ตอนที่ 13 แค่เคยปีนขึ้นเตียงของท่านอ๋อง ก็คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายแล้วหรือ

คำพูดของชุนเซียงและสาวใช้คนนั้นไม่น่าฟังเลยจริงๆ

เสิ่นโย่วหนิงก้มศีรษะลงแล้วเดินอย่างรวดเร็ว

เมื่อนางกลับไปยังหอฝูหรง สีหน้าของนางยังคงไม่ค่อยดีนัก

แค่พริบตา ดูเหมือนเสิ่นโย่วอี๋จะโตขึ้นมาก แม้จะเห็นใบหน้าที่ซีดขาวของนาง แต่ก็ไม่ได้ถามให้รำคาญใจ

นางแค่จูงมือของเสิ่นโย่วหนิง พาไปที่สวนเพื่อดูวัชพืชที่แอบงอกขึ้นใต้กระถางดอกไม้

เดิมหอฝูหรงเป็นเรือนร้าง หลังจากที่พวกนางมาถึงก็ได้เก็บกวาดลวกๆ พอให้อยู่ได้ เรือนแห่งนี้ไม่มีผู้อื่น หากพวกนางไม่ดูแล ก็ไม่มีใครอื่นจะมาสนใจ

ดรุณีน้อยย่อตัวลงข้างๆ วัชพืช พลางจ้องมองอย่างจริงจัง “ท่านพี่ พวกเราก็เหมือนวัชพืชเหล่านี้ใช่หรือไม่”

เสิ่นโย่วหนิงย่อตัวลงข้างๆ วัชพืชที่งอกขึ้นระหว่างแผ่นหินนั้นก็ช่างดื้อรั้นพอๆ กับพวกนาง

“ใช่ ต่อให้ไม่โดดเด่น ต่อให้ลมแรงฝนกระหน่ำ มันก็เติบโตขึ้นได้”

เสิ่นโย่วอี๋เม้มริมฝีปาก แล้วหันไปยิ้มให้พี่สาว “พวกเราก็เหมือนกัน”

ไม่ว่าจะพบเจอสิ่งใดมา ขอแค่เห็นรอยยิ้มของโย่วอี๋ ความทุกข์โศกทั้งหมดก็มลายหายไปสิ้น

เมื่อถึงยามค่ำคืน แม่นมชุยก็กลับมาอีกครั้ง

เสิ่นโย่วหนิงกัดริมฝีปากล่างของนาง ตอนกลางวันไม่ได้ยินคำสั่งของจ้าวอวี่ถัง นางยังคิดว่าคืนนี้จะได้ละเว้น คิดไม่ถึงเลยว่า...

แม่นมชุยเห็นนางขมวดคิ้วขึ้น จึงชักสีหน้าใส่นางทันที “ทำไม แค่เคยปีนขึ้นเตียงของท่านอ๋อง ก็คิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายแล้วหรือ”

เสิ่นโย่วหนิงรีบก้มหน้าลง “แม่นม ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

เพียงแต่ ถึงตอนนี้ ข้อมือของนางที่ถูกมัดยังคงเจ็บอยู่ นางแค่อยากจะพักสักหน่อย

“ไม่ได้หมายความอย่างนั้นก็รีบไปเถอะ เจ้าอยากให้ท่านอ๋องหิวตายใช่ไหม” แม่นมชุยทำเสียงกระแนะกระแหนเน้นย้ำตรงคำว่า ‘หิวตาย’

เสิ่นโย่วหนิงฟังออกว่าอีกฝ่ายกำลังกระเซ้าเย้าแหย่ ใบหน้าของนางแดงก่ำ นางหยิบกล่องอาหารอย่างเชื่อฟังแล้วอุ้มไปที่เรือนของหรงเชวีย

กลิ่นไม้จันทน์และกลิ่นสมุนไพรหลายขนานลอยมาจากในห้อง

เสิ่นโย่วหนิงแช่ยามาเป็นเวลานาน จึงพอมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องสมุนไพรบ้าง นางทำจมูกฟุตฟิตดมกลิ่น