บทที่ 6

คำเชิญชวนอันตรายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก พร้อมกับใบหน้าคมคายที่โน้มลงมาจนชิด ปลายจมูกโด่งเป็นสันไล้ไปตามพวงแก้มร้อนผ่าวของหญิงสาว สูดดมความหอมละมุนอย่างเอาแต่ใจ

“อะ... อื้อ...” อัญภัทรปฏิเสธไม่ออก สมองของเธอขาวโพลนไปหมด ร่างกายทรยศต่อเจ้าของด้วยการยืนนิ่งยอมรับสัมผัสนั้น

เสียงฝนที่ตกกระหน่ำด้านนอกดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา เมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงแข่งกับเสียงฟ้าผ่าภายนอก

ริมฝีปากร้อนจัดของหมอกครามประทับลงบนซอกคอขาวเนียน ขบเม้มเบา ๆ สลับกับดูดดึงสร้างรอยตีตราความเป็นเจ้าของ มือหนาที่โอบเอวคอดกิ่วเริ่มไม่อยู่นิ่ง เลื่อนไล้ขึ้นมาตามแนวสันหลัง ผ่านเนื้อผ้าบางเบาที่ตอนนี้เริ่มชื้นเหงื่อ

“ตัวสั่นขนาดนี้... หนาว... หรือเสียว?” เขากระซิบถามเสียงพร่า นัยน์ตามองคนตรงหน้าคล้ายกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่ใกล้ชิดผู้ชายงั้นเหรอ?

‘ไม่น่าใช่คนแรกหรอก...เธอดูไม่ใช่คนอ่อนประสบการณ์’ ความสงสัยระคนใคร่อยากรู้และควรต้องลอง ทำให้เขาเอ่ยปากถามออกไป แต่คำตอบที่ได้ทำเอาคนตัวใหญ่ลอบยิ้มในความมืด

“มะ... ไม่รู้...” อัญภัทรตอบเสียงสั่น มือไม้เกะกะไม่รู้จะเอาไปวางไว้ตรงไหน สุดท้ายก็เผลอยกขึ้นมาเกาะบ่ากว้างของเขาไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุด แต่อีกคนกลับแอ่นท่อนล่างบดเบียดกึ่งกลางไปด้วย มันทำให้อารมณ์กระหายอยากบางอย่างของอัญภัทรลุกโชน

และนั่น... เปิดโอกาสให้หมอกครามรุกหนักขึ้น

มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาจากเอว สอดเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดตัวโคร่งที่เธอใส่นอน ปลายนิ้วหยาบกร้านแบบคนทำงานหนักสัมผัสเข้ากับหน้าท้องแบนราบที่เกร็งเครียดลูบไล้วนเวียนแกล้งให้เธอสะดุ้งเล่น ก่อนจะค่อย ๆ ไต่ระดับสูงขึ้น... สูงขึ้นอีก...และอีกนิด

จนกระทั่งสัมผัสกับความนุ่มหยุ่นที่ ไร้ปราการด่านหน้าใด ๆ คอยปกป้อง ฝ่ามือหยาบของหมอกครามจึงได้สัมผัสกับความจริงอันน่าตื่นตะลึง

“อ๊ะ!” อัญภัทรสะดุ้งเฮือก เผลอแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นโดยไม่รู้ตัว ความจริงที่ว่าเธอไม่ได้ใส่บราเซียร์และตอนนี้กำลังถูกมือของพ่อเลี้ยงหมอกครามตอกย้ำเข้าอย่างจัง ฝ่ามือร้อนผ่าวกอบกุมความอวบอิ่มนั้นไว้เต็มไม้เต็มมือ บีบเคล้นเบา ๆ อย่างหยอกเย้า ปลายนิ้วสะกิดหยอกล้อกับยอดปทุมที่แข็งขึงสู้มือจนเธอหลุดเสียงครางหวาน

“อื้อ... คุณหมอก... อย่า...อย่าค่ะ”

“อย่าห้าม... ร่างกายคุณมันซื่อสัตย์กว่าปากนะรู้ไหม” เขาพูดชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะประกบจูบลงมาอย่างดูดดื่ม ร้อนแรง และเรียกร้อง ลิ้นร้อนแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก เกี่ยวตวัดหยอกล้อจนอัญภัทรหัวหมุนเคว้งท่ามกลางเสียงฝนตกที่แรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไร เว้นแต่เสียงด้านล่างที่คนงานในไร่กำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างเมามัน

ช่วงล่างที่แนบชิดกันบดเบียดเสียดสีหนักหน่วงขึ้นตามแรงอารมณ์ ความแข็งขึงภายใต้กางเกงเนื้อบางเสียดสีกับหน้าท้องน้อยของเธอทุกจังหวะการเคลื่อนไหว ยิ่งเน้นย้ำให้รู้ว่า ท่อนเนื้อของเขา มันพร้อมรบแค่ไหน

มือของอัญภัทรที่เกาะไหล่เขาอยู่ เริ่มขยับอย่างซุกซนตามสัญชาตญาณ เธอสอดมือเข้าไปขยำกลุ่มผมดกหนาของเขา ระบายความเสียวซ่าน แต่ทว่า... มืออีกข้างที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของตัวเอง กลับกำวัตถุบางอย่างไว้แน่นจนชื้นเหงื่อ หัวใจของเธอเต้นระทึกแทบหลุดจากอกเมื่อคิดถึงหน้าที่ของมัน...

เปรี้ยง!

แสงฟ้าแลบสว่างวาบเข้ามาในห้อง เผยให้เห็นภาพเงาสะท้อนของคนสองคนที่กำลังนัวเนียกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว

หมอกครามผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อให้คนตัวเล็กกว่ากอบโกยอากาศ หลังหอบหายใจหนักหน่วงเมื่อถูกจู่โจมด้วยจูบอันแสนเร่าร้อน สายตาคมกริบเลื่อนลงมามองมือเล็กที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง จนเรียวคิ้วขมวดแน่นในความมืด

“กำอะไรไว้แน่นเชียว...” เขาถามเสียงแหบพร่า พลางเลื่อนมือลงไปกุมมือเธอในกระเป๋ากางเกง

“ซ่อนอะไรไว้อีก?”

“มะ... ไม่ได้ซ่อน...” อัญภัทรละล่ำละลัก เพราะตัวเองจำได้ว่ามันเผลอติดไปในห้องน้ำด้านล่างที่มันไม่มีที่วาง เลยใส่ในกางเกงนอนเอาไว้ แต่มันกลับดันมาอยู่ในช่วงเวลาที่เธอกำลังอยู่ในอารมณ์ที่แสนล่อแหลมกับเขาเสียอย่างนั้น

“งั้นขอผมดูหน่อย” ไม่รอคำอนุญาตราวกับแจ้งให้ทราบเฉย ๆ หมอกครามก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นของเธอ สัมผัสได้ถึงกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่คุ้นมือ

เขาดึงมันออกมา... ท่ามกลางแสงสลัวจากฟ้าแลบแปลบปลาบ

กล่องถุงยางอนามัย ไซส์ 58 mm.

ร่างเล็กกัดริมฝีปากแน่นอย่างเขินอาย เธอยัดใส่กระเป๋าเสื้อไว้ตอนวิ่งหนี แล้วเผลอย้ายมาใส่กระเป๋ากางเกงตอนเปลี่ยนชุดนอนและไม่ได้เอาออก ตอนนี้คล้ายกับมันย้อนมาประจานความร่านของตัวเองชอบกล แต่สาบานได้เธอไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นจริง ๆ นะ

หมอกครามจ้องมองของในมือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองอัญภัทรด้วยแววตาพราวระยับ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจชนิดที่ทำให้อัญภัทรอยากจะมุดดินหนี