ตอนที่ 166 เซียวเซิง เล่านิทานให้ฟังหน่อย

ระยะทางจากคฤหาสน์ของสีชิงชวนถึงโรงพยาบาล มันไม่ถึงสามกิโลเมตรเลย หากนั่งแท็กซี่มิเตอร์ไม่ทันขยับก็ไปถึงแล้ว ทว่าการเดินทางของพวกเรามันยากเย็นยิ่งกว่าไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่อินเดียเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังบาดเจ็บถึงสองครั้งสองหน ฉันสงสัยว่ากระดูกสะบักของฉันหักหรือเปล่า เพราะรู้สึกปวดจะตายอยู่แล้ว

สีชิงชวนนั่งรถแถวหลัง โดยให้ฉันนอนตักของเขา เขาจับไหล่ของเขา เพื่อป้องกันไม่ให้ฉันตกลงไปอีกครั้ง

ความเร็วในการขับรถของคุณหมอสวี มันไม่ได้ต่างจากการเดินของหอยทากเลย กลิ่นปิ้งย่างตามริมทางลอยเข้ามาทางหน้าต่างรถ เจ้าของร้านคิดว่าพวกเราขับรถช้าแบบนี้ต้องมากินปิ้งย่างแน่ๆ จึงเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ต้องการปิ้งย่างไหมครับ?”

ฉันเดาว่าสีชิงชวนคงไม่เคยกินของแบบนี้แน่ แต่สำหรับฉัน เฉียวอี้พามากินเป็นประจำ

บ้านพวกเธอมีแม่ครัวฝีมือดีแท้ๆ แต่เธอดันชอบมากินข้างนอก บอกว่าปิ้งย่างคืออาหารเลิศรสในแดนมนุษย์ ถ้าแม่ครัวบ้านเธอได้ยินเข้า คงร้องไห้จนเป็นลมล้มพับแน่นอน

พวกเราดมกลิ่นหอมของปิ้งย่างไปถึงโรงพยาบาล จากนั้นสีชิงชวนก็อุ้มฉันเข้าโรงพยาบาล

ฉันต้องเอกซเรย์ ซึ่งคุณหมอสวีเก่งมาก แค่ใช้สายตามองก็วินิจฉัยว่ากระดูกฉันหัก และผลเอกซเรย์คือกระดูกฉันหักเล็กน้อยจริง แต่ไม่ได้รุนแรง และบริเวณกระดูกสะบักไม่สามารถใส่เฝือกได้

คุณหมอบอกว่าต้องระมัดระวัง อย่าออกกำลังกายหักโหม กินอาหารแต่พอดีให้ครบห้าหมู่ก็พอ และไม่อันตรายถึงชีวิต

ฉันไม่ต้องนอนพักสังเกตอาการที่โรงพยาบาล สีชิงชวนอุ้มฉันแล้วเตรียมจะเดินออกไป ทว่าคุณหมอกลับเรียกตัวเขาไว้ “คุณสีครับ แผ่นหลังคุณมีเลือดซึมออกมา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”

ฉันเอียงหน้ามองก็เห็นเสื้อยืดสีน้ำเงินของเขามีคราบเลือดเป็นจุดๆ บาดฉีกขาดระหว่างที่อุ้มฉันแน่ ตอนนี้จึงมีเลือดไหลออกมา

“นี่คุณทำแผลในโรงพยาบาลก่อน ดูว่าต้องเย็บแผลด้วยไหม?”

“ไม่ต้อง” เขาก้าวเท้ายาวออกไป

“กฎข้อห้ามใหญ่ของคนแกร่งก็คืออย่าฝืน ถ้าอยากพิสูจน์ว่าตัวเองแกร่งก็ต้องรู้จักอ่อนข้อก่อน”

เขาก้มหน้ามองฉัน “คุณนี่โชคดีจังนะ ที่ล้มแล้วหลังหักอย่างเดียว ปากยังไม่เป็นอะไรเลย”

เขาโหดเหี้ยมจริงๆ แช่งให้ฉันเจ็บบริเวณปากด้วย ทว่าสุดท้ายอาจเป็นเพราะสีชิงชวนรู้สึกปวดมาก เขาจึงยอมทำแผล คุณหมอสวีกับฉันนั่งรอด้านนอก

“คืนนี้คุณชายสามอารมณ์ร้อนมาก” คุณหมอสวีพึมพำ “ชอบบงการอย่างนี้ คุณนายสามคงลำบากมากสินะครับ?”

“ก็ยังดีอยู่ค่ะ” ยังดีจริง สีชิงชวนแค่แสดงละคร เพียงแต่สมจริงเกินไปเท่านั้นเอง

ตอนกลับมาถึงคฤหาสน์ของสีชิงชวนก็เลยเที่ยงคืนแล้ว ซึ่งฉันนอนสะลึมสะลือระหว่างทางกลับแล้ว แต่เพียงอาการปวดที่ไหล่ทำให้ฉันตื่นขึ้นมาเป็นระยะ

เพราะฉันบาดเจ็บ สีชิงชวนจึงเมตตาให้ฉันนอนบนเตียงเป็นกรณีพิเศษ ทว่าเขาก็นอนบนเตียงด้วย เพราะเขาก็บาดเจ็บและพึ่งจะเย็นแผลมาหมาดๆ ฉันคงใจร้ายให้เขานอนที่พื้นไม่ได้

ยังดีที่เตียงเขาใหญ่มาก พวกเราจึงแบ่งครึ่งกันนอนคนละซีก ตรงกึ่งกลางสามารถวางถ้วยได้หลายใบเลย ฉันไม่ต้องกังวลว่าเขาจะทำอะไรฉันด้วย

แผ่นหลังของเขามีแผลใหญ่แผลเล็ก แผลแนวนอนและแผลแนวตั้งสลับกันเต็มไปหมด ดังนั้นแม้จะมีอารมณ์ใคร่ แต่ก็ไม่มีแรงทำหรอก

ยัยเซ่อเบธคอยดูแลเรื่องยาของฉัน ตอนนี้ฉันจึงรับรู้ถึงประโยชน์ของหุ่นยนต์ มันสามารถเตรียมยาและเตรียมน้ำให้ฉันตามเวลาที่กำหนดไว้

ฉันกินยาเสร็จก็นอนคว่ำ ผ่านไปสักพักสีชิงชวนก็มานอนคว่ำด้านข้างฉัน

พวกเราสองคนเหมือนแผ่นแปะยาที่แปะไว้บนเตียงสองแผ่น หากมองอีกฝ่ายก็จะรู้สึกขันด้วยกันทั้งคู่ ดังนั้นพวกเราจึงหันหน้าไปอีกทางโดยไม่ได้นัดหมาย เพื่อหลีกเลี่ยงอีกฝ่าย

ฉันหัวเราะทีไรก็จะรู้สึกปวดที่ไหล่เมื่อนั้น คาดว่าหากสีชิงชวนหัวเราะ แผลด้านหลังเขาก็จะฉีกขาดอีกครั้ง

ฉันรู้สึกง่วงนอน วันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ทำให้ฉันรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

สีชิงชวนกลับคุยกับฉันเหมือนคนไม่ง่วงนอน “เซียวเซิง”

“หืม” ฉันใกล้จะหลับแล้ว “มีไร?”

“คุณนอนคว่ำกับผู้ชายคนอื่นแบบนี้มาแล้วกี่คน?”

“ไม่เคยแม้แต่คนเดียว ใครจะนอนท่าประหลาดแบบนี้ด้วยกันล่ะ?”

“แล้วท่าอื่นล่ะ?”

“ก็ไม่มีเหมือนกัน” เขาชักแม่น้ำทั้งห้ามาคุยเพียงเพื่อจะถามว่าฉันเคยคบผู้ชายมาแล้วกี่คน

เกี่ยวอะไรกับเขาไม่ทราบ ฉันเสียครั้งแรกบนโซฟาในห้องทำงานเขาแท้ๆ แต่เขายังมีหน้ามาถามเรื่องนี้อีก

ฉันหลับตาอย่างอ่อนแรง “ถึงตาฉันถามคุณแล้ว”

“อะไร?”

“คุณเคยนอนคว่ำแบบนี้กับผู้ชายกี่คน?”

“นับตอนไปนวดไหม?”

“ไม่นับ”