ตอนที่ 163
ตอนที่ 163 ฉันกลายเป็นสาวใช้ไปแล้ว
September 21, 2026
ฉันคิดว่าสีชิงชวนต้องการทำให้ฉันลำบากใจอย่างแน่นอน แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ในมือของฉันไป “ชุดนอนของผมอยู่ในตู้ในห้องนอน ผมอยากใส่ชุดนอนตัวสีฟ้าไอซ์บลูตัวนั้น”
ดูเหมือนสีชิงชวนจะชอบสีฟ้า ชุดนอนของเขาส่วนใหญ่จะเป็นสีฟ้า
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เขาก็ปล่อยฉันแล้ว ฉันรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปหยิบชุดนอนมาให้เขา
ชุดที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขาทั้งหมดเป็นชุดนอนสีฟ้า ฟ้าอ่อน ฟ้าเข้ม สีคราม สีฟ้าไอซ์บลู มีสีฟ้าทุกเฉดสี ฉันหยิบชุดนอนแล้วเอาไปให้คุณชายใส่ ยังดีที่เขาใส่กางเกงขาสั้นแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องล้างตาจริงๆ
ฉันช่วยเขาใส่ชุดนอน “รอแป็ปหนึ่งนะ ฉันจะช่วยทายาให้คุณ”
“อืม”
“เดี๋ยวฉันเอาชามกับตะเกียบลงไปข้างล่างก่อน”
“เรียกเซ่อเบธ”
จริงสิ ฉันลืมไปเลยว่าในบ้านยังมีผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีที่ไม่มีไหวพริบอยู่ตัวหนึ่ง
“กดปุ่มบนผนัง แล้วมันจะเข้ามา”
“มันเปิดประตูเองได้เหรอ? ”
“ได้”
“นั่นให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาซะเลย”
“ขอแค่คุณไม่ออกคำสั่งผิดๆ ให้มัน มันก็เป็นหุ่นยนต์ในบ้านที่มีไอคิวสูงมาก”
“นั่นไม่เรียกว่าไอคิว นั่นมันก็แค่โปรแกรมที่ตั้งค่าเอาไว้ ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวของมัน”
“ทำไมเพิ่งมาถึงคุณก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับหุ่นยนต์ของผมซะแล้วล่ะ? ” เขาก้มหน้ามามองฉันด้วยท่าทางเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ฉันช่วยเขาผูกเชือกที่เอวของชุดนอน
“ทำไมคุณถึงได้มีของแบบนี้ด้วยล่ะ? ”
“เป็นผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของเมืองวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ผมร่วมงานด้วย เป็นหุ่นยนต์พ่อบ้าน ในอนาคตจะทำการวางขายในตลาด ผมเอามาทดลองใช้ดูก่อน”
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง ฉันเอ่ยถามเขา “ราคาเท่าไร? ”
“หกหลัก”
ฉันตกใจจนพูดไม่ออก “แพงมาก มีแค่พวกคนรวยที่ชอบใช้เงินแบบไม่คิดเท่านั้นแหละถึงจะซื้อหุ่นยนต์นี่ได้”
“เดิมทีมันก็ไม่ได้มีไว้สำหรับประชาชนทั่วไปอยู่แล่ว”
“เหอะ ผลิตภัณฑ์ของคุณมันก็มีไว้ให้คนงีเงินใช้อยู่แล้วนี่ ส่วนชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างพวกเราจะตายก็ช่างมัน”
“อย่าลืมล่ะ” เขาก้มหน้ามามองฉัน “คุณเองก็ไม่ใช่ชาวบ้านตัวเล็กๆ เหมือนกัน ในมือคุณมีหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นของเซียวกรุ๊ปอยู่ คุณเองก็เป็นคนรวยท่ามกลางคนรวยที่ใช้เงินแบบไม่คิดเหล่านั้นเหมือนกัน”
ถ้าเขาไม่พูดขึ้นมา ฉันก็คงลืมไปแล้ว
แต่เขาก็เสริมขึ้นมาอีกว่า“แต่อย่างไรก็ตาม คนธรรมดาๆ ที่อยู่ในใจของคุณคนนั้น คุณจะกำจัดเธอออกไปได้ตอนไหน? บางทีคุณอาจจะไม่มีวันกำจัดออกไปได้เลยก็เป็นได้ และนี่คือข้อแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างคุณกับเซียวซือ”
ทำไมอยู่ดีๆ ก็พูดถึงเซียวซือขึ้นมาล่ะ ฉันเงยหน้ามองเขา “ฉันรู้ เซียวซือเป็นสตรีมีชื่อเสียงที่น่าเกรงขาม เป็นเจ้าหญิงตัวจริงที่ถึงแม้ใต้ผ้าห่มเจ็ดชั้นจะมีถั่วเมล็ดหนึ่งวางเอาไว้เธอก็ยังรู้สึกได้ ส่วนฉันมันก็แค่ตัวปลอม”
“การดูถูกตัวเองมากเกินไปไม่ใช่เรื่องสนุกอะไร” เขากดปุ่มกลมๆ ที่อยู่บนผนังห้อง ประตูห้องถูกเปิดออก เสียงของยัยเซ่อเบธดังขึ้นที่หน้าประตูห้องน้ำ “เจ้านายของฉัน คุณเรียกฉันเหรอคะ? ”
นี่มันหุ่นยนต์แบบไหนกัน มีฟังก์ชั่นประจบประแจงด้วย
“เอาถ้วยชามลงไปข้างล่าง”
“ได้ค่ะ เจ้านายของฉัน”
ร่างกายอ้วนๆ ของยัยเซ่อเบธประกอบเข้ากับเสียงของพี่จื้อหลิงนั้นมันช่างฟังดูแปลกมากจริงๆ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของมันฉันจะรู้สึกจั๊กจี้
ฉันทายาให้สีชิงชวน เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงเหมือนกบตัวใหญ่
แผลโดนน้ำชะล้างผ่านจนกลายเป็นสีขาว มีผิวหนังบางส่วนเปิดออก ดูน่าสยดสยองมาก
ฉันเอายาที่แพทย์สั่งออกมาผสมเข้าด้วยกัน ยังไม่ทันได้ทายาสายเรียกเข้าจากสีจิ่นยวนก็โทรเข้ามา
ฉันเดินออกมมารับโทรศัพท์ที่ระเบียงทางเดินด้านนอก “มีอะไร? ”
“เซียวเซิง ทำไมคุณถึงไม่ได้อยู่ที่ห้อง? ”
“อืม”
“อืมหมายความว่ายังไง? คุณจะกลับมาตอนไหน ถึงเวลาทายาของผมแล้ว”
ฉันกลายเป็นพยาบาลไปตั้งแต่เมื่อไรกัน ต้องมาคอยผลัดกันทายาให้สองพี่น้องคู่นี้
ฉันเอ่ยขึ้น “วันนี้ฉันไปทาให้ไม่ได้ และคาดว่าหลายวันนี้ฉันก็น่าจะไปทาให้ไม่ได้ คุณคิดหาวิธีเอาเองเถอะ”
“จะให้ผมคิดหาวิธียังไง ผมทายาที่หลังเองไม่ได้”
“คุณไปตามพ่อบ้านมาช่วยสิ เขารู้ว่าคุณป่วยอยู่”
“แต่เขาไม่รู้วิธีใช้ตำรายาสมุนไพรพื้นเมืองเหมือนที่คุณทำให้ผม”