ตอนที่ 2 ครบทีม

ห้าปีต่อมาที่โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศแมสซาเลีย

ภายในห้องประชุมที่สว่างสดใส เวินสวี่สวี่ในชุดกาวน์สีขาวตัวยาวกำลังหารือกับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์อีกสองสามคนด้วยภาษาอังกฤษที่คล่องแคล่ว ในมือของเธอมีรายงานเคสคนไข้รายหนึ่ง

ผมของเธอสั้นเสมอติ่งหู ภายใต้เครื่องสำอางบางๆ และผิวขาวราวหิมะ ขับให้ดวงตาดำขลับกระจ่างใสของเธอดูสดใสเป็นพิเศษ

ประหนึ่งอัญมณีสองชิ้นที่เปล่งประกายระยิบระยับ

“ขอโทษนะคุณหมอแนนซี่ ความหมายของคุณก็คือ สามารถใช้การฝังเข็มกับคนไข้เคสนี้แทนการผ่าตัดน่ะหรือ”

“ใช่แล้วค่ะ ถ้าพวกคุณเชื่อฉันนะคะ”

เวินสวี่สวี่พลิกเคสคนไข้ในมือ พลางเผยรอยยิ้มที่มั่นใจอย่างสุภาพ

แนนซี่ ใช่แล้ว นี่เป็นชื่อปัจจุบันของเธอ

ห้าปีก่อน เธอไม่ได้เสียชีวิตที่โรงพยาบาล สูตินรีแพทย์คนนั้นยื้อชีวิตเธอไว้ได้อย่างปาฏิหาริย์ หลังจากนั้นเธอร้องขอไม่ให้คุณหมอบอกกับตระกูลฮั่ว แต่ให้แจ้งว่าเธอได้เสียชีวิตไปแล้ว

เธอยินดีตายมากกว่าจะกลับไปที่บ้านหลังนั้น

จากนั้นเธอก็มาที่นี่ ด้วยระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปี เธออาศัยความรู้ความสามารถทางการแพทย์แผนจีนที่สืบทอดกันมาจากบรรพบุรุษตระกูลเวินจนได้กลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง

เมื่อผู้คนในห้องประชุมได้ยินคำยืนยันของเธอ พวกเขาก็เริ่มลังเล

แต่เวินสวี่สวี่ไม่มีความอดทนที่จะรอ หลังจากดูนาฬิกาบนข้อมือแล้ว เธอก็รีบออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว

“คุณหมอแนนซี่จะไปรับลูกหรือคะ”

“ใช่ค่ะ”

ขณะที่ลงไปข้างล่างอย่างรีบร้อน เพื่อนร่วมงานทักทายเธอ เธอจึงก็พยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มที่สดใส

ใช่แล้ว เธอกำลังจะไปรับลูกของเธอ

สิบกว่านาทีต่อมา ที่โรงเรียนอนุบาลท้องถิ่น

“หม่ามี้ หม่ามี้มาแล้ว รั่วรั่วเป่าเป้ยรออยู่นานแล้ว”

ตอนที่เธอมาถึง บรรยากาศบริเวณประตูโรงเรียนค่อนข้างเงียบเหงาแล้ว ทันทีที่เห็นเธอ เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยมัดจุกดุ๊กดิ๊กบนหัวในชุดกระโปรงสีชมพูก็วิ่งแจ้นออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น เวินสวี่สวี่รีบลงจากรถ

“ขอโทษนะจ๊ะ หม่ามี้มาสาย หม่ามี้ขอโทษจริงๆ คราวหน้าจะไม่สายแบบนี้แล้ว ดีไหมจ๊ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ชายก็อยู่ด้วย เมื่อกี้นี้พี่ชายเอาขนมอร่อยๆ มาให้รั่วรั่วเยอะแยะเลย”

เจ้าก้อนแป้งไม่ได้โกรธแม่เลย หลังจากที่อยู่ในอ้อมกอดของแม่เธอแล้ว เธอก็เจื้อยแจ้วสาธยายว่าพุงน้อยๆ ของเธออิ่มแล้ว