ตอนที่ 3 ใครให้เจ้าถอดเสื้อผ้าออก? !

ไม่!

นางไม่อาจนั่งรอความตายได้!

เสิ่นโย่วหนิงยกเท้าวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยไม่ลังเล แต่เมื่อก้าวออกไปได้เพียงไม่กี่ก้าว นางก็หยุดกะทันหัน

ไม่ว่าผงปลุกกำหนัดนี้จะเป็นฝีมือของผู้ใด แต่นี่เป็นโอกาสของนางแล้ว!

เสิ่นโย่วหนิงระงับความกลัว พลางบังคับตัวเองให้เงยหน้าขึ้นมองเขา “ถวายพระพรท่านอ๋อง...”

น้ำเสียงนุ่มนวลสั่นเครือ ท่าทางถวายพระพรก็ถูกต้องตามขนบธรรมเนียม

แต่ดวงตาดอกท้อคู่นั้นกลับเปล่งประกายแวววับ ราวกับตะขอที่พร้อมจะตวัดกวัดเกี่ยวอีกฝ่าย

เลือดของหรงเชวียเดือดพล่าน น้ำเสียงของนางเสมือนหนึ่งเชื้อไฟที่สาดเข้าไปในกองเพลิง

เขาจ้องมองนางเขม็ง ลูกประคำไม้จันทน์แดงในมือแทบจะแหลกเป็นผุยผง

หัวใจของเสิ่นโย่วหนิงเต้นรัว ประหนึ่งมีหนามแหลมจ่ออยู่ข้างหลัง นางไม่อาจเดินหน้าหรือก้าวถอยหลังได้อีก

“ทะ...ท่านอ๋อง”

“หุบปาก!”

ความอดทนของหรงเชวียถึงขีดจำกัดแล้ว เสียงของเขาแหบแห้งราวกับมีผงฝุ่นจำนวนนับไม่ถ้วนเจือปนอยู่

เขาพ่นลมหายใจออกมา แล้วขยับเข้าใกล้นาง

ขาสองข้างของเสิ่นโย่วหนิงอ่อนแรงไปหมด ยังไม่ทันที่นางจะได้สติ นางก็ทรุดลงไปกองบนพื้นแล้ว

“ท่านอ๋อง ท่านโดนวางยา บ่าว...บ่าวมีวิธี!” หางตาของนางฉาบย้อมไปด้วยสีแดง แลดูน่าสงสาร

หรงเชวียชะงักฝีเท้า เมื่อได้ยินถ้อยคำของนาง ก็พลันนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวคนก่อนได้ทำ เขาขว้างกระถางธูปหอมออกไปด้วยความเดือดดาล

กล้าใช้แผนการชั่วร้ายกับเขา รนหาที่ตายแท้ๆ!

แม้จะถูกคั่นด้วยหน้าต่าง แต่เสิ่นโย่วหนิงยังคงได้ยินเสียงกระถางธูปหอมตกกระแทกพื้นอย่างชัดเจน นางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและก้มตัวลงให้ต่ำกว่าเดิม

“เจ้ามีวิธีอะไร...”

เมื่อหรงเชวียหันกลับมาและเห็นท่าทางเช่นนี้ของนาง ภาพตรงหน้าที่กำลังจะชัดเจนก็พร่าเลือนขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวผู้นี้ช่างหน้าด้านไร้ยางอายเสียจริง!

เสิ่นโย่วหนิงที่ก้มตัวลงกึ่งหนึ่งจะรู้ได้อย่างไรว่าตอนนี้ตนเองน่าตื่นตาขนาดไหน

ถัดลงไปจากคอขาวนวลเนียนของนางคือความล้นปรี่ที่แทบทะลัก กระโปรงผ้าแพรโปร่งบางยิ่งเพิ่มความโดดเด่นให้บริเวณนั้นของนาง ในขณะที่เบื้องล่างใต้เอวกลับเรียวบางราวกับต้นหลิว

ช่างทิ่มแทงสองตาของหรงเชวียเสียเหลือเกิน

เสิ่นโย่วหนิงหอบหายใจด้วยความกระวนกระวาย ทำให้พื้นที่ที่ผ้าแพรบดบังไม่มิดยิ่งกระเพื่อมขึ้นลง พิษของมันรุนแรงเสียยิ่งกว่ายาปลุกกำหนัดเป็นไหนๆ