บทที่5 ร้านหงลู่ฝาง

ตอนที่ 5 ร้านหงลู่ฝาง

เมื่อถึงเวลากลับบ้าน หนิงเหอก็พึ่งจะรู้ตัวว่าตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว นางใช้เวลาในการวาดภาพนั้นเกือบสองชั่วยามจนนางแทบไม่รู้ตัวเลยทีเดียว ไม่แปลกที่ทั้งสามคนกลับมาในสวนแล้วนางค่อยมารู้สึกตัว

กู้เหวินอี้เล่าว่า พวกเขาไปดูม้าที่คอกม้าอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม พอกลับเข้ามาที่สวนก็เห็นว่านางกำลังวาดภาพอยู่อย่างจริงจัง จนพวกเขาเรียกนางแล้วนางก็ไม่ได้ยิน จนกระทั่งคุณชายน้อยเซียวบอกว่าให้รอนางอยู่เงียบๆเมื่อเห็นว่านางกำลังใช้สมาธิอยู่

การวาดภาพของนางทำให้วันนี้กู้หลันโจวและกู้เหวินอี้ไม่สามารถไปที่บ้านท่านหมอมู่ต้าเต๋อได้ พวกเขาทั้งสามจึงนัดแนะกันว่าจะไปบ้านอีกฝ่ายในอีกวันถัดไป

จากการที่หนิงเหอตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กสาวกู้หนิงเหอคนนี้มาหลายวัน ทำให้นางรับรู้ได้ว่า ครอบครัวนี้ต่างรักใคร่กันเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะตัวนางและมารดาที่ชื่อฟู่หลิน

ผู้ชายในบ้านสามคนนั้น มักจะเสียสละอาหารที่ดีและของใช้ที่ดีที่สุดให้พวกนางเนื่องจากว่าพวกนางเป็นผู้หญิงที่พวกเขารัก ซึ่งแตกต่างจากบ้านอื่นๆ ที่ครอบครัวมักจะให้ความสำคัญกับลูกชายเสียมากกว่า

หลายวันมานี้ หนิงเหอพอจะรับรู้นิสัยของคนในบ้านมากขึ้นมาบ้าง อย่างเช่น บิดาของนาง กู้อวี้สยง เขาเป็นชายหนุ่มที่ซื่อสัตย์และมีความอดทนสูง ถือว่าเป็นหัวหน้าครอบครัวที่มีความเป็นธรรม มารดาของนางก็เช่นกัน แม้นางจะป่วยไม่ค่อยแข็งแรง แต่หนิงเหอรับรู้ได้ถึงความรักของนางที่มีต่อคนในครอบครัว

ส่วนพี่ชายของนางทั้งสอง กู้หลันโจวมีนิสัยคล้ายบิดาคือ เขาเป็นคนซื่อๆ และเป็นคนขยัน ต่างจากกู้เหวินอี้ พี่ชายฝาแฝดของนาง กู้เหวินอี้จะดูสุขุมกว่า เขามักจะสังเกตสีหน้าคนรอบข้างและบรรยากาศรอบข้างก่อนเสมอ ข้อนี้แม้แต่นางเองที่อายุวิญญาณในร่างมากกว่าอีกฝ่าย ก็ยังสู้อีกฝ่ายในเรื่องนี้ไม่ได้

จวบจนกระทั่งวันที่เซียวต้าถงนัดพวกเขาทั้งสาม แต่เพราะวันนี้เป็นวันที่บิดาต้องออกไปเก็บกับดักที่วางเอาไว้บนเขา ทำให้ต้องมีใครคนใดคนหนึ่งติดตามบิดาขึ้นไป กู้เหวินอี้จึงเป็นคนอาสาไปกับบิดาเอง เนื่องจากว่าคุณชายน้อยเซียวมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับกู้หลันโจว และทั้งสองยังสนิทสนมกับ กู้หลันโจวจึงมีหน้าที่ไปกับกู้หนิงเหอที่บ้านคุณชายน้อยเซียว

สาวใช้ที่อยู่บริเวณหน้าบ้านจำเด็กทั้งสองได้ว่าเป็นเพื่อนเล่นของคุณชายน้อย นางจึงพาทั้งสองไปหาคุณชายน้อยที่เรือนส่วนตัว

“คุณชาย/คุณชาย” ทั้งสองทักทายอีกฝ่ายทันที

“พวกเจ้ามากันแล้วหรือ มาๆ เข้ามาก่อน ข้ากำลังรอพวกเจ้าอยู่พอดี” เซียวต้าถงที่เห็นทั้งสองก็รีบเรียกอีกฝ่ายเข้ามาในห้องรับแขกของตนเองทันที

“เอานี่ รับไป” เซียวต้าถงยื่นห่อผ้าหนึ่งห่อมาทางด้านหน้าหนิงเหอ

หนิงเหอรับมาไว้อย่างมึนงง ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายคล้ายต้องการคำตอบ

“ที่ที่เราจะไปนั้น ส่วนมากเป็นบุรุษ สตรีไม่ค่อยเหมาะจะเข้าไปนัก ข้ายืมชุดของจงสือบ่าวรับใช้ในเรือนเอาไว้ เจ้าเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อน เราจะได้ออกไปกัน” เซียวต้าถงอธิบาย

หนิงเหอพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหลบไปด้านข้างที่มีฉากบังลมอันใหญ่ตั้งอยู่ เหมาะจะเป็นที่ที่นางจะเปลี่ยนชุดได้

นางมาที่นี่ก็พอจะเข้าใจวัฒนธรรมของที่นี่อยู่บ้าง ที่นี่เป็นโลกที่คล้ายประเทศจีนสมัยเมื่อพันปีก่อน ที่ทุกอย่างยังคงล้าหลัง รวมถึงความเชื่อที่ว่า บุรุษนั้นยิ่งใหญ่กว่าสตรี สตรีต้องมองบุรุษเป็นเหมือนท้องฟ้าของตนเอง แต่จากที่นางสอบถามชื่อแคว้นและดินแดนจากกู้หลันโจวแล้ว พบว่า ที่นี่ไม่ได้อยู่ในช่วงประวัติศาสตร์ยุคใดเลย คล้ายกับมิติคู่ขนานใหม่

แต่หนิงเหอพบว่าอย่างน้อยที่นี่ก็โชคดีอยู่อย่างหนึ่งก็คือ ที่นี่ไม่มีสงคราม แม้จะมีการแบ่งแยกดินแดนเป็นสามแคว้น แต่ทั้งสามแคว้นก็ต่างจับมือเป็นพันธมิตรค้าขายแก่กัน

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จพวกเขาทั้งสามคนพร้อมกับผู้ติดตามเซียวต้าถงหนึ่งคน ทั้งหมดก็เดินทางด้วยรถม้าคันใหญ่เข้าไปในเมืองกัน