ตอนที่ 11 ใครก็อย่าได้คิดรังแกหม่ามี้!

มั่วเป่าถอนสายตากลับมา และจ้องไปที่คนกลุ่มนั้นด้วยสีหน้านิ่งเฉย “รู้แล้ว พวกคุณไปเถอะ”

“อ๋า? ไป? แต่...”

“จะให้ผมโทรหาแด๊ดดี้ไหม” มั่วเป่าพูดจาเลียนแบบท่าทางจริงจังของฮั่วอิ้น

เป็นผลให้คนกลุ่มนั้นปิดปากเงียบทันที หลังจากนั้นมั่วเป่าก็เห็นพวกเขาชำเลืองมองกันไปมา วินาทีถัดมา พวกเขาก็จากไปจริงๆ

มั่วเป่า “...”

น่าทึ่ง เจ้าวัตถุโบราณตัวน้อยนี้มีอำนาจมากขนาดนี้เชียว!

มั่วเป่าเดินเข้าไปในห้องเพรสซิเดนสูทอย่างได้ใจ แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือเหตุผลที่คนเหล่านี้เชื่อฟังฮั่วอิ้น เป็นเพราะในตระกูลฮั่ว หากใครก็ตามที่ทำให้ทายาทตัวน้อยไม่พอใจ นอกจากฮั่วซือเจวี๋ยแล้ว ยังมีคุณท่านฮั่วที่จะมาเอาเรื่องพวกเขาอีก

นี่มันล้อเล่นได้หรือ ความโหดสองเท่าเลยนะ!

ดังนั้น การหลีกหนีจึงเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว!

มั่วเป่าเดินเข้าไปด้านในโดยไม่สนใจจะชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามของห้องเพรสซิเดนสูทในโรงแรมชั้นนำระดับโลก แต่เริ่มมองหาแม่ของเขาทันที

“หม่ามี้?”

“ใครน่ะ”

ยังดีที่แม่ตอบรับทันทีที่เขาเรียก ทันใดนั้น เขาก้าวขาสั้นๆ ของเขาวิ่งไปทางต้นเสียงด้วยความดีใจ

“หม่ามี้? เอ๋? เป็นอะไรไปฮะ”

“โอ้! มั่วมั่ว มาได้ยังไงน่ะ หาที่นี่เจอได้ยังไง มีใครเห็นลูกไหม รีบหนีไป ที่นี่อันตรายมาก!”

เวินสวี่สวี่กำลังนั่งกอดเข่าซ่อนตัวอยู่หลังโซฟา ทันทีที่ได้ยินเสียงของลูกชาย เธอรีบลุกขึ้นจนลืมเช็ดน้ำตาที่ไหลออกจากหางตา

เมื่อมั่วเป่าเห็น ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที!

“หม่ามี้ ใครรังแกหม่ามี้ฮะ ไอ้คนนิสัยไม่ดีคนนั้นเหรอ”

“ไม่มีจ้ะ มั่วมั่ว แม่ไม่เป็นไร ลูกมาที่นี่ได้ยังไง มาช่วยแม่หรือ พวกเรารีบไปกันเถอะจ้ะ”

เวินสวี่สวี่รีบส่ายศีรษะและปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว เธอกำลังจะหนีไปพร้อมเด็กน้อยคนนี้

แต่มั่วเป่าในเวลานี้กำลังเดือดมาก!

ไอ้คนนิสัยไม่ดี กล้าดียังไงมารังแกหม่ามี้ของเขา เขาจะไม่มีวันยอมปล่อยไปหรอก ผู้หญิงที่เขาเวินฉีมั่วคิดจะปกป้อง ไม่ใช่ใครก็คิดจะรังแกได้ง่ายๆ

เจ้าเด็กน้อยห้าขวบกวาดตามองภายในห้องอย่างโกรธจัด จากนั้นจึงไปที่โต๊ะชาแล้วหยิบปากกาขึ้นมา

เวินสวี่สวี่ “มั่วมั่ว ลูกจะทำอะไร”

มั่วเป่า “ไม่มีอะไรฮะ แค่ฝากข้อความไว้แค่นั้น”

จากนั้นมือน้อยๆ ก็จรดปากกาลงบนแผ่นกระดาษ แล้วเขียนด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว

‘You\'redead!’ (แกตาย!)