บทที่6 เฉินปี่

ตอนที่ 6 เฉินปี่

หนิงเหอกวาดตามองสินค้าชั้นล่างของร้านหงลู่ฝางแห่งนี้ด้วยความสนใจ มุมหนึ่งของร้านเป็นที่สำหรับขายสี่สมบัติล้ำค่าในห้องหนังสือ (พู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก) หนิงเหอมองพู่กันมากมายที่ตั้งโชว์วางเรียงรายกันอย่างสวยงาม รวมถึงกระดาษชนิดต่าง ๆ อย่างสนใจ

ในห้องโถงชั้นนี้มีภาพปักต่างๆ รวมถึงฉากกั้นที่มีภาพวาดตั้งวางเอาไว้หลายอย่าง สมกับเป็นร้านที่ขายงานศิลปะโดยแท้

“หนิงเหอ เจ้ามาทางนี้สิ”เซียวต้าถงที่เห็นนางเมียงมองของในร้านด้วยสายตาหลงใหลอยู่ก็เรียกนางให้ไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่ติดกัน

หนิงเหอจึงละความสนใจในของต่างๆ และเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็ว

เพียงเข้ามาด้านใน หนิงเหอก็จ้องมองสิ่งของตรงหน้าราวกับคนโง่งม ภาพวาดต่างๆ วางเรียงรายกันราวกับแกลเลอรี่ภาพวาดในยุคปัจจุบันที่นางจากมา

หนิงเหอค่อยๆ เดินเข้าไปมองภาพเหล่านั้นด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะมองมุมด้านข้างที่เขียนชื่อผู้รังสรรค์ของแต่ละภาพเอาไว้

หนิงเหอค่อยๆ ไล่มองภาพเหล่านั้นไปทีละภาพด้วยความสนใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภาพๆ หนึ่ง ที่ทำให้หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ เป็นภาพนกอินทรีที่กำลังเกาะอยู่บนกิ่งไม้ มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาก้มต่ำ

ท่าทางของมันคล้ายผู้อยู่เบื้องสูงกำลังมองเหล่ามดปลวกตัวน้อยที่อยู่ด้านล่างด้วยสายตาที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ภาพนี้เป็นภาพที่เหนือกว่าภาพทั้งหมดที่อยู่ภายในห้องนี้ ก่อนที่นางจะมองไปที่มุมภาพด้านล่างเพื่อมองดูว่าชื่อผู้วาดคือใคร

เฉินปี่

พู่กันเทพ?

เพียงนามพู่กันของอีกฝ่ายก็ทำเอาหนิงเหอถึงกับหลุดขำออกมา ช่างทระนงตนยิ่ง ไม่มีความถ่อมตนเลยแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแต่หนิงเหอเท่านั้นที่มองภาพนั้นด้วยสายตาชื่นชม แม้แต่เซียวต้าถงที่มีความชอบด้านภาพวาดและอักษร ยังมองภาพนั้นด้วยสายตาตื่นตะลึงและชื่นชมเช่นกัน

“หลงจู่ ภาพนี้ขายเท่าไหร่” เซียวต้าถงหันไปถามหลงจู่ที่เดินตามพวกเขาเข้ามาจากทางด้านหลังด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

ตอนที่เขามากับสหายเมื่อวันก่อนยังไม่เห็นภาพนี้เข้ามาตั้งเอาไว้เลย นั่นหมายความว่าภาพวาดภาพนี้พึ่งจะเข้ามาตั้งแสดงไว้ที่นี่ และมันคงยังไม่มีเจ้าของ

“เรียนคุณชายเซียว ภาพวาดภาพนี้เป็นภาพที่นายท่านของเรานำมาวางเอาไว้เพื่อให้ลูกค้าได้ชมมันเท่านั้น ไม่ได้ขายขอรับ” หลงจู่ที่เดินเข้ามากล่าวตอบ

เมื่อวานนี้นายท่านเจ้าของร้านมาที่นี่ ก่อนจะให้นำภาพวาดภาพนี้มาตั้งแขวนไว้ในนี้เพื่อให้ผู้ที่ชอบผลงานศิลปะให้ชมภาพผลงานของพู่กันเทพที่ทุกคนต่างเลื่องลือกัน

เซียวต้าถงมองภาพนั้นด้วยความเสียดาย แต่ความเสียดายนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเลื่อมใสเจ้าของร้านแห่งนี้ ผลงานที่ดีเช่นนี้หากได้แบ่งบันให้ผู้อื่นได้ชื่นชม นั่นมันก็ดีกว่าที่เขาจะนำมันไปชื่นชมอยู่เพียงผู้เดียว

“หลงจู่ หากสหายของข้าต้องการนำภาพวาดมาขายให้แก่ร้านท่าน จะต้องทำสิ่งใดบ้าง?” เซียวต้าถงถามโดยไม่อ้อมค้อมทันที จุดประสงค์ที่มาในวันนี้ก็เพื่อสิ่งนี้

“เรียนคุณชายเซียว หากสหายของท่านต้องการที่จะขายภาพวาดให้แก่ทางร้านนั้น จะต้องตรวจสอบดูว่าเป็นภาพวาดของผู้ใดก่อน? แต่หากภาพวาดนั้นเป็นของผู้อื่น จำต้องมีการตรวจสอบดูว่าภาพนั้นได้มาถูกต้องหรือไม่ กระบวนการตรวจสอบค่อนข้างวุ่นวายไม่น้อย แต่หากภาพวาดนั้นเป็นภาพที่เขาเป็นคนวาดเอง จำต้องลงทะเบียนนามพู่กันเสียก่อน เพื่อไม่ให้เกิดการซ้ำชื่อกัน และเป็นปัญหาในภายหลังได้ขอรับ”

หลงจู่อธิบาย

หนิงเหอที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย การที่ตรวจสอบนามพู่กันก่อนเป็นการป้องกันที่ดียิ่งสำหรับไม่ให้ผู้อื่นแอบอ้างผลงานเลียนแบบ หรือแม้แต่สวมรอยเป็นเจ้าของผลงานนั้นๆ

“หากข้าต้องการลงทะเบียนจะต้องทำเช่นไร?” เซียวต้าถงเอ่ยถามต่อ

“อย่างแรก เจ้าของผลงานตัวจริงต้องมาที่นี่ด้วย ตามด้วยผลงานหนึ่งชิ้นเพื่อลงทะเบียนกับทางร้านเราได้เลย และแน่นอนว่า ประวัติและความเป็นมาของนักวาด ทางร้านจะเก็บไว้เป็นความลับอย่างดีขอรับ…” หลงจู่กล่าวตอบ