ตอนที่ 10 ทำไม เจ้ายังต้องการให้ข้าช่วยอีกหรือ

แม้จะพูดออกมาเพราะความตื่นตระหนก แต่ความรู้สึกวาบหวิวที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้น้ำเสียงของนางหยาดเยิ้ม ราวกับกำลังหยอกล้อกับอารมณ์ของอีกฝ่าย

หรงเชวียกำนิ้วแน่น เปิดประตูออกโดยไร้ซึ่งความเมตตา

ทันทีที่ลมหนาวหอบหนึ่งข้างนอกประตูพัดผ่านเข้ามา เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งตัว ในสมองผุดภาพของหญิงสาวที่กระแทกกับขอบหน้าต่างคนนั้น

ดังนั้น ในวินาทีที่กำลังจะถูกโยนออกไป นางคว้าคอปกเสื้อของหรงเชวียเอาไว้ และในพริบตาที่เขากำลังจะปล่อยมือ มือและเท้าของนางเกี่ยวกระหวัดรัดรอบกายของอีกฝ่ายราวกับปลาไหล

ยามนี้ เสื้อคลุมที่ห่อหุ้มร่างกายของนางไว้ได้คลายออกมากองอยู่ที่แขนของนางพอดี เผยให้เห็นไหล่กลมมนหอมกรุ่นและแผ่นหลังขาวเนียน

ส่วนกลมกลึงนุ่มนิ่มที่ไม่มองไม่เห็นในขณะนี้ ได้บดเบียดอยู่บนหน้าอกของหรงเชวีย

เพียงพริบตา สิ่งที่พยายามกดรั้งให้สงบลงก็ผงาดตื่นขึ้นอีกครั้งตามสัญชาตญาณ

สมองของหรงเชวียแทบจะระเบิด

เสิ่นโย่วหนิงเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขา

สติสัมปชัญญะของนางที่เพิ่งถูกลมหนาวปลุกให้ตื่นขึ้น ก็ต้องพร่ามัวอีกครั้งเพราะแนบชิดกับร่างกายที่ร้อนผ่าว

แม้แต่กลิ่นที่ช่วยให้จิตใจสงบของไม้จันทน์หอมก็เหมือนเปลวไฟที่ลุกโชนแผดเผาให้นางลืมทุกสิ่งอย่าง

“ท่านอ๋อง ข้างนอกหนาว... ระวังเป็นหวัดนะเจ้าคะ...”

ปากพร่ำบอกว่ากลัวเขาจะเป็นหวัด แต่มือของนางกลับวุ่นวายอยู่บนเสื้อผ้าของเขา

หรงเชวียเพ่งจิต พยายามปลุกสติสัมปชัญญะให้ตื่นขึ้น

เขาเอื้อมมือมาดึงนางออกไปจากตัวเขา

แม้ว่าเสิ่นโย่วหนิงจะกอดเขาไว้แน่น แต่นางจะสู้แรงของหรงเชวียได้อย่างไร

เขาจับแขนนางผ่านเสื้อคลุม แล้วดึงนางออกจากตนราวกับนางเป็นซากไร้ชีวิต แล้วโยนลงบนพื้นอย่างแรงราวกับกำลังระบายความโกรธ

เขาให้โอกาสนางตั้งหลายครั้งหลายครา แต่นางเองกลับไม่รู้จักบังคับตัวเอง ทั้งยังฉวยโอกาสจากหัวใจที่ฝักใฝ่ในธรรมของตนอีก ความผิดนี้ไม่อาจให้อภัย!

หรงเชวียแววตาดุดัน เขายกขาขึ้นเพื่อเตะนางออกไป

ความเจ็บปวดที่แขนทำให้สติของเสิ่นโย่วหนิงกลับมาชัดเจนอีกครั้ง

นางยอมให้เขาเตะออกไปไม่ได้ จ้าวอวี่ถังใช้กระทั่งกลอุบายชั่วช้าอย่างการวางยา หากปล่อยให้หรงเชวียโยนออกไป เกรงว่านางคงคิดว่าตนไร้ประโยชน์ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ถูกโยนเข้าไปในห้องของหรงเชวียก่อนหน้านี้ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว...โย่วอี๋จะเป็นอย่างไร

“ท่าน... ท่านอ๋อง โปรดระงับโทสะด้วย... บ่าว... บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำผิดต่อท่านอ๋อง บ่าวเองก็ต้องกลอุบายของผู้อื่นเช่นกัน ขนาดท่านอ๋องเองก็ยังทนความทุกข์ทรมานจากการถูกวางยาไม่ไหว แล้วบ่าว...ยิ่งยากจะควบคุมตัวเองได้”

เขาควรจะชิงชังคนวางยาถึงจะถูก

ตามคาด เมื่อได้ยินดังนี้ หรงเชวียก็ไม่ได้เตะนางออกไป แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้นางเข้ามาด้านในเช่นกัน

สติของเสิ่นโย่วหนิงก็เริ่มชัดเจนขึ้น เมื่อเห็นเขาไม่เคลื่อนไหว ร่างกายของนางก็ขยับเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว

ยังดีที่ยามนี้นางหมอบอยู่บนพื้น ร่างกายก็ถูกปกปิดอย่างแน่นหนา ทำให้หรงเชวียพอมีโอกาสได้หายใจ

เพราะเหตุใด?

หลังจากนั้นไม่นาน หรงเชวียก็พูดอย่างเย็นชา “ต้องการให้ข้าหาองครักษ์ให้เจ้าสักคนหรือไม่”

คำพูดเหล่านี้ปลุกสติของเสิ่นโย่วหนิงให้ตื่นขึ้นแทบจะในทันที

นางยิ่งกว่าไร้เดียงสาเสียอีก แต่ไหนแต่ไรมา หรงเชวียก็รู้สึกรังเกียจหญิงรับใช้ที่ถูกส่งมายังห้องของเขาอยู่แล้ว นางจึงควรจะล่องลวงเขาทีละขั้นถึงจะถูก

แต่นึกไม่ถึงว่ายาปลุกกําหนัดจะทำให้นางเสียสติไปก่อน นางที่เป็นเช่นนี้จะต่างอะไรกับหญิงรับใช้คนอื่นๆ

หรงเชวียรับรู้ได้ถึงการปฏิเสธของนาง เขาก้มหัวมองนางอย่างเสียมิได้ “ทำไม เจ้ายังจะให้ข้าช่วยเจ้าอยู่อีกหรือ”

เสิ่นโย่วหนิงลดศีรษะลงและไม่พูดอะไร

หรงเชวียถือว่านางยอมรับโดยดุษณี “ข้าจะเลือกให้เจ้าเอง”

แต่ทันทีที่เขาพูดจบ เสิ่นโย่วหนิงก็เอื้อมมือออกไปคว้าแขนเสื้อของเขา “ไม่เอา...”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและไฟปรารถนา