ตอนที่ 14 ทัศนียภาพใต้อาภรณ์

ก็ได้ คิดเสียว่าเป็นบททดสอบจากพระผู้เป็นเจ้าก็แล้วกัน

หรงเชวียลุกขึ้น ท่าทางราวกับกำลังสอบ

เสิ่นโย่วหนิงไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อนางเห็นเขาลุกขึ้นและเดินเข้ามาใกล้ หัวใจของนางก็เริ่มเต้นโครมครามไปตามจังหวะฝีเท้า

เขาค่อยๆ วางลูกประคำไม้จันทน์แดงลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง เพียงแต่ตำแหน่งที่วางผิดเพี้ยนไปเล็กน้อย ยามเมื่อเขาชักมือกลับ แขนเสื้อที่ค่อนข้างกว้างของเขาปัดลูกประคำตกลงพื้น

เสิ่นโย่วหนิงรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าลง กางมือทั้งสองออกเพื่อประคองรับลูกประคำ

ความตกใจทำให้หน้าอกของนางสั่นกระเพื่อม เสื้อตัวในเสียดสีกับเสื้อนอกหนาๆ ทำให้นางรู้สึกแสบคันเล็กน้อย และทันใดนั้น นางก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าตัวน้อยด้านในของนางเปียกชื้นแล้ว

ร่างกายที่ผ่านการกินหญ้าหิมะนั้นไวต่อความรู้สึกมาก แค่สั่นเบาๆ น้ำก็ออกมาแล้ว

ทันทีที่มีน้ำไหลออกมาจากหน้าอก กลิ่นหอมของนมที่ดูเหมือนจะจางหายไปก็ชัดเจนขึ้นอีก

นางคุกเข่าอยู่ข้างๆ ใกล้มาก กลิ่นจึงฟุ้งกระจายได้เร็วขึ้น

เมื่อหรงเชวียได้กลิ่นบนกายของนาง ลำคอก็เริ่มแห้งผาก นิ้วมือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ออกแรงกำหมัดแน่น

“ข้าเรียกเจ้ามาหรือ”

เสิ่นโย่วหนิงกลัวว่าเขาจะโกรธ จึงรีบยืดหลังตั้งตรง แล้วยื่นลูกประคำไม้จันทน์แดงด้วยสองมือ “ท่านอ๋องดูสิเจ้าคะ ลูกประคำไม่มีแตกหักเลย”

คำพูดของนางเต็มไปด้วยความดีใจ ราวกับลูกประคำเป็นสมบัติล้ำค่าของนาง

หัวใจของหรงเชวียสั่นไหว เขาเกรงว่าจะแตะต้องถูกสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องอีกหากไม่มองนาง ดังนั้นเขาจึงเอื้อมมือและหันศีรษะไปพร้อมๆ กัน

เสิ่นโย่วหนิงคุกเข่าอยู่ที่พื้น แขนทั้งสองพับไว้อยู่บริเวณหน้าอกของนาง

แม้ว่าเสื้อผ้าที่นางสวมใส่จะหนา แต่คอเสื้อกลับต่ำมาก ตอนที่นางยืนอยู่ก็ไม่เด่นชัดเท่าไร แต่ยามนี้เมื่อนางคุกเข่าอยู่บนพื้น แขนทั้งสองแทบจะเบียดยอดปทุมถันให้โหนกนูนออกมา

สมองของหรงเชวียพลันนึกถึงท่าทางที่นางมัดตัวเองและส่งเชือกให้เขาผูกปมให้เมื่อวานนี้

ในเวลานั้น ดวงตาของนางหวานเยิ้ม ริมฝีปากแดงฉ่ำเผยอออกเล็กน้อย น้ำเสียงของนางก็ช่างยั่วยวน “ท่านอ๋อง ช่วยบ่าวด้วย...”

ดวงตาของคนที่อยู่ตรงหน้าแวววับ เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาต่างจากเมื่อวานโดยสิ้นเชิง ราวกับนางเป็นสาวน้อยซุ่มซ่ามไร้เดียงสา