ตอนที่ 9 ท่านอ๋อง ช่วยข้าด้วย ข้าทรมานเหลือเกิน

“อาส์...”

พร้อมๆ กับเสียงอันน่าพิศวาสที่ดังขึ้น เสิ่นโย่วหนิงก็ฉีกกระโปรงผ้าแพรตัวบางบนกายของนาง ความพร่างพราวยามฤดูใบไม้ผลิที่งดงามของนางก็ค่อยๆ เปิดเผยออกมา อล่างฉ่างภายใต้แสงยามกลางวัน

ท่อนแขนเรียวยาวอวดโฉมในอากาศ กระโปรงแพรบางพลิ้วร่วงหลุดออก เหลือเพียงตู้โตวสีชมพูอ่อนที่ยังคงห้อยอยู่บนร่างกายที่นุ่มนิ่ม

เมื่อสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ หรงเชวียจึงลืมตาขึ้น ทันใดนั้น เขาเห็นแววตาที่ฉ่ำเยิ้มของอีกฝ่าย ปลายลิ้นที่เปียกชื้นลิ้มเลียริมฝีปากอยู่ตลอด คอของนางเชิดสูงขึ้น นิ้วซีดขาวราวกับหยกของนางกำลังจะปลดสายตู้โตว

ไม่ต้องจินตนาการก็รู้ว่าภาพต่อจากนี้ไปจะเป็นเช่นไร

“หยุด!”

ใบหน้าของเขามืดมิดราวกับน้ำนิ่ง ตอนนี้เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเสิ่นโย่วหนิง

อีกฝ่ายยังคงคลายปมเชือกออกราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย เมื่อไร้ซึ่งพันธนาการ ตู้โตวที่หลวมโพร่งก็หลุดออกทันที เผยให้เห็นด้านข้างที่โหนกนูน

ลำคอของหรงเชวียเกร็งแน่น เลือดลมของเขาเดือดพล่าน เวลานั้น เขาเลิกสนใจเรื่องความแตกต่างระหว่างชายหญิง พุ่งตัวออกจากตั่งตรงดิ่งไปที่เสิ่นโย่วหนิงอย่างรวดเร็วราวกับคันศร ถอดเสื้อคลุมของตนออก แล้วโยนใส่นางโดยไม่ลังเล

กลิ่นหอมของไม้จันทน์ลอยเข้าสู่จมูกของเสิ่นโย่วหนิง นางสูดลมหายใจเข้าโดยไม่รู้ตัว เกิดเป็นเสียงลมหายใจที่ชัดเจน

ความกดดันทำให้คอของหรงเชวียแข็งเกร็งขึ้น

เขาไม่มองนางอีก แต่ในขณะที่หันหลังกลับ ชายเสื้อด้านในกลับถูกดึงรั้งไว้

เสิ่นโย่วหนิงที่รู้สึกทุกข์ทรมานอยู่ก่อนหน้า อาภรณ์ชิ้นนี้ที่มีกลิ่นของหรงเชวียเสมือนเชื้อไฟราดลงบนกองเพลิง นางรู้สึกทรมานราวกับมีมดนับหมื่นตัวไปคลานอยู่บนร่างกายของนาง

“ท่านอ๋อง ช่วยข้าด้วย ข้าทรมานเหลือเกิน...”

เสียงสั่นเครือเจือปนไปด้วยกลิ่นอายของความออดอ้อน เสมือนหนึ่งขนนกจำนวนนับไม่ถ้วนที่กวาดไปทั่วทั้งหัวใจของหรงเชวียพร้อมๆ กันและล้อเลียนสมาธิของเขาอย่างต่อเนื่อง

เช่นเดียวกับเขาเมื่อวานนี้ นางโดนวางยา

เพื่อยั่วเขาแล้ว นางช่างมีความพยายามเสียจริง ใช้แม้กระทั่งวิธีการต่ำช้าเช่นนี้กับตัวเอง!

“ปล่อยมือ!”

หรงเชวียพูดอย่างเย็นชา ในน้ำเสียงระคนไปด้วยความเดือดดาล สีหน้าของเขาน่าเกลียดมาก

ชายเสื้อในมือของเสิ่นโย่วหนิงถูกเขากระชากหลุดออกทันที แต่นางในตอนนี้ราวกับถูกไฟแผดเผา ทรมานจนเจียนจะตาย ไหนเลยจะมาสนใจคำสัญญาก่อนหน้านี้