ตอนที่ 165
ตอนที่ 165 ฉันเจ็บมาก อย่ามาโดนตัวฉัน
September 21, 2026
ไม่นานคุณหมอก็มาถึง เป็นคนเดียวกันกับที่มาตรวจให้สีชิงชวนเมื่อตอนเย็น
มองออกเลยว่าเขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับสถานการณ์ที่พวกเราเปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนคน แต่อาการบาดเจ็บกับบริเวณที่ได้รับบาดเจ็บกลับเหมือนกันทุกประการ
“คุณก็ตกลงมาจากต้นไม้เหมือนกันเหรอครับ? ”
“ห้องน้ำค่ะ” ฉันเอ่ยออกมาสั้นๆ แต่ได้ใจความ
“เอาหลังลงเหมือนกันเหรอครับ? ”
“ค่ะ”
ฉันนอนคว่ำหน้าอยู่อย่างนั้น คุณหมอลงมือเปิดเสื้อผ้าของฉันออก แต่สีชิงชวนยั้งเอาไว้ “มันไม่ค่อยสะดวกเหรอครับ? ”
“คุณชายสาม” คุณหมอหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ถ้าคุณไม่ให้ผมดูแผลของเธอ แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าอาการบาดเจ็บของเธอเป็นยังไง? ”
“ผมจะบอกคุณเอง กระดูกสะบักบวมแดงแต่ผิวหนังไม่ได้เปิดออก กลางหลังมีรอยช้ำสองรอย ส่วนอาการบาดเจ็บตรงบริเวณเอวยังไม่แน่ชัด”
“ในเมื่ออาการบาดเจ็บไม่แน่ชัดแล้วจะให้วินิจฉัยยังไง? ”
“คุณคลำกระดูกดูก็พอแล้ว”
“คุณชายสาม” คุณหมอดูจนปัญญามาก “ผมตรวจแบบไม่มองไม่ได้จริงๆ ”
“งั้นก็หมายความว่าฝีมือการรักษาของคุณยังต้องการการปรับปรุงอยู่” สีชิงชวนเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา
ฉันเจ็บปวดมากจนเหงื่อแทบจะไหลออกมาแล้ว แต่เขายังจะมาเถียงเรื่องพวกนี้กับหมออยู่อีก ฉันกล้ารับประกันเลยว่าเขาจงใจทำแบบนี้ ทำให้ฉันเจ็บปวดจนกลายมาเป็นแบบนี้
“สีชิงชวน คุณรู้วิธีการตรวจวินิจฉัยโรคเหรอ? อย่าทำให้คุณหมอเสียเวลาในการตรวจฉัน” ฉันเจ็บจนตอนที่พูดฉันก็จะต้องตะโกนออกมา ไม่อย่างนั้นมันจะพูดไม่ออก
ไม่เคยมีใครกล้าทำรุนแรงใส่สีชิงชวนมาก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะฉันเจ็บมากจริงๆ ฉันเองก็คงไม่กล้าเหมือนกัน
ถ้าตามนิสัยเมื่อก่อนของสีชิงชวน เขาจะต้องดึงฉันขึ้นมาจากเตียงแล้วหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศาจากนั้นก็โยนฉันออกนอกหน้าต่างไปเป็นแน่
แต่ในครั้งนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น คาดว่าน่าจะเป็นเพราะเขาเห็นฉันบาดเจ็บ ถ้าเขาโยนฉันออกไปก็จะไม่มีคนอยู่เล่นกับเขา
เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ และเงียบเสียงไปในที่สุด คุณหมอเปิดเสื้อผ้าของฉันออกเพื่อตรวจดูหลังของฉัน
“ล้มแรงมากครับ ผมขอดูหน่อยนะว่ากระดูกของคุณเป็นอะไรไหม”
“สวมถุงมือยางด้วย” สีชิงชวนที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นมาเสียงเย็น
“การสวมถุงมือยางจะทำให้ความรู้สึกที่เกิดในขณะที่ใช้มือสัมผัสแย่ลง”
“คุณมาตรวจกระดูกหรือว่ามาใช้มือลูบคลำหาความรู้สึก? ”
คุณหมอยอมประนีประนอม หมอสวมถุงมือยางเย็นๆ เข้าไปจากนั้นก็ตรวจดูกระดูกสันหลังและกระดูกบริเวณเอวของฉัน เนื้อสัมผัสของยางทำให้รู้สึกระคายผิวจริงๆ
สีชิงชวนก็ช่างเกินไปจริงๆ เวลาแบบนี้ยังจะมาแสดงอยู่อีก แสดงให้คุณหมอได้เห็นว่าเขาแคร์ฉันมากแค่ไหน
การประชาสัมพันธ์ภาพลักษณ์มาถึงจุดที่พิถีพิถันขนาดนี้แล้วเหรอนี่ ฉันคิดว่าภาพลักษณ์ของเขาจะถูกกอบกู้กลับคืนมาในไม่ช้า
“เจ็บไหมครับ? ” ขณะที่คุณหมอใช้มือคลึงลงไปที่จุดจุดหนึ่งก็เอ่ยถามฉันขึ้นมาด้วยความละเอียดรอบคอบ
“ไม่เจ็บค่ะ”
“ตรงนี้ล่ะ? ”
“ไม่เจ็บค่ะ”
“แล้วตรงนี้ล่ะ? ”
“เจ็บๆ ”
เมื่อคุณหมอตรวจเสร็จก็สรุปผลการวินิจฉันออกมาว่า “เป็นไปได้ว่ากระดูกสะบักอาจมีการแตกเล็กน้อย ไปเอ็กซเรย์ตรวดูที่โรงพยาบาลอีกทีน่าจะดีกว่าครับ”
สีชิงชวนลุกขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วและโยนกุญแจรถไปให้หมอ “คุณขับรถพาพวกเราไป”
ฉันนอนคว่ำอยู่ก็เลยมองไม่เห็นหน้าของคุณหมอ แต่คิดว่าสีหน้าของเขาในเวลานี้จะต้องตะลึงงันอยู่แน่นอน
“คุณชายสาม คุณรู้ว่าผมไม่ได้ไปตรวจด้วย หลังจากพวกคุณตรวจเสร็จก็จะตรงไปรับการรักษาและรับยาที่โรงพยาบาลเลย”
“ผมก็ไม่ได้จะให้คุณไปตรวจกับพวกผมด้วย คุณก็แค่ไปเป็นคนขับรถเท่านั้น” สีชิงชวนเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงและมองมาที่ฉัน “คุณเดินเองไม่ได้ใช่ไหม? ”
“น่าจะนะ”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณตัวหนัก”
ฉันหนักตรงไหนกัน แค่เก้าสิบกว่าจินเอง อีกอย่างฉันตัวสูงขนาดนี้ ฉันผอมจนจะกลายเป็นกระดูกอยู่แล้ว