ตอนที่ 3 มาหาถึงที่

“ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เหรอ อย่าโกหกหม่ามี้นะ คราวก่อนลูกก็สอนให้คุณครูทำคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนพัง ให้ทุกคนไม่ต้องเรียนหนังสือ คราวนี้ไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ อีกใช่ไหม”

“เอ่อ”

ทำไมหม่ามี้เป็นแบบนี้ล่ะ ทำไมชอบคิดว่าลูกชายสุดที่รักสุดเท่สุดสมาร์ทคนนี้ทำแต่เรื่องไม่ดีนะ

ทั้งๆ ที่คุณครูงี่เง่าพวกนั้นต่างหากที่มาวุ่นวายกับเขา

“หม่ามี้ เปล่าจริงๆ นะฮะ ก็แค่สอนคุณครูเล่นเกมเอง ก็ได้ๆ หม่ามี้ มั่วมั่วหิวแล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

“...”

ช่วยไม่ได้ เวินสวี่สวี่จำต้องพาเจ้าตัวเล็กนี่กลับบ้านในที่สุด

เมื่อแม่ลูกทั้งสามกลับถึงบ้าน เวินสวี่สวี่ก็กระโจนเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น

ทว่า เธอยังไม่ทันทำอาหารเสร็จดี ก็มีโทรศัพท์มาจากทางโรงพยาบาล

“คุณหมอแนนซี่ ทางโรงพยาบาลตกลงให้คนไข้อยู่ในการดูแลของคุณแล้ว ไม่ทราบว่าเวลานี้คุณสะดวกไหมคะ”

“ตอนนี้หรือคะ”

“ใช่ค่ะ ครอบครัวของผู้ป่วยมาถึงแล้ว หลังจากที่ได้รับข้อสรุปจากโรงพยาบาล พวกเขาอยากจะสอบถามรายละเอียดจากคุณอีกสักหน่อยค่ะ”

พยาบาลที่ปลายสายก็มีท่าทีลำบากใจ

น่าปวดหัวกับคนไข้ประเภทนี้จริงๆ ข้อเสียของคนมีเงินก็คือ ไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนก็เอาแต่เรียกร้องให้คนอื่นฟังเขา ทำอย่างกับว่าโลกใบนี้เป็นอาณาจักรของเขาอย่างนั้น

แต่แล้ว เวินสวี่สวี่ก็ตอบตกลง

“มั่วมั่ว หม่ามี้ยังต้องไปโรงพยาบาลอีกรอบ ลูกช่วยจัดการให้น้องทานข้าวได้ไหมจ๊ะ”

“ได้ฮะ หม่ามี้ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลน้องอย่างดีเลย”

มั่วเป่าเหมือนผู้ใหญ่ในคราบเด็กน้อย เขาโบกมือเหมือนผู้ใหญ่ เพื่อบอกให้แม่ไม่ต้องกังวลกับปัญหานี้

แน่นอนว่าเมื่อมีเด็กคนนี้อยู่ เวินสวี่สวี่ก็ไม่จำเป็นต้องกังวล

เวินสวี่สวี่จึงออกจากบ้านไปอีกครั้งหนึ่ง

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ทันทีที่เธอออกไป เจ้าผู้ใหญ่ตัวน้อยก็รีบพุ่งเข้าไปที่ห้องหนังสือของเธอทันที

“พี่ชาย พี่จะทำอะไรน่ะ หม่ามี้บอกให้พวกเรากินข้าวนะ”

“ชู่ว์... พี่จะต้องเข้าไปดูที่คอมพิวเตอร์ของครูใหญ่ วันนี้เขาเอารูปถ่ายของคนคนหนึ่งมา หน้าตาคล้ายกับพี่มาก ครูบอกเป็นเพื่อนใหม่ที่กำลังจะย้ายมา พี่ต้องดูหน่อยว่าเขาเป็นใครกันแน่!”

มั่วเป่าเจ้าเด็กแก่แดดปีนขึ้นไปหน้าคอมพิวเตอร์ของแม่ ไม่กี่นาทีถัดมา เขาก็แฮ็กเข้าคอมพิวเตอร์ของครูใหญ่ที่โรงเรียนอนุบาลได้สำเร็จ

จากนั้นก็เรียกข้อมูลนักเรียนใหม่ขึ้นมา

“ว้าว พี่ชาย นี่พี่เหรอ!”

ทันทีที่ข้อมูลปรากฏขึ้น รั่วรั่วเป่าเป้ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็อ้าปากด้วยความตกใจ

มั่วเป่าขมวดคิ้ว “ไม่ใช่ เขาชื่อฮั่วอิ้น ดูตรงนี้สิ!”

เขายื่นมือน้อยๆ ชี้ไปที่ชื่อในเอกสารด้วยความเซ็ง

คราวนี้รั่วรั่วเป่าเป้ยเบิกตากลมโต

“ฮั่วอิ้น? เอ๋... ไม่ใช่พี่ แล้วทำไมเขาเหมือนพี่จังเลย เขาก็เป็นลูกของหม่ามี้เหมือนกันเหรอ”

“...”

เวลานี้ เจ้าก้อนสมองน้อยๆ ก็นึกถึงภาพแม่ที่มักจะแอบเปิดกล่องเล็กๆ แล้วน้ำตาซึมเมื่อเหม่อมองชุดทารกที่ไม่เคยถูกใช้ขึ้นมา มั่วเป่าตัดสินใจจะไปหาเจ้าเด็กน้อยที่หน้าตาเหมือนตนคนนี้

โรงแรมฮิลตัน ใช่ไหม!