ตอนที่ 4 ได้แก้ปัญหาให้ท่านอ๋องแล้ว

เนื้อกายเปลือยเปล่าบดเบียดแนบชิดกัน

การกินหญ้าหิมะทำให้เสิ่นโย่วหนิงไวต่อความรู้สึกอยู่ก่อนแล้ว แล้วการสัมผัสแบบนี้ ยิ่งทำให้น้ำไหลออกมาเป็นจำนวนมากจนล้นเข้าสู่เสื้อคลุมตามแนวอกของนาง พวงแก้มของนางเป็นสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย

หรงเชวียหาใช่ท่อนไม้ เขาย่อมสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของนางอย่างชัดเจน รวมถึงกลิ่นนมจางๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายอันบอบบาง

การยั่วยวนที่มาโดยไม่ได้ตั้งใจ

เขากัดฟันแน่น แต่ท้องน้อยกลับร้อนรนไม่เป็นสุข

เสิ่นโย่วหนิงจะกล้าทับหรงเชวียอยู่อย่างนี้เสียที่ไหน นางรีบบิดตัวลุกขึ้นด้วยความตกใจและหวาดกลัว ร่างกายสั่นเทาไปหมด

ร่างกายที่รุ่มร้อนลุกขึ้นพรวดพราด วัสดุของเสื้อผ้ายิ่งทำให้เกิดการเสียดสี

ลมหายใจของหรงเชวียถี่รัวขึ้น เขารู้สึกราวกับร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟ!

ไหนผู้หญิงคนนี้บอกว่านางไม่ได้ยั่วเขา!

“อย่าขยับ!”

เขาบีบแขนของเสิ่นโย่วหนิงเอาไว้ แต่แรงอันมหาศาลแทบจะบีบข้อมือของนางให้แหลกสลาย

“โอ๊ยยย...”

เสิ่นโย่วหนิงเจ็บจนร้องออกมา เสียงของนางจวนเจียนจะคร่าชีวิตของเขาแล้ว!

สายตาของหรงเชวียเริ่มพร่าเลือนอีกครั้ง ภายในปากแห้งผากไปหมด มือของเขาฉีกกระโปรงผ้าแพรตัวบางของเสิ่นโย่วหนิงอย่างไร้การควบคุม

เสียง “แคว่ก” ปลุกให้สติของนางตื่นขึ้น

ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว!

หากให้ท่านอ๋องแตะต้องนางจริงๆ เกรงว่านางอาจจะจบชีวิตลงภายใต้ร่างกายของเขา!

เสิ่นโย่วหนิงชักมือกลับ พลางระงับความรู้สึกอับอาย แล้วคลานขยับขึ้นหน้าไปเล็กน้อย ก่อนที่หรงเชวียจะทันได้ตอบสนอง นางก็จับบริเวณที่ปลดปล่อยน้ำแล้วจ่อที่ปากของเขาทันที

ในขณะที่ความนุ่มนวลอย่างที่สุดสัมผัสกับปลายลิ้นของเขา จิตใจของหรงเชวียก็กลายเป็นความว่างเปล่าราวกับว่ามันได้ไปกระตุ้นต่อมประสาทที่ไวต่อความรู้สึก เขารู้สึกถึงความสุขที่แผ่มาจากเลือด และผ่อนคลายขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“อาส์...”

ทว่า ร่างกายอันอ่อนนุ่มของเสิ่นโย่วหนิงจะทนต่อการกระทำดังกล่าวได้อย่างไร นางรู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วร่างกายทันที

นางยกลำคอที่ขาวราวหิมะขึ้นครางออกมาเบาๆ

ร่างกายส่วนล่างค่อยๆ เกิดความรู้สึกบางอย่าง นางอดไม่ได้ที่จะบิดเอวบางไปมาและถูไถกับบริเวณที่รู้สึกอัดอั้นอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานนักก็รู้สึกถึงแก่นกายที่แข็งขึ้นใต้ร่มผ้า

สิ่งนี้ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกของเสิ่นโย่วหนิง นางทรมานจนครางออกมาไม่หยุด กระโปรงผ้าแพรบางเบาของนางก็หลุดร่วงลงมา เผยให้เห็นทิวทัศน์ที่ไร้พรมแดน

แต่หรงเชวียในยามนี้เริ่มได้สติ ภายในร่างกายก็สงบลง ไม่ได้รู้สึกรุ่มร้อนจนทนไม่ไหวเหมือนเมื่อสักครู่อีกแล้ว