ตอนที่ 8 ข้าทนเจ้ามานานแล้ว!

“วางลง ข้าจัดการเอง!”

หรงเชวียขมวดคิ้วพยายามอดกลั้น น้ำเสียงที่แหบแห้งระคนไปด้วยความไม่พอใจ

เสียงที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้เสิ่นโย่วหนิงตกใจจนตัวสั่น

อาหารเจในมือก็สั่นตาม น้ำแกงจำนวนไม่น้อยที่อยู่ภายในสาดกระเซ็นโดนเสื้อผ้าของหรงเชวีย ทิ้งรอยคราบเอาไว้เด่นชัด

หนังตาของเสิ่นโย่วหนิงกระตุก แต่ทันใดนั้น นางก็สบตากับหรงเชวีย

ราวกับว่านางได้สัมผัสถึงสัตว์ร้ายที่กำลังกดเก็บรังสีสังหาร นางรู้สึกจุกขึ้นมาในลำคอทันที

“ขอ ขออภัยเจ้าค่ะ บ่าวไม่ได้ตั้งใจ...”

ในขณะที่พูด นางก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้หรงเชวีย

เมื่อมือไม้ปัดป่ายไปมา เสื้อผ้าที่เป็นระเบียบของหรงเชวียเริ่มยุ่งเหยิงวุ่นวาย

ผิวพรรณขาวนวลส่ายไปมาอยู่ตรงหน้า หรงเชวียไม่สามารถระงับไฟที่ลุกโชนขึ้นในใจได้ เขาคว้าข้อมือนางอย่างแรงทันที

“เจ้ากำลังทำอะไร!”

เสิ่นโย่วหนิงจ้องมองเขาอย่างงุนงง หางตาเริ่มแดงขึ้นมาอีกแล้ว “ข้าคิดจะช่วยท่านอ๋อง...”

เมื่อพูดไปได้ครึ่งหนึ่ง นางก็รู้สึกได้ถึงไอร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากมือของอีกฝ่าย

เป็นไอร้อนที่แปลกประหลาด

“ข้าจัดการเอง”

ใบหน้าของหรงเชวียเย็นชา ในขณะที่เขาปล่อยมือเพื่อไปหยิบผ้าเช็ดหน้า จู่ๆ ร่างร่างหนึ่งก็ล้มใส่เขาทันที

คิ้วของเขาขมวดปมแน่น

ยังไม่ทันจะเบี่ยงตัวหลบ เสิ่นโย่วหนิงก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว

บังอาจ!

เพิ่งจะพูดอยู่หยกๆ ว่าขอหนทางรอด หากนี่ไม่ใช่การยั่วยวน แล้วคืออะไร!

หรงเชวียกำลังจะบันดาลโทสะ แต่เรียวแขนขาวนวลของเสิ่นโย่วหนิงกลับเกี่ยวกระหวัดรอบคอของเขาราวกับผ้าไหม กลิ่นนมจางๆ ที่แสนจะเย้ายวนลอยเข้าไปในจมูกและทะลวงสู่สมองของเขาทันที

เขานิ่งอึ้งไม่ได้โต้ตอบอยู่ชั่วขณะ

ในยามนี้ เสิ่นโย่วหนิงรู้สึกเพียงว่ามีอะไรบางอย่างกำลังขับเคลื่อนอยู่ในร่างกาย ราวกับนางไม่สามารถควบคุมวิญญาณของตนเองได้ นางอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปอิงแอบชายหนุ่มตรงหน้า

ไออุ่นจากลมหายใจพ่นใส่ข้างใบหน้าของหรงเชวียเป็นระยะๆ ทันใดนั้น น้ำเสียงที่ออดอ้อนและนุ่มนวลขึ้นก็ดังขึ้นอย่างจวนเจียนจะขาดใจ “ท่านอ๋อง ท่านขยับเข้ามาใกล้บ่าวอีกนิดได้ไหมเจ้าคะ...”