ตอนที่ 162 ช่วยผมเช็ด

“อาหารร้อนๆ จานนี้ถ้าคุณไม่กิน ฉันไม่กิน มันก็จะเย็น จริงไหม? ถ้าเอากลับลงหม้อไปอีกครั้งมันก็ไม่อร่อยแล้ว”

“สีเขียวๆ นี่ ถ้าคุณกินหมดแล้วจะไม่หน้าเป็นผักใช่ไหม? ”

“คุณอยากลองชิมไหม อร่อยมากนะ” ฉันใช้ตะเกียบคีบขึ้นมาจิ้มน้ำจิ้มเล็กน้อยแล้วยื่นให้เขา “นี่ ลองชิมดูสิ”

สีหน้าของเขาเหมือนฉันกำลังจะวางยาพิษเขา “ผมไม่กินกระเทียม”

“กินเข้าไปเป็นบ้างคุณก็ไม่ตายหรอก” ฉันยัดอวี๋เฉียนฟ่านเข้าไปในปากของเขา เขาอมมันเอาไว้ในปาก ไม่นึกเลยว่าท่าทางที่ออกมามีนจะดูน่ารักอยู่หน่อยๆ

“เคี้ยวสิ คุณกะจะทำให้ตัวเองสำลักตายหรือยังไง? ”

เขาเคี้ยวอย่างไม่เต็มใจ จากนั้นก็กลืนมันลงไปอย่างรวดเร็ว และวิจารณ์ออกมาสามคำ “ไม่อร่อยเลย”

“เจ้าเต่ากินข้าวบาร์เลย์ สิ้นเปลืองอาหาร” ฉันนั่งลงทานต่อ

เมื่อก่อนการทานอาหารประเภทนี้คงจะเรียกได้ว่าเป็นการทานอาหารที่หวนรำลึกถึงความทรงจำอันขมขื่นและความหอมหวาน แต่ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นการได้ทานอาหารที่สดชื่นและอร่อย พอคุ้นชินกับการทานอาหารที่ละเอียดอ่อนและงดงามแล้ว พอได้กลับมาทานสิ่งนี้อีกครั้งมันทำให้ฉันรู้สึกชุ่มคอและอร่อยมาก

สีชิงชวนนั่งลงตรงข้ามฉัน แผ่นหลังยืดตรงราวกับแผ่นเหล็ก

“ฝักต้นเอล์มเป็นอาหารที่มีฤทธิ์อุ่น มีสรรพคุณบำรุงม้ามและทำให้ไตอุ่นขึ้น ลดความร้อนในหัวใจ ขับร้อน ฆ่าพยาธิและลดอาการบวม” ฉันอธิบายให้เขาฟัง “ถ้าไม่เชื่อละก็สามารถไปถามยัยเซ่อเบธนั่นได้”

“ดังนั้น? ”

“มันดีต่อแผลของคุณ กินแล้วแผลจะหายเร็ว ไม่ต้องมานั่งหลังตรงเหมือนแผ่นเหล็กอยู่แบบนี้” ฉันดันน้ำจิ้มไปตรงหน้าเขา “อันนี้ของคุณ ฉันใส่กระเทียมไปน้อยมากและไม่ได้ใส่พริก คุณกินหน่อยเถอะ”

เขามองไปยังอวี๋เฉียนฟ่านที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง “อาหารในตู้เย็นของผมมีแค่อันนี้เหรอที่กินได้”

“คุณเป็นคนบอกเองว่าอยากกิน” นายทุนคนนี้ช่างทรมานผู้คนเสียจริงๆ ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเมื่อสักครู่นี้เขาเป็นคนสั่งอาหารเอง

เขาคว้าตะเกียบขึ้นมาด้วยความประนีประนอมอย่างคาดไม่ถึง และยกเอาอวี๋เฉียนฟ่านขึ้นมาทานคำใหญ่ด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนไม่ยี่หระต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น

“คุณเคี้ยวสิ อย่ากลืนลงไปเลยแบบนั้น เดี๋ยวจะสำลักตายเอา”

ท่าทางกินข้าวของสีชิงชวนดูอัปลักษณ์เป็นอย่างมาก เหมือนสิ่งที่อยู่ในจานของเขาเป็นภัยพิบัติอันใหญ่หลวง ทานไปได้สองสามคำก็เอาชามที่ว่างเปล่าวางลงบนโต๊ะ “กินหมดแล้ว”

“ในหม้อยังมีอยู่ อยากกินอีกไหม? ”

“ตลอดทั้งชีวิตนี้ก็อย่าได้กินมันอีกเลย” เขาหันหลังเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาคงไม่ได้เข้าไปอ้วกหรอกใช่ไหม?

ทั้งๆ ที่มันอร่อยมาก แต่คนที่กินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เล็กจนโต แม้แต่อาหารป่าที่หาได้ยากแบบนี้ก็ทานไม่ได้

ซุปทะเลสี่สหายอะไรนั่น ขอแค่มีเงินก็สามารถทานได้ทุกวันแล้ว แต่สิ่งนี้จะมีแค่หลังช่วงเช้งเม้งและก่อนเข้าฤดูร้อนเท่านั้น ผ่านไปสองสามสัปดาห์ก็ไม่มีให้ทานแล้ว

ฉันทานเข้าไปหมดหนึ่งชามแต่ก็ยังรู้สึกว่าไม่อิ่ม จึงคิดว่าจะไปเติมอีกชามและนั่งทานข้างล่าง เห็นสีชิงชวนแล้วฉันกลืนไม่ลง

สีชิงชวนตะโกนเรียกฉันมาจากข้างใน “เซียวเซิง”

“หืม? ”

“คุณเข้ามาหน่อย”

“คุณทำอะไรอยู่ข้างในนั้น? ”

“คุณว่าอยู่ในห้องน้ำจะทำอะไรได้บ้างล่ะ? ”

“คุณอยู่ในห้องน้ำแล้วจะให้ฉันเข้าไปทำไม? ”

“ช่วยผมเอาพลาสเตอร์ที่หลังออกหน่อย ผมจะอาบน้ำ”

“คุณมียัยเซ่อเบธไม่ใช่เหรอ? ”

“มันมีนิ้วไหมล่ะ? ” สีชิงชวนเริ่มหงุดหงิดมากแล้ว

เชอะ ยัยเซ่อเบธนั่นมีประโยชน์อะไรบ้าง ทำได้แค่ควบคุมเครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านเท่านั้น ตอนนี้มีพวกสมาร์ทบ๊อกที่ราคาเพียงแค่สามร้อยกว่าหยวน ก็มีฟังก์ชั่นเดียวกันกับเจ้าหุ่นยนต์นี่เหมือนกัน

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ได้แต่ลุกขึ้นยืนและเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ สีชิงชวนยืนหันหลังให้ฉันอยู่ตรงประตูห้องอาบน้ำ ร่างกายท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า บนแผ่นหลังติดพลาสเตอร์จำนวนมากตัดสลับกันไปมาทั่วแผ่นหลัง ดูไปแล้วก็เหมือนกำแพงกราฟฟิตี้ที่ลายพร้อย

“คุณอาบน้ำไม่ได้” ฉันยืนเตือนเขาอยู่ห่างๆ

“ทั้งตัวผมเต็มไปด้วยใบไม้ บนหัวก็มีใยแมงมุม แล้วจะไม่อาบน้ำได้ยังไง? ”

จริงด้วย เหมือนสีชิงชวนจะมีนิสัยรักสะอาดเกินไปอยู่เล็กน้อย ฉันได้ยินป้าสวีบอกมาว่าผ้าปูที่นอนของเขาจะต้องเปลี่ยนทุกวัน นั่นมันมากเกินไปจริงๆ โชคดีที่ในบ้านมีคนใช้หลายคนมาก ไม่อย่างนั้นละก็ใครจะมาช่วยเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้เขาได้ทุกวันกัน คงจะไม่มีเวลาซักเลย

ตัวเองก็เป็นคนนอนเอง ทำไมจะต้องเปลี่ยนทุกวันด้วย?