บทที่ 2

จากวิมานหรูกลายเป็นวิมานรูหนูไปแล้ว...

“กรี๊ดดด! นี่มันบ้านคนหรือบ้านผีสิงเนี่ย! อีตุ๊กแกบ้า! อย่ามองหน้าฉันนะ!”

เสียงกรีดร้องระดับแปดหลอดของ ‘หนูอัญญา’ ดังลั่นสะท้านทุ่ง จนฝูงนกที่เกาะอยู่บนต้นมะขามแตกฮือบินหนีด้วยความตกใจ

หญิงสาวในชุดเดรสลูกไม้ราคาแพง (ที่ตอนนี้ยับยู่ยี่และเปื้อนฝุ่นแดง) ยืนตัวสั่นงันงกอยู่กลางห้องโถงของ บ้านพักคนงานหลังเก่า มือเรียวบางกำร่มกันยูวีแน่นราวกับเป็นอาวุธสงครามชิ้นสุดท้าย สายตาจดจ้องไปยังตุ๊กแกตัวลายพร้อยที่เกาะนิ่งอยู่บนขื่อคาน ส่งสายตาแป๋วแหววทักทายผู้มาเยือน

สภาพบ้านพักที่พ่อเลี้ยงหน้าขาวใจดำนั่นโยนกุญแจให้... บอกได้คำเดียวว่า ‘อนาถา’

พื้นไม้กระดานมีร่องห่างจนมองเห็นดินข้างล่าง ฝาผนังมีรูโหว่ให้ลมโกรก หรือให้ใครมาแอบดูได้สบายๆ ส่วนห้องน้ำ... โอ้โห อย่าให้บรรยาย เป็นสังกะสีล้อมคอกที่ตั้งอยู่แยกออกไปด้านนอก แถมไม่มีหลังคา! นี่ถ้าเธอแก้ผ้าอาบน้ำ เทวดาบนฟ้าคงได้เป็นตากุ้งยิงกันหมดสวรรค์!

“ฮึก... แม่นะแม่... ทำไมต้องส่งลูกมาตกระกำลำบากขนาดนี้ด้วย”

อัญภัทรทรุดตัวลงนั่งบนกระเป๋าเดินทางใบยักษ์ น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาคลอเบ้า อยากจะลากกระเป๋าเดินกลับออกไปโบกรถกลับกรุงเทพฯ เสียเดี๋ยวนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ทว่า... ภาพเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนก็แวบเข้ามาในหัวเหมือนฉายหนังซ้ำ เป็นเครื่องเตือนใจว่าทำไมเธอถึง ‘ถอยไม่ได้’

...

[ย้อนอดีต: 3 วันก่อน ณ สำนักซินแสเกียว]

“ดวงตก! ตกแบบดิ่งพสุธา! ตกแบบไม่มีร่มชูชีพ!”

เสียงแหลมสูงของซินแสเกียว ซินแสชื่อดังย่านห้วยขวาง ตวาดลั่นจนอัญภัทรสะดุ้งโหยง ไรขนอ่อนทั่วร่างลุกจนท่วมหัว

“หนูอัญญาเอ๊ย... ปีนี้หนูชงเต็มๆ ชงร้อยเปอร์เซ็นต์! การงานตกเกณฑ์พินาศ ความรักวิบัติ เห็นไหมแฟนก็ทิ้ง งานก็ไม่มีทำ แถมดีไม่ดีดวงอาจจะต้องเลือดตกยางออกก็ได้”

คำพูดนั้นแทงใจดำจนอัญภัทรหน้าเบ้ ใช่... เธอเพิ่งโดน ‘ไอ้พี่ท็อป’ แฟนหนุ่มรุ่นพี่บอกเลิกด้วยเหตุผลควายๆ ว่า เธอดีเกินไป แล้วหันไปคบกับน้องรหัสเฟรชชี่ใสๆ แทน

“แล้ว... แล้วหนูต้องทำยังไงคะซินแส?” เธอถามเสียงสั่น

แม่หมอหลับตาพริ้ม หยิบยันต์อะไรสักอย่างภาษาจีนใบสุดท้ายขึ้นมาดู ก่อนจะเบิกตาโพลง

“ต้องแก้เคล็ด! ภายในเดือนเมษานี้ เอ็งต้องเดินทางไปทิศอีสาน ไปหา ‘ดอกไม้มงคล’ ที่บานผิดฤดู... ดอกกระเจียวที่บานสู้แล้ง! ถ้าเอ็งหาเจอ แล้วได้อธิษฐานต่อหน้ามันนะ... เอ็งจะได้ผัวรวย! ผัวดี! ผัวระดับมหาเศรษฐีที่จะมาล้างซวยให้เอ็งได้!”

“แต่ถ้าเอ็งไม่ไป...” ซินแสหรี่ตาลง “เตรียมตัวเลือดตกยางออก และขึ้นคานนิรันดรได้เลย!”

“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” อัญภัทรถามออกไปด้วยความตกใจ...แต่ทว่าซินแสก็ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะ ที่สำคัญฉันที่แอบไปพบซินแสลับ ๆ โทรกลับไปยืนยันกับแม่ จนทำให้ฉันได้ยืนเก้ออยู่ตรงบ้านคนงานผีสิงแบบนี้

[กลับมาสู่ปัจจุบัน]

อัญภัทรส่ายหัวไล่ภาพความทรงจำ ขนลุกซู่เมื่อนึกถึงคำว่า ‘ขึ้นคานนิรันดร’

“ไม่ได้! ยอมตายดีกว่ายอมขึ้นคาน! ไอ้พี่ท็อปมันต้องเสียดายฉัน ฉันต้องรวย ต้องมีผัวดีกว่ามัน!”

หญิงสาวฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง สายตาแห่งนักสู้ชีวิตลุกโชน แต่ชีวิตดันสู้กลับเมื่อสิ่งมีชีวิตบนหลังคาบ้านมองสบตาทักทายอย่างขนลุก

เธอปาดน้ำตา ลุกขึ้นยืนเท้าเอวประกาศสงครามกับตุ๊กแกบนเพดาน

“เอาสิ! แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก! รอให้ฉันเจอไอ้ดอกกระเจียวบ้าบอนั่นก่อนเถอะ ฉันจะขอพรให้รวยล้นฟ้า แล้วจะจ้างรถแม็คโครมาไถบ้านรูหนูนี่ทิ้งซะ!”