ตอนที่ 10 หม่ามี้หายไปแล้ว

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง มั่วเป่าก็มาถึงโรงแรมฮิลตัน

แม้ว่าเขาจะฉลาด แต่อย่างไรก็ตาม เขายังเป็นเด็กน้อย กว่าจะมาถึงโรงแรมอย่างราบรื่นก็ต้องเสียเวลาไปนิดหน่อย

แต่ก็ยังโชคดีที่ตอนมาถึง เขาได้เห็นรถที่พาแม่มาจอดอยู่ที่ลานจอดรถ เขาดีใจมากจึงรีบเข้าไปในล็อบบี้โรงแรม

“พี่สาวคนสวย รบกวนถามหน่อยฮะว่ารถที่จอดอยู่ข้างนอกเป็นของใครหรือ”

เด็กน้อยที่เพิ่งจะห้าขวบพยายามเขย่งเท้าชะเงื้อมองเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของโรงแรม เมื่อพี่สาวที่หน้าเคาน์เตอร์ก้มลง ก็เห็นหนุ่มน้อยหน้าตาหล่อเหลาเหมือนหลุดออกมาจากภาพวาดคนหนึ่ง

นี่...คุณชายตัวน้อยที่อาศัยอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมไม่ใช่หรือ?

หญิงสาวเบิกตาด้วยความตกใจ “คุณ...คุณชายน้อยฮั่ว ทำไมคุณถึงมาอยู่ตรงนี้ได้คะ เมื่อกี้คุณเพิ่ง...ไปที่ห้องอาหารไม่ใช่หรือ”

หืม?

คุณชายน้อยฮั่ว?

มั่วเป่าที่ฉลาดเป็นกรดก็ฟังออกถึงสิ่งผิดปกติได้ทันที

ดังนั้นเขาจึงรีบยื่นแขนขาน้อยๆ ของเขาปีนขึ้นไปบนเก้าอี้สูงข้างๆ แล้วยื่นหน้าตายิ้มแย้มไปตรงหน้าพี่สาวคนสวย

พี่สาวคนสวยหน้าแดงแล้ว

“ใช่แล้ว ผมเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้ ว่าแต่พี่สาวรู้หรือเปล่าฮะ ว่ารถใครที่จอดอยู่ข้างนอก”

“นั่นรถของพวกคุณไม่ใช่เหรอคะ พ่อของคุณเพิ่งนั่งกลับมานี่นา”

พี่สาวคนสวยงงแล้ว

เมื่อได้ยินแบบนี้ ใบหน้ากลมๆ ของมั่วเป่าก็ยิ้มร่า “อ้อฮะ ขอบคุณพี่สาวคนสวยมากเลย ผมไปก่อนนะ”

“ไป? จะไปไหนเอ่ย ตรงนี้อันตรายเกินไป พี่พาไปที่ห้องอาหารดีกว่า ประเดี๋ยวคุณพ่อหาหนูไม่พบจะตกใจได้”

หญิงสาวค่อนข้างมีความรับผิดชอบ ทันทีที่ได้ยินมั่วเป่าพูดว่าจะไป เธอกลัวเขาจะเดินออกจากโรงแรมแล้วหลงทาง เธอจึงคิดจะไปส่งเขาที่ห้องอาหาร

อย่างไรก็ตาม เวลาแบบนี้ มั่วเป่าจะยอมให้เธอไปส่งได้อย่างไร

ในเมื่อเธอคิดว่าเขาเป็นคุณชายน้อยตระกูลฮั่วแล้ว เขาจะต้องไปดูด้วยตาของตัวเองว่าคุณชายน้อยตระกูลฮั่วตัวจริงหน้าตาเป็นอย่างไร

เขาจำได้ ที่โรงเรียนอนุบาลเมื่อวานนี้ คุณครูเอารูปถ่ายออกมาแล้วบอกว่า เด็กคนนี้ที่หน้าตาเหมือนกับเขากำลังจะย้ายมาที่โรงเรียน และชื่อของเขาคือฮั่วอิ้น!

แล้วยัง เมื่อคืนนี้หลังจากกลับบ้าน เขายังแฮ็กคอมพิวเตอร์ของครูใหญ่เพื่อค้นข้อมูล ที่อยู่ของเขาก็คือชั้นบนสุดของโรงแรมฮิลตัน

มั่วเป่าวิ่งเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก ไม่นานนัก เขาก็มาถึงร้านอาหารตะวันตกบนชั้นสี่ของโรงแรม

“ลุงหลิน เมื่อไรพวกเราจะกลับบ้านกันครับ”

ในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างตระการตา ฮั่วอิ้นในชุดสูทตัวน้อยนั่งตัวตรง มีผ้าเช็ดปากผืนหนึ่งอยู่ที่บริเวณอก เขาไม่กินสิ่งที่อยู่ข้างหน้า แต่กลับทำหน้าหงุดหงิดเอ่ยถามผู้ช่วยเสี่ยวหลินว่าเมื่อไรเขาถึงจะกลับประเทศได้

เด็กคนนี้ต่างไปจากมั่วเป่าอย่างสิ้นเชิง