บทที่7 บุรุษผู้มีนัยน์ตาลึกล้ำ

ตอนที่ 7 บุรษผู้มีนัยน์ตาลึกล้ำ

หลงจู่มองอักษรชื่อที่ถูกเขียนลงไปด้วยสายตาสั่นไหว โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ไปล่วงเกินเด็กคนนี้เข้า เพียงมองจากลายเส้นของตัวอักษรที่ประทับลงไป ตัวเขาที่อยู่วงการนี้มานาน ยังเห็นน้อยคนนักที่ลายเส้นมั่นคง และการเขียนของเด็กหนุ่มช่างพลิ้วไหว คล้ายกับสายน้ำเช่นนี้

กู้หนิงเหอ? นี่มันชื่อของสตรีมิใช่หรือ?

กู้หนิงเหอลงลายมือชื่อกระดาษสัญญาทั้งสองแผ่น เมื่อเขียนเสร็จจึงยื่นมันให้แก่อีกฝ่าย

“รบกวนเจ้าเขียนนามพู่กันที่ตนเองต้องการใช้ด้านล่างของกระดาษสัญญานี้ด้วย” หลงจู่มองหน้าอีกฝ่ายแล้วพูดขึ้น

หนิงเหอใช้ความคิดเล็กน้อย ในภพก่อนนางใช้นามพู่กันเป็นภาษาอังกฤษ แต่หากเป็นที่นี่อย่างไรก็ต้องใช้นามพู่กันใหม่

โซ่วเจี๋ย (ภาพมายาหรือภาพลวงตา)

หนิงเหอลงชื่อนามพู่กันของตนเองลงในกระดาษ ก่อนจะยื่นมันคืนให้แก่หลงจู่อีกครั้ง

“พวกท่านรอสักครู่ ข้าจะนำสัญญานี้ไปให้ผู้ดูแลสาขาลงนามก่อน” หลงจู่หยิบกระดาษทั้งสองแผ่นมา ก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองที่ผู้ดูแลสาขาอยู่ และให้เด็กๆ ในร้านคอยดูแลทั้งสามคนแทนตนเอง

………………..

ก๊อกๆๆ

“เข้ามา”

หลงจู่ยืนอยู่หน้าห้องชั่วครู่ ก่อนจะได้ยินคนด้านในส่งเสียงอนุญาตตอบรับให้เขาเข้าไปได้

เมื่อเขาเข้ามาที่ด้านใน ก็พบว่าที่ด้านในตอนนี้ ไม่ใช่มีเพียงผู้ดูแลสาขาเท่านั้นที่นั่งอยู่ภายในห้อง เพราะตอนนี้ที่ห้องรับแขกของร้าน มีบุรุษดวงตาลุ่มลึก ใบหน้าคม คิ้วกระบี่ ท่าทางสุขุมราวกับบัณฑิตผู้เปี่ยมไปด้วยความรู้นั่งอยู่ด้วย โดยเฉพาะดวงตาล้ำลึกไร้ขอบเขตคู่นั้น ราวกับมองทะลุเข้าไปภายในจิตใจผู้คน และไม่มีความลับใดสามารถปกปิดอีกฝ่ายได้

“หลงจู่หลิว มีอะไรอย่างนั้นหรือ” ผู้ดูแลสามารถเห็นว่าหลงจู่ใต้บัญชาของตัวเองจ้องมองอีกฝ่ายด้วยท่าทางโง่งมก็ถามขึ้น เรียกสติอีกฝ่าย

“คะ...คือ ข้าน้อยนำสัญญาลงทะเบียนนามพู่กันของนักวาดรายใหม่มาให้ท่านลงนามขอรับ” หลังจากได้สติ หลงจู่หลิวก็มีสีหน้าเก้อกระดาก เมื่อครู่นี้ตนเองทำกริยาเสียมารยาทแล้ว หลงจู่หลิวรีบยื่นหนังสือสัญญาให้อีกฝ่ายทันที

ผู้ดูแลสาขารับหนังสือสัญญามาอ่าน ก่อนจะมองไปที่ชื่อแซ่ของผู้ลงสัญญา

“กู้หนิงเหอ…เป็นสตรีอย่างนั้นหรือ?” เมื่อเห็นชื่ออีกฝ่าย ผู้ดูแลสาขาก็ถามขึ้นทันที เพราะมีนักวาดน้อยคนนักที่เป็นสตรีมาลงชื่อ

“ขอรับ”

“เป็นบุตรสาวของตระกูลใดกัน?” เขาอยู่ที่นี่มาหลายปี ยังไม่ได้ยินว่ามีขุนนางคนใดแซ่กู้สักคน

“ไม่ใช่บุตรสาวของขุนนางขอรับ จากการแต่งกายของอีกฝ่ายเหมือนจะเป็นบ่าวรับใช้หรือไม่ก็เด็กชาวบ้านทั่วไปขอรับ” หลงจู่หลิวอธิบาย

ไม่ใช่บุตรสาวขุนนางหรือแม้แต่พ่อค้า? แต่กล้ามาลงทะเบียนนามพู่กันที่ร้านนี้? ผู้ดูแลสาขามองไปที่ชื่อในหนังสือสัญญาอีกครั้ง เป็นไปไม่ได้ ลายมือชื่อที่ลงลายลักษณ์อักษรเช่นนี้ มองดูก็รู้ว่า อีกฝ่ายผ่านการคัดอักษรมานานหลายปีที่แม้แต่ขุนนางในราชสำนักบางคน ยังไม่อาจมีลายมือชื่อที่หนักแน่นเช่นนี้ได้

“เอามาให้ข้าดู” ชายหนุ่มที่นั่งเงียบมาโดยตลอดกล่าวขึ้นทันที

ก่อนที่ผู้ดูแลสาขาจะยื่นหนังสือสัญญาให้อีกฝ่ายได้พิจารณาอย่างนอบน้อม

ดวงตาลุ่มลึกมองไปยังลายมือชื่อที่เขียนอยู่ในหนังสือสัญญา

“หนักแน่นแต่ไม่แข็งกระด้าง อ่อนโยนและพลิ้วไหว” เพียงแค่เห็นลายเส้นของตัวอักษร ทำให้ชายหนุ่มรับรู้ถึงนิสัยและอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ทันที

ผู้ดูแลสาขาและหลงจู่หลิวที่ได้ยินคำกล่าวนั้น ต่างพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำกล่าวของอีกฝ่าย