บทที่ 47

"นี่เบาะเสริมเหรอคะ" หญิงสาวมองเก้าอี้ที่ใช้สำหรับนั่งอยู่กับบ้าน แต่ก็ยังดีกว่าที่จะไม่มีที่ให้นั่ง

กระเป๋ารถเมล์วางเก้าอี้ไว้ตรงกลางระหว่างทางเดินเพื่อให้เธอนั่ง

พอรถออกตัวเนตรนภาต้องได้รีบหาที่เกาะ เพราะกลัวว่าจะหงายหลังลงไป เวลาที่มีใครเดินผ่านเธอต้องได้ลุกขึ้นแล้วยกเก้าอี้ออกจากทางเดิน หญิงสาวทำแบบนี้จนถึงจุดหมายปลายทาง..

"ยังเจ็บไหม" กระเป๋ารถเมล์เป็นห่วงก็เลยมาถามดู เพราะมีจังหวะหนึ่งที่รถเบรคกระทันหันหญิงสาวคว้าเบาะข้างไว้ไม่ทันจนหัวทิ่มลงไป

"ไม่เจ็บค่ะ" ที่จริงเธอเจ็บมาก ตอนนี้รู้สึกขัดเข่าขึ้นมาเพราะมันกระแทกที่พื้น รวมทั้งอุ้งมือก็มีรอยถลอก

พอลงจากรถเนตรนภาก็รีบตรงไปเรียกแท็กซี่ ตอนนี้ก็เริ่มสว่างมากแล้ว

"ป้าคะน้องครรชิตไปไหน"

"นภา?!" ป้าหมอนถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นแม่ของเด็กโผล่หน้ามาโดยไม่โทรมาบอกก่อนว่าจะกลับ

"ลูกของนภาอยู่ไหนป้า" ถามออกมาแทบไม่เป็นคำพูด เพราะมันสั่นไปหมดทั้งตัว

"ไปโรงเรียนแล้ว"

เนตรนภามองดูนาฬิกามันยังเช้ามาก แต่ในเมื่อป้าบอกว่าครรชิตไปโรงเรียนแล้วหญิงสาวก็รีบวิ่งตามหลังแท็กซี่คันเมื่อกี้มา จนลืมไปว่ารถตัวเองก็จอดอยู่ในบ้านข้างเคียงกันนี่เอง

@โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง..

"น้องครรชิตยังไม่มานี่คะคุณแม่" ครูอนุบาลเพิ่งจะเดินออกมาเปิดประตู เพราะมันเช้ามากครูก็เพิ่งจะถึงโรงเรียน

"ลูกฉันไปไหน" ช่อชบามือไม้สั่นไปหมด เธอรีบกดโทรศัพท์ไปหาพี่เลี้ยงใหม่อีกครั้ง ที่จริงเธอโทรหาพี่เลี้ยงตลอดแต่ก็ไม่รับสาย

"ครรชิตอยู่ไหนลูก" หญิงสาววิ่งร้องไห้กลับมาขึ้นแท็กซี่คันเดิม เพื่อที่จะไปดูบ้านพี่เลี้ยง

@บ้านที่ฝากเลี้ยงเด็ก

ก๊อก!! ก๊อก!!

เนตรนภายืนเคาะประตูอยู่ตรงนั้นเพียงไม่นานพี่เลี้ยงเด็กก็เปิดประตูออกมา

"ขอโทษด้วยค่ะเมื่อคืนนี้ดื่มหนักไปหน่อย" นี่คือเหตุผลที่พี่เลี้ยงเด็กไม่รับปากว่าจะรับน้องครรชิต เพราะว่ามีนัดเลี้ยงวันเกิดกับเพื่อน

"น้องครรชิตล่ะคะ"

"ยังไม่ได้ไปรับเลยค่ะ" พี่เลี้ยงเด็กก็ตกใจกับคำถามนี้เหมือนกัน

"ลูกฉันไปไหน!" เนตรนภาแทบสติแตก เพราะเธอฝากลูกหลายต่อเกินไปก็เลยจับจุดไม่ได้ว่าลูกหายอยู่ที่ใครกันแน่

หญิงสาววิ่งกลับมาที่แท็กซี่คันเดิมให้กลับมาส่งที่บ้านของป้า

"ป้าบอกความจริงมาลูกฉันอยู่ที่ไหน!!" เธอยังไม่จ่ายค่าแท็กซี่ด้วยซ้ำก็รีบตรงดิ่งเข้าไปในบ้านของป้าข้างบ้านนั้นทันที

"เอ่อ..อยู่.."

"อยู่ไหนบอกมาเดี๋ยวนี้!!" หญิงสาวกระชากแขนป้าอย่างแรง เพราะความขาดสติ

"อยู่โรงพยาบาล"

"ลูกฉันเป็นอะไร" หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นตรงนั้นเพราะขาไม่มีแรงจะยืนอีกต่อไป

@โรงพยาบาลรัฐบาลแห่งหนึ่ง

"เด็กถูกทำร้ายร่างกายและเกล็ดเลือดของเด็กก็ต่ำมาก เลยมีอาการช็อก"

"ไม่นะ!!" เนตรนภาหมดสติไปกับที่ จนต้องได้รีบพาเข้าห้องพยาบาล..แต่เพียงไม่นานเธอก็ฟื้นสติกลับคืนมา เพราะลูกกำลังต้องการความช่วยเหลือ

"ฉันขอไปหาลูกก่อนได้ไหม" แรงก็ไม่มีจะลุก

"ได้ค่ะ" พยาบาลรู้สึกสงสารจนจับใจ ก็เลยรีบพามาที่ห้องเด็กรวม

"ลูกแม่" น้ำตารินไหลออกมาเมื่อเห็นลูกนอน อยู่บนเตียงนั้น

"แม่คับ" เด็กน้อยได้ยินเสียงแม่นึกว่าฝันไป พอมองไปที่ต้นเสียงก็เป็นแม่ของแกจริงๆ

"ครรชิต งือออ ใครทำลูกฉันแบบนี้ ใครทำหนู"

"แม่อย่าร้องไห้นะครับผมไม่เจ็บเลย" มือเล็กๆ ยื่นขึ้นไปเช็ดน้ำตาให้ผู้เป็นแม่

เนตรนภาทำอะไรไม่ถูก จับจุดอะไรก็ยังไม่ได้เพราะเธอฝากลูกไว้กับหลายคนเกิน และตอนนี้จะกลับไปจัดการอะไรก็ยังไม่ได้ เพราะไม่กล้าทิ้งลูกไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว

"ฉันอยากพบคุณหมอค่ะ" เธอเดินมาหาพยาบาลที่เคาน์เตอร์

"ขอโทษค่ะ คุณหมอออกเวรไปแล้ว"

เธอทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ต้องได้กลับมานั่งเฝ้าลูกที่ข้างเตียง น้ำตาก็ไม่หยุดไหลสักที จนญาติที่เฝ้าคนป่วยแถวนั้นมองกันแบบนึกสงสาร