ตอนที่ 2 บ่าวนำนมวัวมาให้ท่านเจ้าค่ะ

แม้หญิงสาวจะไม่เต็มใจ แต่นางกลับสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง แล้วสะอื้นไห้วิ่งหนีไป

ยังไม่ทันที่เสิ่นโย่วหนิงจะได้สติ มือของนางก็รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้ง

ที่แท้ก็ถ้วยกระเบื้องเคลือบที่เต็มไปด้วยน้ำ

“ที่เหลือก็ฝากด้วย เจ้ารู้อยู่แล้วว่าควรทำอย่างไร จำไว้ว่านี่คือนมวัว อย่าเผลอพูดอะไรผิดล่ะ” ภายในลานกว้างมืดสลัว ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่นมซุยดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

เสิ่นโย่วหนิงพยักหน้า นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในเรือนอย่างอาจหาญ

“ต๊อก ต๊อก ต๊อก...”

เสียงเคาะปลาไม้[1]ที่เร็วรัวและยุ่งเหยิงทำให้นางรู้สึกอึดอัด

ภายใต้แสงเงา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนตั่งมีรูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังตั้งตรงตระหง่านราวกับขุนเขา ชายเสื้อคลุมตัวยาวสีทองเข้มแผ่สยายกางออก

ควันธูปสีเทาลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง

บรรยากาศที่เคร่งเครียดขัดแย้งกับเปลวเทียนและพระพุทธโบราณอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับเข้ากันกับเจ้าของร่างได้อย่างลงตัว

เช่นนั้นแล้ว... เขาได้พบเจอกับสิ่งใดมา ถึงได้เปลี่ยนไปเยี่ยงนี้

ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู น้ำเสียงโกรธเกรี้ยวของอ๋องติ้งหนานก็ดังกระแทกขึ้นมา “บอกให้ไสหัวไป ไม่ได้ยินหรือ!”

ความรู้สึกจุกแน่นพุ่งขึ้นในลำคอ มือที่กำลังแหวกกระโปรงบางพลิ้วชะงักหยุด ในขณะเดียวกัน นางก็เหลือบไปเห็นคราบเลือดที่ยังไม่แห้งบนบานหน้าต่าง

คราวนี้ เสิ่นโย่วหนิงไม่กล้าทำอะไรเกินเลย

เวลานี้ หากยังฝืนยั่วยวนเขาอยู่อีก เกรงว่าจุดจบคงจะเลวร้ายยิ่งกว่าหญิงสาวเมื่อสักครู่นี้เสียอีก

นางจะตายก่อนทำการศึกไม่ได้

“ท่านอ๋อง บ่าวนำ...นมวัวมาให้ท่านเจ้าค่ะ”

เสิ่นโย่วหนิงลดสายตาลงและเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง นางวางถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างตั่ง

นางมีน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งในยามนี้ ความระมัดระวังกลับเพิ่มจริตยั่วยวนลงไปโดยไม่รู้ตัว

เมื่อหรงเชวียที่กำลังหลับตาแน่นได้ยิน เขาสัมผัสได้ถึงเลือดลมที่ไหลเวียนอยู่ในกายกำลังเดือดพล่านชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บริเวณท้องน้อยก็เกร็งหน่วงขึ้นมาดื้อๆ

ให้ตายเหอะ!

เขาเกร็งไปทั้งร่างกาย มือที่หมุนลูกประคำไม้จันทน์แดงก็ขยับเร่งความเร็วขึ้นทันทีเช่นกัน

เมื่อไม่ได้ยินปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ เสิ่นโย่วหนิงจึงเงยหน้าขึ้น

โดยไม่คาดคิด นางสบสายตาเข้ากับหรงเชวียที่ลืมตาขึ้นมาพอดี

ดวงตาดำขลับ เรียวยาว ปลายหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ในยามนี้ถูกฉาบย้อมกลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับปีศาจร้ายที่ไร้ถ้อยคำจะพรรณนา