ตอนที่ 12 ได้ยินว่าเมื่อคืนเจ้าต้องทนทรมานไม่น้อยเลยหรือ

แม่นมชุยก็ไม่ได้เห็นนางอยู่ในสายตาเลย

เพียงแต่นางเป็นคนพาเสิ่นโย่วหนิงออกมา ในเวลานั้น ร่างกายของเด็กสาวเปลือยเปล่า หนำซ้ำยังถูกมัดด้วยเชือก ร่างกายส่วนล่างยังชุ่มฉ่ำไปด้วยคราบน้ำที่น่าสงสัย

มีสิ่งใดเกิดขึ้น นางย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ

ไม่คิดเลยว่าเสิ่นโย่วหนิงที่ดูใสซื่อว่าง่าย เนื้อแท้แล้วจะดุเดือดเยี่ยงนี้ ฉะนั้น ความดูแคลนจึงเพิ่มขึ้นอย่างมากเมื่อได้เจอหน้ากันอีกครั้ง

เสิ่นโย่วหนิงลดสายตาลงมองนิ้วเท้าของตน ท่าทีของแม่นมชุย นางรู้เช่นเห็นชาติมานานแล้ว

การที่นางถูกดูแคลน ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เมื่อนางเค้นน้ำจนเต็มแล้ว ก็กระชับเสื้อผ้าขึ้น แล้วยื่นชามคืนให้อีกฝ่าย

“เอาล่ะ ไปยกน้ำชาให้พระชายาได้แล้ว”

ชีวิตในจวนอ๋องติ้งหนานนั้นก็เงียบสงบไร้คลื่นลมพอๆ กับหน้าตาของหรงเชวียนั่นแหละ

วันแล้ววันเล่าก็ผ่านไปอย่างเงียบสงบ

อย่างเช่นแม่นมชุย อย่างเช่น...การยกน้ำชาหลังจากปรนนิบัติอุ่นเตียงแล้ว

ยังคงเป็นกลิ่นยาฉุนๆ ที่คุ้นเคย และได้พบเจอกับจ้าวอวี่ถังที่ซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง

หญิงสูงศักดิ์บนที่นั่งหลักมองนางด้วยสีหน้าที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเมตตา “ได้ยินว่าเมื่อคืนเจ้าต้องทนทรมานไม่น้อยเลย”

หากไม่ได้เจอกับความเหี้ยมโหดเมื่อวานนี้ เสิ่นโย่วหนิงเกือบจะเชื่อแล้วว่านางเป็นนายหญิงแห่งตระกูลสูงศักดิ์ผู้มีจิตใจดีงาม

น่าเสียดายที่จ้าวอวี่ถังใช้โย่วอี๋มาข่มขู่นาง

เสิ่นโย่วหนิงรีบคุกเข่าลง แล้วยกน้ำชาให้ “ได้แบ่งเบาภาระให้กับพระชายา ถือเป็นเกียรติของบ่าวแล้ว”

เมื่อเห็นว่านางฉลาดเฉลียวเช่นนี้ จ้าวอวี่ถังก็พยักหน้าพึงพอใจ ทว่า ชานี้ นางไม่อยากดื่มจริงๆ

ก็แค่อนุคนหนึ่ง...

“ลุกขึ้นเถอะ” นางรับน้ำชามาวางไว้ข้างๆ

เสิ่นโย่วหนิงเหลือบมอง แล้วรีบก้มศีรษะลง

จ้าวอวี่ถังชอบท่าทางอ่อนน้อมของนางแบบนี้ “เชื่อฟังดีจริงๆ ขอแค่เจ้ารีบตั้งครรภ์สายเลือดของท่านอ๋อง น้องสาวของเจ้าคนนั้น ข้าย่อมปกป้องนาง”

มาไม้นี้อีกแล้ว