ตอนที่ 6 อดีตภรรยาคืนชีพ

มั่วเป่าที่กำลังดูแลน้องสาวอยู่ตรงจุดวางกระเป๋า รีบจูงน้องสาวมาหาแม่ทันที “หม่ามี้ เป็นอะไรไปฮะ เกิดอะไรขึ้น"

“อะ...อะไรนะ”

เมื่อเวินสวี่สวี่ที่กำลังโกรธจนสมองแทบระเบิดได้ยินเสียงของเด็กน้อย ในที่สุด สติของเธอก็ค่อยๆ ฟื้นคืน เธอก้มหน้ามองเด็กน้อยทั้งสองที่ยืนข้างๆ

ใช่แล้ว เธอลืมไปได้อย่างไรว่าเธอยังมีเด็กน้อยสองคนนี้อยู่

เธอถูกกักตัวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่เด็กน้อยทั้งสองจะต้องไม่ถูกคนสารเลวนั่นเจอเข้า ไม่เช่นนั้น เธอจะไม่เหลืออะไรจริงๆ

ในที่สุด เวินสวี่สวี่ก็ได้สติคืนกลับมาอย่างสมบูรณ์ เธอย่อตัวลงตรงหน้าลูกชายและคว้าแขนเล็กๆ ของเขาไว้

“มั่วมั่ว ฟังหม่ามี้นะ ขอโทษด้วย ตอนนี้หม่ามี้มีบางอย่างต้องทำ อาจจะ...พาพวกหนูไปญี่ปุ่นไม่ได้แล้ว หม่ามี้จะโทรศัพท์ให้น้าจงมารับลูกกลับบ้านไปก่อน ตกลงไหมจ๊ะ”

มั่วเป่า “...”

แม้จะรู้สึกแปลกใจกับการตัดสินใจอย่างกะทันหันของแม่ แต่ลูกผู้ชายตัวน้อยอย่างเขาก็รับปากทันทีที่เห็นท่าทางตื่นตระหนกและความไม่สบายใจที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของแม่

“ได้ฮะหม่ามี้ ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลน้องสาวแล้วเป็นเด็กดีกลับไปกับน้าจงฮะ”

“จ้ะ มั่วมั่วเป็นเด็กดีจริงๆ งั้นฝากด้วยนะ เดี๋ยวหม่ามี้พาลูกไปรอน้าจงที่ร้านกาแฟนั่นนะจ๊ะ”

เมื่อมองลูกชายที่รู้ความคนนี้ เวินสวี่สวี่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือกอดเขาไว้แน่น

รั่วรั่วเป่าเป้ยที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นบ้าง “หม่ามี้ หม่ามี้ ทำไมกอดพี่คนเดียวล่ะ รั่วรั่วเป่าเป้ยด้วยสิ”

“จ้ะ ใช่แล้ว รั่วรั่วเป่าเป้ยก็ด้วย มาให้หม่ามี้กอดหน่อย”

เวินสวี่สวี่หัวเราะทั้งน้ำตา และรีบกอดลูกสาวตัวน้อยที่อุ้มตุ๊กตาผ้าอยู่ในมือ จากนั้นก็พาเด็กทั้งสองไปร้านกาแฟ

สิบนาทีต่อมา เวินสวี่สวี่ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลอีกครั้ง

“คุณหมอแนนซี่ คุณมาทำงานหรือเปล่า ผู้อำนวยการต้องการพบคุณค่ะ”

“กำลังเข้าไปค่ะ อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

เวินสวี่สวี่ออกมาจากอาคารผู้โดยสารของสนามบินแล้ว หลังจากพูดโทรศัพท์ด้วยท่าทีไร้อารมณ์เสร็จแล้ว เธอก็เปิดประตูเข้าไปในรถ ไม่นานนัก เธอก็สตาร์ทรถ

อันที่จริงเธอไม่ได้กลัวที่จะเจอกับฮั่วซือเจวี๋ย

เธอไม่ได้ติดหนี้เขา และไม่ได้รู้สึกว่าตนเองทำอะไรผิด

เหตุผลที่เธอหลบเลี่ยงเขา เพียงเพราะเธอไม่ต้องการเจอคนคนนี้อีก และเธอกังวลว่าลูกสองคนของเธอจะถูกพรากไปหลังจากที่เขารู้

อย่างไรก็ตาม เธอหนีมาไกลขนาดนี้ ผู้ชายสารเลวยังตามจนเจอ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นก็เจอกันสักหน่อย

ตลอดทาง เวินสวี่สวี่สงบนิ่งมาก อารมณ์ของเธอกลับสู่ภาวะเฉยเมยตามปกติ ไม่หลงเหลือความว้าวุ่นใจให้เห็นอีก