ตอนที่ 5 ต่อหน้าท่านอ๋อง ก็เป็นเช่นนี้หรอกหรือ?

เมื่อเสิ่นโย่วหนิงกลับมาถึงเรือนหลังเล็กของนาง เทียนในห้องยังคงส่องสว่างอยู่

ร่างร่างหนึ่งยังเอนกายอยู่บนตั่ง

นางค่อยๆ ก้าวฝีเท้าเข้าไปอย่างแผ่วเบา ก่อนจะปลุกให้อีกฝ่ายตื่นขึ้น

ดรุณีน้อยบนตั่งลืมตาขึ้นด้วยความงัวเงีย เมื่อเห็นเสิ่นโย่วหนิงกลับมา นางก็พรวดพราดลุกขึ้น “ท่านพี่ ท่านพี่กลับมาเสียที...”

ถ้อยคำยังไม่ทันจบ นางก็เห็นรอยแดงบนร่างกายของอีกฝ่ายในระยะใกล้ เบ้าตาของนางเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยพลัน “ท่านพี่ ท่านอ๋องทำ...ทำร้ายท่านหรือ”

หัวใจของเสิ่นโย่วหนิงอ่อนลง นางลูบศีรษะของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “เปล่าหรอก อย่าเดาไปเรื่อย ท่านอ๋องแค่ไม่มีประสบการณ์ พี่ไม่เป็นไร”

ในจวนแห่งนี้ โย่วอี๋น้องสาวเป็นญาติเพียงคนเดียวของนาง และก็เป็นคนเดียวที่ห่วงใยนางอย่างแท้จริง

แต่ความจริงที่หรงเชวียไม่ได้แตะต้องนางนั้น ไม่อาจพูดออกไปได้ น้องสาวเป็นคนบริสุทธิ์ไร้เดียงสา หากมีคนคิดร้าย ก็อาจลงมือจากน้องสาวก็เป็นได้...

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าจะหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นได้ นางต้องหาทางเลี้ยงดูน้องสาวให้เป็นอย่างดี

“จริงหรือท่านพี่ ข้าได้ยินว่าท่านอ๋องถูกคนวางยา มัน...มัน...”

เสิ่นโย่วอี๋สะอึกสะอื้น เบ้าตาของนางแดงขึ้นอีกครั้ง นางไม่สามารถพูดออกมาได้เต็มประโยค ในแววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกปวดใจ

เสิ่นโย่วหนิงรู้ว่านางต้องการพูดอะไร เพียงแต่นางไม่คิดว่าเรื่องนี้จับแพร่กระจายได้เร็วขนาดนี้ ในตอนนั้นนางแค่หาข้อแก้ตัวเพื่อให้คนอื่นคิดเองเออเอง

เมื่อเข้าไปในห้องแล้ว เสิ่นโย่วหนิงก็เตรียมน้ำอาบ

ทันทีที่ถอดเสื้อคลุมออก นางก็พบว่าบริเวณหน้าอกของนางเปียกชื้น แม้แต่เสื้อคลุมก็เปียกโชก โชคดีที่โย่วอี๋ไม่ทันได้สังเกตเห็น ไม่เช่นนั้นนางต้องเอ่ยถามอย่างแน่นอน

เมื่ออุณหภูมิของน้ำถึงระดับที่เหมาะสม เสิ่นโย่วหนิงคราง “ซีดส์” ขึ้นมาเบาๆ

ทันทีที่ก้มลงมอง บริเวณนั้นแดงและบวมอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นโย่วหนิงพลันนึกถึงความรู้สึกจากสัมผัสของหรงเชวียขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความอบอุ่นภายใต้ความอ่อนโยนได้โอบอุ้มความรู้สึกทุกข์ทรมานของนาง ความรู้สึกราวกับวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไป

อาการปวดบวมชัดขึ้นเรื่อยๆ นางพิงขอบอ่างไม้แล้วค่อยๆ บีบเค้นอย่างระมัดระวัง นางรู้สึกสบายตัวขึ้นมากจนอดไม่ไหวที่จะร้องครางออกมาเบาๆ