

ยายบ้านี่