ตอนที่ 11 เจ้าจะเข้าใจเองเมื่อโตขึ้น

เสิ่นโย่วหนิงได้สูญสิ้นสติสัมปชัญญะไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

นางครวญครางเรียกหรงเชวียออกมาอย่างคลุมเครือ “ท่านอ๋อง...”

โทนเสียงในการสวดมนต์ก็เหมือนกับลมหายใจที่จรดรดใส่นาง ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้อย่างบ้าคลั่ง

ลมหายใจของนางเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่นับลูกประคำของคนที่นั่งอยู่บนตั่งก็เคลื่อนไหวเร็วขึ้น ไม่รู้ว่านี่เป็นการปกปิดหรือกระตุ้น

ร่างกายภายใต้เสื้อคลุมบิดเร่าไปตามการเคลื่อนไหวของนิ้วมือ

เพียงแค่อึดใจเดียว หญิงสาวที่อยู่ภายใต้เสื้อคลุมก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา ร่างกายก็เงียบไปในบัดดล

หลังจากได้ปลดปล่อยจนหมดแล้ว เสิ่นโย่วหนิงก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มบนตั่งที่กำลังท่องพระสูตรก็ถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับเขาได้ผ่านมหาสงครามอันยิ่งใหญ่ เสื้อผ้าของเขาก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

ไม่นานนัก หรงเชวียก็ลืมตาขึ้น เขาปรายตามองคนบนพื้นแล้ว ก็ทำสมาธิและเริ่มท่องพระคัมภีร์อีกครั้ง

แต่คราวนี้ ความเร็วในการอ่านเป็นปกติขึ้นมาก

เมื่อเสิ่นโย่วหนิงตื่นขึ้น นางก็นอนอยู่บนเตียงของตัวเองแล้ว

เสิ่นโย่วอี๋ดวงตาบวมแดงนั่งอยู่ที่หัวเตียง

นางพยายามลุกขึ้นปลอบโยนน้องสาว แต่ทั่วทั้งร่างกายของนางเจ็บปวดมากราวกับเพิ่งถูกก้อนหินทุ่มใส่

นางถอนลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

เมื่อเห็นดังนี้ เสิ่นโย่วอี๋ก็ควบคุมน้ำตาของนางไม่ได้อีกต่อไป น้ำตาหลั่งรินออกมาทันที

“ท่านพี่ ทำไมทั้งเนื้อทั้งตัวถึงมีแต่บาดแผลล่ะ ท่าน...ท่านอ๋องทำร้ายพี่หรือ”

หรงเชวียได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพสงครามมาเนิ่นนานแล้ว เวลานี้ เขามักจะทำท่าราวกับไม่ต้องการให้ใครเข้าใกล้ แล้วเสิ่นโย่วอี๋จะไม่กังวลได้อย่างไร

เสิ่นโย่วหนิงทนเห็นนางเศร้าโศกเช่นนี้ไม่ไหว จึงอดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่แสนสาหัสหยัดกายลุกขึ้นนั่ง และปาดน้ำตาให้นาง

“พี่ไม่เป็นไร ท่านอ๋อง...ไม่ได้ทำร้ายพี่ เรื่องพวกนี้...เจ้าจะเข้าใจเองเมื่อโตขึ้น”

ใบหน้าของเสิ่นโย่วอี๋เต็มไปด้วยความกังวล “แต่เทียบกับเมื่อวานแล้ว วันนี้พี่...”

คงไม่สามารถอ้างว่าไม่มีประสบการณ์ได้อีกหรอก