บทที่4 ภาพแรก

ตอนที่ 4 ภาพแรก

ลายมือของเซียวต้าถงค่อนข้างใช้ได้เลยทีเดียว มีน้ำหนักมั่นคงและหนักแน่นเท่ากันทุกตัวอักษร บ่งบอกได้ว่าเขาฝึกคัดอักษรเช่นนี้มาหลายปีจึงจะสามารถเขียนได้ดีถึงเพียงนี้

หนิงเหอหยิบกระดาษที่ถูกขยำกองอยู่ที่พื้นขึ้นมาคลี่ดู พบว่า มันคือบทความแบบเดียวกันกับแผ่นที่วางอยู่ เซียวต้าถงคัดได้เพียงครึ่งแผ่น แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายไม่มีสมาธิ ทำให้ตัวอักษรตัวสุดท้ายมีเส้นที่หนาเพราะลงน้ำหนักมือเกินไป มันเลยถูกขยำกลายเป็นกองขยะเช่นนี้

“หนิงเหอ เจ้าดูอะไรอยู่” เซียวต้าถงถามเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังของนาง ทำให้หนิงเหอตกใจสะดุ้งขึ้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมาอยู่ข้างหลังนางตั้งแต่เมื่อไหร่

“ข้ากำลังดูตัวอักษรของท่านอยู่” หนิงเหอหันไปตอบอีกฝ่าย

“เจ้าอย่าไปดูแผ่นนั้นสิ แผ่นนั้นเป็นอักษรที่ข้าเขียนไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจ้าดูแผ่นที่วางอยู่บนโต๊ะนี้” เซียวต้าถงชี้ไปที่แผ่นคัดอักษรที่วางอยู่ด้านบน ที่นางเห็นเมื่อครู่

“เป็นอย่างไร เจ้าว่าข้าเขียนได้สวยหรือไม่” เมื่อเห็นว่านางยื่นหน้าออกไปมองกระดาษคัดอักษรแผ่นนั้น เซียวต้าถงก็ถามความเห็นของนางทันที

“สวยเจ้าค่ะ” หนิงเหอตอบตามความจริง

เมื่อได้รับคำชม หนุ่มน้อยก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ แม้เขาจะรู้ว่าตนเองมีฝีมือการเขียนอักษรค่อนข้างดี แต่เมื่อได้รับคำชมจากนาง เขาก็รู้สึกว่า คำชมนี้ทำให้เขาดีใจมากกว่าทุกครั้ง

“ดี กระดาษพวกนี้เจ้าเอามานั่งหัดเขียนรอพวกพี่ๆ เจ้าเถอะ เดี๋ยวข้ากับพี่ๆ ของพวกเจ้าจะไปที่คอกม้าแล้วจะกลับมา” เซียวต้าถงชี้ไปที่กระดาษที่เขาขยำกองไว้ที่พื้น บอกกับนางว่าสามารถใช้กระดาษเหล่านี้วาดเล่นได้

ความจริงแล้วกระดาษพวกนี้สามารถนำกลับไปตัดและนำมาเย็บเป็นเล่มได้เลยทีเดียว แต่จากฐานะทางบ้านของเซียวต้าถงแล้ว เศษกระดาษเหลือๆ เหล่านี้คงไม่อยู่ในสายตาของเขา

เมื่อกล่าวเสร็จ เซียวต้าถงจึงพากู้หลันโจวและกู้เหวินอี้ไปที่คอกม้าอีกด้านหนึ่งทันที ปล่อยให้หนิงเหอนั่งเล่นรออยู่ที่ในสวน เพราะคอกม้าเป็นที่สำหรับบุรุษ นางซึ่งเป็นสตรีพวกเขาจึงไม่อยากพาไปด้วย

หนิงเหอหยิบกองกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่ตามพื้นขึ้นมาคลี่กางให้เรียบ โดยใช้แท่นทับกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะทับมันไว้ทั้งสองข้าง ทิ้งไว้สักพัก ก่อนจะเลือกกระดาษที่มีพื้นที่ว่างเยอะที่สุดออกมาหนึ่งแผ่น กระดาษแผ่นนี้ เป็นแผ่นที่มีเนื้อที่เหลืออยู่เกือบสามในสี่ส่วนเลยทีเดียว

หนิงเหอพับกระดาษส่วนที่ไม่ใช้ออก ก่อนจะใช้กรรไกรที่วางอยู่ตัดกระดาษแผ่นนั้น เพียงเท่านี้ นางก็มีกระดาษเปล่าสีขาวใช้แล้ว แม้จะมีรอยยับอยู่บ้างก็ไม่เป็นไร

หนิงเหอมองไปที่แท่นหมึกและพู่กันที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างใช้ความคิด ตอนนี้มีเพียงหมึกดำให้ใช้งานเท่านั้น ไม่มีหมึก สีในการวาดรูป นางคงทำได้เพียงวาดภาพหมึกจีนออกมาสักภาพ

แต่นางจะวาดภาพอะไรดีล่ะ?

หนิงเหอยื่นมือออกไปหยิบพู่กันขึ้นมาช้าๆ ก่อนที่สายตาของนางจะมองไปในกระดาษอีกครั้ง ภาพหนึ่งที่อยู่ภายในหัวของนางซ้อนทับกับกระดาษอย่างลงตัว

หนิงเหออมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างอารมณ์ดี มือเล็กๆ ค่อยบรรจงแต้มหมึกสีดำลงบนกระดาษ ในตอนแรกนั้นหนิงเหอยังได้ยินเสียงรอบกายอยู่บ้าง แต่เมื่อผ่านไปสักพักเสียงรอบข้างก็ค่อยๆ เบาลง แม้กระทั่งสีลมที่พัดอยู่นางก็ไม่ได้ยิน ตอนนี้สมาธิของนางทั้งหมดจดจ่ออยู่เพียงกระดาษภาพนั้น

หนิงเหอรู้สึกว่าร่างกายของนางตอนนี้กำลังดีมากเป็นอย่างยิ่ง เป็นเพราะร่างกายที่ยังเด็กอยู่ทำให้ทุกส่วนในร่างกายมีการยืดหยุ่นที่ดี ลายเส้นที่นางวาดออกมานั้นจึงอ่อนช้อยและพลิ้วไหวเป็นอย่างมาก

ไม่รู้ว่านางใช้เวลาไปนานเพียงใด ภาพที่วาดก็เสร็จสมบูรณ์

“งดงามมาก” เสียงหนึ่งดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้หนิงเหอหันกลับไปมอง

เซียวต้าถงและพี่ชายของนางทั้งสองกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ มายืนอยู่ทางด้านหลังของนาง หนิงเหอหันมองเซียวต้าถงที่มองภาพวาดของนางด้วยสายตาเปล่งประกาย