ตอนที่ 7 เขาโกรธจน...อยากจะทำให้เธอตาย

“ผู้อำนวยการเรียกฉันมาทำไมหรือคะ”

น้ำเสียงของเวินสวี่สวี่เย็นชามาก หลังจากที่ได้เห็นเขาแล้ว ดวงตาคู่นั้นมองตรงไปข้างหน้า เย็นยะเยือกและเฉยเมย ราวกับเธอไม่เคยรู้จักคนคนนี้มาก่อน

ฮั่วซือเจวี๋ยหรี่ตาลงอีกครั้ง

จ้องมองไปที่คุณหมอหญิงในชุดเสื้อกาวน์สีขาวพร้อมหน้ากากอนามัยที่ยอมปรากฏตัวในที่สุดด้วยดวงตาเคียดแค้น!

“เอ่อ! แนนซี่ นี่คุณฮั่ว ผู้ป่วยที่ถามหาคุณเมื่อคืนนี้ ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่แล้ว คุณรีบช่วยดูอาการให้เขาหน่อยสิ”

“ผู้อำนวยการคะ ฉันบอกไปแล้วนี่คะว่าเคสของเขา ฉันดูผิดไป ความสามารถทางการแพทย์ของฉัน รักษาให้เขาไม่ได้ค่ะ คุณหาหมอแผนตะวันตกคนอื่นมาตรวจให้เขาแทนเถอะค่ะ หากไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อน”

เวินสวี่สวี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาจนจบ แล้วหันหลังเตรียมจะออกไป

ผู้อำนวยการ “...”

ผู้ช่วยเสี่ยวหลิน “...”

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างหนึ่งก็พุ่งผ่านพวกเขาไปและคว้ามือของเวินสวี่สวี่เอาไว้ และเหวี่ยงไปกระแทกกับประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง

ฉิบหาย!

หลังของเวินสวี่สวี่เจ็บปวดจนดวงตามืดมนไปหมด

ทั้งเสี่ยวหลินและผู้อำนวยการต่างตกตะลึงจนตาค้าง!

“เวินสวี่สวี่! เธออยากจะเล่นกับฉันใช่ไหม ได้ ฉันจะเล่นกับเธอเอง!”

ใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังโกรธสุดขีดน่ากลัวมาก ดวงตาสีเลือดของเขาที่กำลังจ้องมองเธอไม่ต่างกับสัตว์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่ง เขาดึงหน้ากากอนามัยออกจากใบหน้าของเธอ แล้วห้านิ้วของเขาก็เข้าบีบคอของเธอทันที!

ใบหน้าของเวินสวี่สวี่ถูกยกขึ้น

ใบหน้านี้ให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเมื่อห้าปีที่แล้ว ห้าปีก่อน เธอยังเด็ก บริสุทธิ์ และไร้เดียงสา แต่ในเวลานี้ แม้หน้าตาของเธอจะไม่เปลี่ยนแปลง แต่ใบหน้าขาวนวลหมดจดนี้ก็ไม่หลงเหลือความรู้สึกเดิมๆ แบบนั้นอีกแล้ว กลับกลายเป็นความเย็นชาที่เพิ่มขึ้น

เหมือนดังเช่นเวลานี้ แม้ว่าเขาจะบีบคอเธออยู่ แต่ว่า ฮั่วซือเจวี๋ยกลับมองไม่เห็นความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวในดวงตาที่งดงามของเธอ

มีเพียงสายตาดูถูกและไม่แยแสให้เขาเท่านั้น

ฮั่วซือเจวี๋ยนิ่งอึ้ง

“เอาสิ...มีปัญญาก็บีบ...ให้ตายไปเลย ยังไงฉันก็เคย...ตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่สองไม่กลัวหรอก ฮั่วซือเจวี๋ย ฉันบอกคุณไว้เลยนะ วันนี้คุณ...ต้องฆ่าฉันให้ตายอีกครั้ง ไม่อย่างนั้น สักวันหนึ่ง ฉันจะฆ่าคุณด้วยมือของฉันเอง!”

“!!!”