ตอนที่ 361 อื้ม วันเกิด

ไป๋หยู่พูดเพียงแค่ครึ่งเดียว ก็หมายความว่าเขาไม่ชอบวิธีของฉัน แต่ฉันต้องคิดวิธีใหม่ด้วยตัวเอง

อย่ามองว่าไป๋หยู่เป็นคนอ่อนโยน แต่เขาเป็นคนหนึ่งที่มีทัศนคติต่อตัวเองเสมอต้นเสมอปลายมาก

ฉันยังคงหวังให้เขาอ่อนข้อให้ ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีหวังแล้วแหละ

ฉันคิด “ตอนนี้ศัตรูไม่เคลื่อนไหว ฉันไม่เคลื่อนไหว แต่บอกให้พวกเขารู้ว่าไม่เพียงแต่ฉันไม่เคลื่อนไหว แต่ฉันยังสบายมากอีกด้วย ดังนั้น...”

ฉันกำลังคิดอย่างหนัก และไป๋หยู่ก็ถามฉันว่า "คุณเกิดวันไหน ?"

เขาอึ้งกับคำถามของฉัน แต่เขาก็ตอบทันที

วันเกิดของฉันคือเดือนนี้ และสัปดาห์หน้าก็ใกล้เข้ามาแล้ว

“เธออยากให้ฉันฉลองวันเกิดอย่างครึกโครมไหม ?”

“ฉันไม่ได้พูด” ไป๋หยู่ยิ้มเล็กน้อย “คุณพูดเอง”

เฮ้อ ฉันมองไม่ออกเลยจริงๆว่าเกษตรกรรมที่โหดเหี้ยมเป็นอย่างไร เขามีนิสัยที่มั่นคงและยับยั้งอารมณ์ไว้ได้ และมีบุคลิกเหมือนนายพล ฉันได้ยินมาว่าจริงๆแล้วพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของเขาเป็นกลุ่มนายทุนใหญ่ ไป๋หยู่จะสามารถกลับไปสืบทอดทั้งหมดได้อย่างแน่นอน เพราะว่าเขามีความสามารถ

เป็นวิธีที่ฉันเป็นคนคิดออกมา แต่ในตอนนี้แม่เลี้ยงเพิ่งจะเอาเรื่องนั้นออกมา แม้ว่าข่าวจะถูกกำจัดออกไปแล้ว แต่ยังคงสับสนอลหม่านอยู่

พี่สาวของเซียวซือยังคงถูกขังอยู่ในศูนย์กักกันและยังไม่ได้รับการปล่อยตัว

ฉันฉลองวันเกิดด้วยการประโคมข่าวใหญ่ คนอื่นๆบอกว่าฉันไม่มีจิตใจเมตตา คนภายนอกคงหาว่าฉันใจร้ายเกินไปแน่ๆ

ฉันลังเลที่จะแสดงความคิดของฉัน ไป๋หยู่มองมาที่ฉัน "คุณสนใจจริงๆหรือว่าคนอื่นคิดอย่างไรกับคุณ ?"

"นั่นไม่ใช่ทั้งหมด แต่ฉันรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อยที่จะทำเช่นนั้น"

“ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นฝ่ายเริ่มขอโทษอย่างที่เขาว่ากัน คุณคิดว่าจะโดนอะไรไหม ? ให้คนอื่นมาสวัสดีไหม ? ตอนนี้คุณเป็นเหยื่อแล้ว แต่ในสายตาพวกเขาคุณไม่ใช่ผู้ร้ายหรือ ? ดังนั้นในสายตาคนอื่นไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณแข็งแกร่งหรือไม่ ถ้าคุณอ่อนแอ คุณก็จะเป็นผู้ถูกกระทำ”

น้ำเสียงของไป๋หยู่นั้นอ่อนโยนมาก และสิ่งที่เขาพูดก็มีเหตุผล จริงๆแล้วมันสมเหตุสมผลมาก

แต่ในช่วงพายุโหมกระหน่ำ การจัดงานวันเกิดอลังการแบบนี้ไม่ใช่สไตล์ฉันเลยจริงๆ

ไม่เช่นนั้นฉันจะคุยเรื่องนี้กับเฉียวอี้ ฉันเคยชินกับเรื่องไร้สาระที่ต้องบอกกับเธอแล้ว

ฉันจึงไปเข้าห้องน้ำเพื่อเป็นข้ออ้าง และโทรหาเฉียวอี้อย่างเงียบๆ

เธอไม่รับสายฉันเป็นเวลานาน การรอสายของเธอทำให้ฉันแทบขาดใจ และเมื่อโทรศัพท์กำลังจะวางสายโดยอัตโนมัติ ในที่สุดเธอก็รับสาย

แต่เสียงของเธอเยือกเย็นมากราวกับว่าเธอยังไม่ตื่น "อะไร ?"

เธอไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากสองคำนั้น

“เฉียวอี้ ตอนนี้ยุ่งอยู่ไหม ?”

“ยุ่ง”

ฉันไม่ควรถามประโยคนี้ “ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว เธอไม่กินข้าวเหรอ ?"

“กินไปแล้ว”

“งั้นเธอไปทำงานเลยไหม ?

“อื้ม”

ฉันถามเธอไปหลายประโยค แต่เธอตอบฉันรวมกันไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ

“เฉียวอี้เธอกำลังทำให้ฉันโกรธอยู่ใช่ไหม ฉันอธิบายกับเธอไปแล้วนะ”

“เปล่า ฉันกำลังยุ่ง ไว้ค่อยคุย” แล้วเธอก็วางสายเลย

ในสถานการณ์ปัจจุบันของเธอฉันจะปรึกษาหารือกับเธอได้อย่างไร ในเมื่อเธอไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดเลย

ฟังเสียงตื๊ด ตื๊ด...ในมือถือแล้วกลัดกลุ้มใจแทบตาย ไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งฉันกับเฉียวอี้จะลงเอยแบบนี้

ฉันมักจะเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูห้องน้ำ พนักงานหญิงที่วุ่นวายกับการเข้าห้องน้ำหันกลับมามองฉัน

ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรหาฉินกวน

ฉันไม่รู้ว่าเฉียวอี้และฉินกวนทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า อันที่จริงฉันไม่รู้ว่าระหว่างเขาสองคนจริงๆแล้วคบกันหรือเปล่า ฉันไม่รู้เลย

มีเพียงเฉียวอี้ที่ ดูเหมือนคนหนึ่งกระตือรือร้นมาก แต่อีกคนกลับไม่แยแส เธอพูดเสมอว่าฉินกวนเป็นแฟนของเธอ แต่ดูเหมือนฉินกวนจะไม่ยอมรับ