ตอนที่ 15 นั่นคือเด็กน้อยอีกคน...

สิ่งที่เธอพูดไม่ผิดเลย ตอนนั้นที่เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับมา ต่อหน้าพ่อของเขา เขาเอาแต่พูดว่าเขารักเธอและจะแต่งงานกับเธอ แล้วตอนนี้กลับพาเธอกลับไปด้วย เขาไม่กลัวจริงๆ หรือว่า เธอจะทำให้เขาและผู้หญิงคนนั้นต้องจบลง

แต่ทันทีที่คำพูดของเธอสิ้นสุด ผู้ชายเลวคนนี้ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

“คุณน่ะหรือ ผมจะบอกคุณให้นะ เวินสวี่สวี่ อย่าคิดว่าตัวเองดีนักเลย ในสายตาของผม คุณจะตายหรือไม่ก็ไม่ต่างกันหรอก หากว่าวันนี้คุณไม่ปรากฏตัว ผมก็แค่เอาศพคุณกลับไปด้วย ก็เหมือนกันนั่นแหละ”

ม่านตาสีแดงของปีศาจร้ายตนนี้สะท้อนแสงเย็นยะเยือก ทุกถ้อยคำคมกริบจนไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์ ทิ่มแทงจนจิตใจของคนต้องสั่นสะท้าน

เวินสวี่สวี่กำหมัดแน่นจนมือเป็นสีขาว เธอหลับตาลง ในที่สุดเธอก็ไม่พูดอะไรอีก

ห้าปีแล้ว เธอยังหวังอะไรอยู่อีก

หวังว่าเขาจะพูดจาดีๆ กับเธออย่างคนคนหนึ่งได้ไหม

เวินสวี่สวี่ถูกพาลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เรือก็แล่นออกจากท่าและออกเดินทางอย่างเป็นทางการ

ที่แท้ เรือลำนี้เป็นพาหนะสำหรับพวกเขาที่จะเดินทางกลับในครั้งนี้

เวินสวี่สวี่ไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้มาก เธอรู้ดีว่าเธอหมดหนทางจะดิ้นรนขัดขืนแล้ว หลังจากที่ถูกขัง เธอพับเสื้อผ้าและนอนบนเตียงเล็กๆ ข้างใน หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ผล็อยหลับไป

“คุณชายน้อย ไม่ได้นะครับ มันอันตรายมาก คุณชายน้อย...”

“หุบปาก! ถอยออกไป!”

เมื่อเวินสวี่สวี่ตื่นขึ้นอีกครั้งจากความรู้สึกหิวโหย และเสียงเอะอะวุ่นวายข้างนอก

คลับคล้ายคลับคลาว่าเธอยังได้ยินเสียงเด็กน้อย

เสียงเด็ก?

เวินสวี่สวี่ลืมตาขึ้นทันที และในวินาทีนั้น สติของเธอก็ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ใช่ฮั่วอิ้นหรือเปล่า

พวกของฮั่วซือเจวี๋ยอยู่บนเรือลำนี้ทั้งหมด พวกเขากำลังเดินทางกลับ หากฮั่วอิ้นอยู่กับเขาด้วยก็ไม่น่าแปลกใจอะไร

เมื่อเธอนึกได้ถึงสิ่งนี้ ทันใดนั้น เมื่อความปีติยินดีหลั่งไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับว่าเลือดในกายได้เดือดพล่านแล้ว เธอกระโดดลงจากเตียงและรีบไปที่หน้าต่าง

เธอมองผ่านหน้าต่างเห็นคนสองคนยืนอยู่ข้างนอก

ชายร่างกำยำในชุดดำน่าจะเป็นบอดี้การ์ดบนเรือลำนี้ อีกคนยืนอยู่ข้างๆ เขา ทั้งตัวเล็กและเตี้ย สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินสีกากีหนาและหมวกขนสัตว์สีดำบนหัวเล็กๆ ของเขา เมื่อมองแวบแรกเขาก็น่ารักและหล่อมาก!

จะเป็นใครไปได้หากไม่ใช่คุณชายน้อยแห่งตระกูลฮั่ว

เมื่อเห็นร่างเล็กๆ นี้ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นจนน้ำตารื้นในดวงตาของเธอ

“อิ้นอิ้นหรือ อิ้นอิ้น”

“ใคร”

ฮั่วอิ้นที่กำลังจดจ่ออยู่กับการควบคุมโดรนข้างรั้วหันศีรษะทันทีเมื่อได้ยินคนเรียกชื่อเขา

เป็นใบหน้าน้อยๆ ที่หล่อเหลาจริงๆ แต่เพราะเขาถูกรบกวนจึงดูอารมณ์ไม่ค่อยดี