บทที่ 50

"ตอนนี้เราได้ถ่ายเกล็ดเลือดให้เด็กแล้ว แต่ต้องรอดูอาการไปสักระยะก่อน ถ้าเด็กฟื้นตัวได้ หมอถึงจะให้ย้ายออกมาอยู่ที่ห้องพักฟื้น"

คำว่ายกภูเขาออกจากอกมันยังน้อยไปสำหรับเนตรนภา..เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอพูด

หญิงสาวไม่รู้จะขอบคุณพวกเขายังไงดี ถึงแม้อนาคตข้างหน้าเธอจะไม่ได้เลี้ยงลูกเอง เพราะพวกเขาคงไม่ปล่อยเลือดเนื้อเชื้อไขให้มาตกระกำลำบากกับแม่ที่อดมื้อกินมื้อแบบเธอ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.. และตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว

คืนนี้เนตรนภาขอเฝ้าลูกอยู่ที่หน้าห้อง ICU โดยขอร้องให้พวกเขากลับไป แต่คันศรไม่กลับ เขาให้ธนูพาแม่กลับบ้านไปพักผ่อนก่อน ชายหนุ่มนั่งอยู่ตรงนั้น เขาอยากจะพูดอะไรกับเธอหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง

"คุณหิวไหม" คำแรกที่พ่อของลูกพูดกับเธอ เพราะเขายังไม่เห็นเธอกินอะไรมาทั้งวัน

"ไม่ค่ะ ถ้าคุณหิวคุณก็ไปกินเถอะ"

"คุณยังไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันทำไมไม่หิว"

"ความหิวแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก" เพราะเธออดทนกับความหิวจนมันชินชาแล้ว

"เดี๋ยวผมกลับมา" จบคำพูดคันศรก็ตรงไปที่ลิฟต์

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..

ชายหนุ่มกลับมาพร้อมกับอาหารที่อยู่ในมือ และถุงผ้า เขายื่นมันให้เธอ

เนตรนภามองสิ่งของที่เขายื่นมาให้

"กินข้าวแล้วเข้าไปอาบน้ำในห้อง ถ้าง่วงก็นอนไปก่อน ผมจะเป็นคนเฝ้าเอง"

เธอรับทุกสิ่งที่เขายื่นมาให้โดยไม่ปฏิเสธ และทำตามที่เขาบอก เพราะตอนนี้ก็เริ่มจะไม่มีแรงแล้ว ถ้าลูกฟื้นมาเห็นสภาพแม่เป็นแบบนี้แกคงจะไม่สบายใจ

หญิงสาวแอบสงสัยทำไมเขาถึงรู้สัดส่วนของเธอ เพราะเสื้อผ้าที่ซื้อมามันพอดีทั้งชั้นนอกและชั้นใน

พอทำทุกอย่างเสร็จ เนตรนภาก็กลับออกมา จะให้เธอนอนคงไม่หลับถ้าไม่เห็นว่าลูกปลอดภัยจริงๆ

หญิงสาวเดินมานั่งลงที่เดิม โดยไม่พูดคุยอะไรกับเขา ชายหนุ่มก็ไม่พูดทั้งสองมีแอบมองกันอยู่บ้าง

หลายชั่วโมงผ่านไป.. และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มสาง

เนตรนภาตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนหนุนตักเขาอยู่ ทั้งๆ ที่ ก่อนที่เธอจะเผลอหลับไป เขานั่งอยู่อีกมุมหนึ่ง แต่ทำไมพอตื่นขึ้นมา...

หญิงสาวค่อยๆ ดันตัวให้ลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกวิงเวียนศีรษะ

"ขอโทษค่ะ" เนตรนภาขอโทษเขาที่เผลอไปนอนหนุนตัก หญิงสาวรีบขยับออกห่าง เพราะกลัวเขาจะรังเกียจในตัวเธอ

"หิวยัง"

"คะ?..เอ่อ..ไม่ค่ะ" หญิงสาวตกใจคำถาม ทำไมเขาชอบถามเธอว่าหิวไหม..หิวหรือยัง แต่มันก็ทำให้รู้สึกอบอุ่น เพราะไม่เคยมีใครถามเธอแบบนี้

สายๆ ของวันเดียวกัน..

"พี่นภา"

"ชบา" เนตรนภาได้ยินเสียงที่คุ้นหูเรียกชื่อ..เธอรีบมองไปตามต้นเสียงนั้น

"พี่เป็นยังไงบ้างคะ ชบาเพิ่งรู้ข่าวจากคุณธนูเมื่อคืนนี้เอง"

"พี่ยังไหว" น้ำตาแห่งความตื้นตันได้ไหลลงมาแบบบังคับมันไม่อยู่

"ไหวแบบไหนทำไมร้องไห้" ช่อชบายื่นมือไปซับน้ำตาให้แบบอ่อนโยน เธอซึ้งในน้ำใจของเนตรนภาตั้งแต่ตอนที่ช่วยเธอไว้แล้ว

แฝดพี่และแฝดน้องต่างก็ได้แต่ยืนมองที่ทั้งสองปลอบกัน

"ว่าไงพี่..มาแรงแซงทางโค้งเลยนะเรา" ธนูพูดแซวพี่ชาย เพราะทีแรกเขาคิดว่าเขาจะนำหน้า แต่ที่ไหนได้พี่ชายแซงทางโค้งไปไกลมากแล้ว.. ลูกชายโตจนเข้าอนุบาล

"ยังจะมาพูดเล่นอีก แล้วทำไมไม่อยู่บริษัท แม่ก็ยิ่งไม่มีแรง"

"ก็คุณภรรยาน่ะสิอยากจะมาเยี่ยม..ผมไม่กล้าปล่อยมาคนเดียวหรอก"

"คุณธนูกลับไปก่อนก็ได้นะคะ ชบาจะอยู่เป็นเพื่อนพี่นภา"

"ไม่ได้"

เวลาผ่านไปไม่นานเท่าไหร่ เกษรก็ได้เข้ามาสมทบอีกคน

"คุณแม่"

"หนูชบาก็มาเหรอลูก" นางรีบเดินเข้ามาหาช่อชบา เพราะไม่อยากจะให้ลูกสะใภ้ลุกขึ้นต้อนรับ

"มาได้สักพักแล้วค่ะ"

"ทำไมแม่ไม่พักผ่อนให้เยอะๆ" คันศรกลัวว่าแม่จะเหนื่อยมากเกินไป

"แม่เป็นห่วง.." นางอยากจะบอกว่าเป็นห่วงหลานมาก แต่ก็เกรงใจแม่ของหลาน "ได้ทานอะไรกันบ้างหรือยังล่ะ" เกษรเปลี่ยนเรื่องคุย หันมาถามเนตรนภาบ้าง