ตอนที่ 6 ดื่มสิ เจ้าไม่เข้าใจหรือ

เสิ่นโย่วหนิงรีบเปลี่ยนเสื้อคลุม แล้วเดินตามแม่นมชุยไปยังเรือนฝั่งตะวันออก

ก่อนที่จะมายังจวนอ๋อง นางเคยได้ยินว่าพระชายาติ้งหนานแต่งเข้าจวนอ๋องมาสามปีแล้ว ไม่เคยได้ออกไปไหน นางรอจนกระทั่งอ๋องติ้งหนานกลับมา แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยินดีที่จะแตะต้องนางเลย

เรื่องนี้ แม้จะไม่มีใครกล้าพูดถึงอย่างเปิดเผย แต่ชาวบ้านบนท้องถนนในตรอกซอกซอยต่างก็รู้กัน

หากไม่เช่นนั้นแล้ว บิดาของนางคงไม่ส่งนางมาเป็นเครื่องบูชายัญที่จวนอ๋องตั้งแต่อายุยังน้อยหรอก

ในขณะที่ความคิดลอยออกไปไกล เสิ่นโย่วหนิงก็มาถึงเรือนเฟิงซวงแล้ว

ทันทีที่นางก้าวผ่านธรณีประตู กลิ่นยาก็แทงทะลุผ่านปลายจมูกของนาง

ในขณะที่นางเข้ามา คนที่อยู่ด้านในชายคาก็ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากกระแอมไอเบาๆ

เมื่อเงยหน้าขึ้น เสิ่นโย่วหนิงก็ได้เห็นหญิงสาวในตำแหน่งที่นั่งหลักอย่างชัดเจน

ชุดคลุมผ้าแพรต่วนที่ประดับประดาไปด้วยดิ้นด้ายสีทองและเงินเสริมให้นางดูสูงศักดิ์มีสง่าราศี แม้ว่ารูปร่างจะไม่ได้ชวนให้ตื่นตะลึง แต่ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกคลายใจ เพียงแต่ใบหน้าของนางซีดขาวราวกับคนป่วยหนัก

ดวงตาคู่นั้นสงบและอ่อนโยนราวกับน้ำในทะเลสาบที่ไร้ระลอกคลื่น

เสิ่นโย่วหนิงไม่กล้ามองนาน นางทำความเคารพและยกน้ำชา

“ได้ยินว่าเมื่อคืนเจ้าทำให้ท่านอ๋องศีลขาด เจ้าทำได้อย่างไร” จ้าวอวี่ถัง พระชายารับชาจากนางขึ้นยกจิบช้าๆ

เสิ่นโย่วหนิงกะพริบตาปริบๆ อย่างร้อนตัว ริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อย ไม่รู้ควรจะเริ่มจากตรงไหน

นางไม่คิดว่าพระชายาจะถามรายละเอียดเช่นนี้

ทั้งๆ ที่เรื่องแบบนี้ไม่ควรจะ...

“หืม?”

ดวงตาของจ้าวอวี่ถังกวาดไปทั่วใบหน้าของนาง ตั้งแต่คิ้วงามงอนชวนหลงใหลจนถึงรูปร่างที่เย้ายวนใจ ในที่สุดก็ผุดรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมาอย่างชวนให้ขบคิด

“ท่านอ๋องถูกวางยา...”

ทันทีที่เสิ่นโย่วหนิงอ้าปากพูด ก็เห็นนิ้วอันซีดเซียวของพระชายาจรดลงมาที่คอของตน แล้วค่อยๆ เคลื่อนที่จนหยุดบริเวณที่อวบอัดที่สุด

“มันใช้ได้ผลจริงๆ”

แค่สะกิดเบาๆ เพียงสองครั้ง จุดที่ไวต่อความรู้สึกของเสิ่นโย่วหนิงเปียกชื้น ดูเหมือนว่าซึมออกมาด้านนอกด้วย

นางรู้สึกได้ชัดเจน หูของนางก็แดงก่ำขึ้นทันที

“ทำได้ดี”