บทที่8 ภาพวาดยืนยัน

ตอนที่ 8 ภาพวาดยืนยัน

หลงจู่หลิวได้ให้เด็กที่ร้านนำสมบัติสี่อย่างออกมาให้แก่เด็กสาวที่แต่งกายเป็นชายอยู่ด้านหน้า หนิงเหอเองหยิบพู่กันหนึ่งอันขึ้นมาดู ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ เพราะพู่กันชิ้นนี้ทำมาจากหางม้าอย่างดี รวมถึงกระดาษที่อีกฝ่ายนำมาให้ด้วยเช่นกัน หนิงเหอใช้มือลูบไปยังกระดาษเพื่อสัมผัสความละเอียดของกระดาษ

เป็นกระดาษที่เนื้อละเอียดเป็นอย่างมาก มันสามารถทำให้การกระจายของหมึกเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ

“ท่านต้องการให้ข้าวาดสิ่งใด” หนิงเหอเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่าย

“แล้วแต่เจ้า” ชายหนุ่มที่นั่งอยู่กล่าวบอกกับนาง

เหมือนจะเป็นโจทย์ที่ง่าย แต่โจทย์เปิดกว้างเช่นนี้ทำให้หนิงเหอไม่รู้ว่าจะวาดภาพใดที่จะทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจ ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ภาพนกอินทรีที่แขวนอยู่ในร้านเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของนาง

นางรู้แล้วว่าจะวาดภาพใด

คนของทางร้านได้ติดกระดาษไว้ที่ขาตั้งสำหรับวาดภาพให้เรียบร้อยแล้ว หนิงเหอจึงเข้าไปนั่งประจำที่ ก่อนจะมองกระดาษอย่างใช้ความคิด นางกำลังจัดฉากและองค์ประกอบภาพต่างๆ ไว้ในจินตนาการขณะที่มองกระดาษแผ่นนั้นเอาไว้ด้วย สายตากลมโตสีดำ ราวกับลูกกวางน้อยของนางกวาดมองแผ่นกระดาษและจดจำมันเอาไว้ก่อนจะเริ่มฝนหมึกเพื่อใช้ในการวาดทันที

พู่กันสี่ห้าด้ามที่แขวนไว้ให้นางได้เลือกใช้ตามขนาด

เพียงร่างของนางจับพู่กัน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านก็เริ่มเงียบลงในทันที หนิงเหอค่อยๆ ใช้ปลายพู่กันจุ่มหมึกและเริ่มวาดภาพตามที่นางต้องการทันที

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งเค่อ ชายหนุ่มที่นั่งเก้าอี้ถือพัดในมือเล่นก่อนจะคอยมองมาที่หนิงเหอเป็นระยะ แต่ไม่ได้เร่งรัดอีกฝ่าย เขาปล่อยให้นางแสดงฝีมือได้เต็มที่ และยังไม่ลืมที่จะให้คนนำขนมเข้ามาให้กับคนที่มากับนางด้วย

จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วยามครึ่ง หนิงเหอก็ได้วางพู่กันลง ก่อนจะมองผลงานที่ตนวาดออกมาด้วยความพอใจ

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” หนิงเหอกล่าวตอบอีกฝ่าย ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ลุกขึ้นก้าวเท้าเข้ามายังที่ที่นางนั่งอยู่เพื่อดูผลงาน

หนิงเหอที่เห็นเช่นนั้นก็ทำท่าจะลุกขึ้นหลบอีกฝ่ายทันที แต่อาจเป็นเพราะนั่งนานจนเกินไปหรือเพราะร่างกายนี้ยังไม่แข็งแรงอยู่ก็ไม่ทราบ ทำให้เมื่อรีบลุกขึ้นยืน ก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย

“อ๊ะ” หนิงเหอเตรียมใจไว้แล้วว่าหน้าต้องกระแทกพื้นแน่ๆ

แต่กลับมีมือเรียวขาวราวหิมะคู่หนึ่งยื่นออกมาประคองนางเอาไว้ เมื่อรู้สึกยืนได้มั่นคงขึ้น หนิงเหอก็กล่าวขอบคุณอีกฝ่าย ก่อนจะเลี่ยงหลบไปอีกด้านเพื่อให้อีกฝ่ายได้ชมผลงานของนาง

ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาแทนที่ที่หนิงเหออยู่เมื่อครู่ ก่อนจะเงยหน้าชมผลงานที่นางได้วาดขึ้น

ตุ๊บ

พัดในมือที่อีกฝ่ายถือไว้ตกลงกระแทกพื้นทันที เขามองรูปภาพนั้นด้วยสายตาเหม่อลอย

ภาพนกอินทรีกำลังสยายปีกบินอยู่บนนภาดูน่าเกรงขาม สายตาอันแหลมคมของมันกำลังจ้องมองบ้านเรือนที่อยู่เบื้องล่าง ราวกับไม่มีสิ่งใดปิดบังหรือซุกซ่อนมันได้ มุมภาพด้านล่างมีคำกล่าวอยู่หนึ่งคำ

มองเบื้องล่างด้วยตนเอง

นามพู่กัน. โซ่วเจี๋ย

ลายเส้นที่วาดออกมาคล้ายกับลายเส้นรูปแม่ทัพทรงม้า แต่ก็ยังมีบางจุดที่ทำให้ได้เห็นว่า ภาพนี้นั้นละเอียดและดีกว่ารูปนั้นมาก

“แม้ว่าจะเป็นลายที่คล้ายกัน แต่ข้ากลับรู้สึกว่า ลายเส้นที่เจ้าวาดในครั้งนี้นั้นมีความพลิ้วไหวกว่าภาพก่อนหน้านี้ นั่นเป็นเพราะเหตุใด?” ชายหนุ่มหันมาถามหนิงเหอด้วยความสงสัย

“นั่นเป็นเพราะพู่กันเจ้าค่ะ”